پتنت تازه موتورولا؛ گوشی منعطفی که ساعت مچی می شود

تصور کنید ساعت هوشمندتان از دور مچ باز شود و به یک گوشی قابل‌حمل در جیب تبدیل شود. جمله‌ای کوتاه. بعد مکثی برای نفس تازه کردن. این همان تصویر جسورانه‌ای است که در پتنت موتورولا ترسیم شده؛ پتنتی که اوایل اوت توسط برن‌پلیت و افشاگر «ایکس‌لیکس۷» کشف شد و از یک دستگاه منعطف واحد سخن می‌گوید که می‌خواهد هم همراه مچی باشد و هم یک گوشی هوشمند معمولی.

در این پرونده، نمایشگری دورپیچ دیده می‌شود که روی مچ قرار می‌گیرد و صفحه‌نمایش آن رو به بیرون است. دو سر دستگاه با آهنربا به هم می‌رسند؛ آهنرباهایی که نه‌تنها بند را بسته نگه می‌دارند، بلکه امکان تنظیم اندازه و فیت شدن روی مچ را هم فراهم می‌کنند. آن را از دست باز کنید و صافش کنید: همان سخت‌افزار می‌تواند مثل یک نمایشگر هم‌اندازه گوشی روی سطح قرار بگیرد. برای رسیدن به نسبت تصویر سنتی‌تر در گوشی هوشمند، طراحی نشان می‌دهد که دو نیمه از هم جدا می‌شوند و دوباره کنار هم قرار می‌گیرند؛ تلاشی برای آشتی دادن ارگونومی یک گجت پوشیدنی با نیازهای یک صفحه‌نمایش بلندتر.

اما چرا چنین ایده‌ای اهمیت دارد؟ چون گجت‌های امروزی ما را وادار به مصالحه می‌کنند. گوشی‌های تاشو مانند موتورولا Razr 70 کوچک‌تر می‌شوند، اما همچنان به جیب و یک لولای مقاوم نیاز دارند. ساعت‌های هوشمند تمام روز روی مچ می‌مانند، اما نمایشگر کوچک و اکوسیستم محدود اپلیکیشن‌ها همیشه دست‌وپاگیر است. یک دستگاه هیبریدی که بتواند نقش هر دو را بازی کند، در تئوری می‌تواند نیاز به حمل دو دستگاه جداگانه را از بین ببرد و بدون اضافه کردن سخت‌افزار اضافی، راحتی بیشتری فراهم کند.

اما چالش اصلی در جزئیات پنهان است. پوشیدنی بودن چنین محصولی پرسش‌هایی درباره ضخامت و وزن ایجاد می‌کند: دستگاهی چندپنلی که هم‌زمان نقش ساعت را دارد، ممکن است در استفاده طولانی‌مدت حجیم و آزاردهنده به نظر برسد. درزهای میان پنل‌ها می‌توانند مشکلاتی در راحتی، دوام و مقاومت ایجاد کنند و باتری‌ها و ماژول‌های ارتباطی هم باید در بدنه‌ای با شکل غیرمعمول جای بگیرند. پتنت‌ها نقشه‌های تخیل هستند، نه جدول زمان‌بندی عرضه؛ بنابراین هنوز مشخص نیست موتورولا می‌تواند این دردسرهای مهندسی را برطرف کند یا نه.

این پرونده با علاقه ادامه‌دار موتورولا به نمایشگرهای قابل‌تغییر شکل و فرم‌فکتورهای غیرمتعارف هم‌خوانی دارد. این شرکت پیش‌تر هم با مفاهیم خم‌شونده و دورپیچ بازی کرده بود؛ تازه‌ترین پتنت فقط این مسیر را یک گام جلوتر می‌برد و به‌طور مشخص، گذار از یک دستگاه مچی به یک ابزار دستی را ترسیم می‌کند.

چه این ایده روزی به بازار برسد و چه روی وایت‌برد طراحان باقی بماند، نگاه ما را به جایگاه دستگاه شخصی در زندگی روزمره تغییر می‌دهد؛ یک لحظه بسته‌شده به مچ دست، و لحظه‌ای بعد آماده قرار گرفتن در جیب.