ای بوست ایر اس آرتی برای حذف تأخیر توربو در خودروها

آن مکث کوتاه میان فشردن پدال گاز تا زمانی که همه‌چیز بالاخره جان می‌گیرد، برای رانندگان لحظه‌ای آزاردهنده است، چون هیجان شتاب‌گیری را می‌دزدد. بخش فناوری خیابانی و مسابقه‌ای استلانتیس، یعنی اس‌آرتی، معتقد است راهکاری هوشمندانه برای حذف همیشگی این تأخیر پیدا کرده است.

جای‌گذاری، همه‌چیز است

این سامانه که ای‌بوست ایر نام دارد، به‌طرز شگفت‌آوری ساده است. اس‌آرتی به‌جای آنکه تلاش کند محور توربو را با نیروی برق بچرخاند، یک کمپرسور برقی را پیش از توربوهای متکی به گازهای خروجی نصب می‌کند و با یک بای‌پس کنترل‌شونده الکترونیکی، در زمان نیاز هوای ورودی را از مسیر آن عبور می‌دهد. چرخش سریع. فشار فوری. سپس با افزایش جریان گازهای خروجی، توربوها کار را در دست می‌گیرند.

این چیدمان باعث می‌شود ایده بیشتر شبیه مهندسی کاربردی باشد تا یک ترفند عجیب‌وغریب شبیه فناوری‌های فرمول یک. بله، فرمول یک و مرسدس آام‌گ پیش‌تر توربوشارژرهای برقی‌شده را به ما نشان داده‌اند و آئودی هم زمانی در اس‌کیو۷ رویکردی مشابه با کمپرسور برقی را امتحان کرد. اما تأکید اس‌آرتی بر کمپرسور بالادست همراه با بای‌پس، ادغام سخت‌افزار را ساده‌تر می‌کند و آن را به یک سوپرشارژر سنتی شبیه می‌سازد که می‌داند چه زمانی باید کنار بکشد.

خلاصه ماجرا این است: قدرت توربوی بزرگ بدون انتظار. تأخیر کوتاه پدال گاز. بوست پایدار در سراسر بازه دور موتور. واکنش دریچه گاز که محکم و فوری حس می‌شود، نه کش‌دار و اسفنجی.

عدد و رقم می‌خواهید؟ اس‌آرتی این کانسپت را با یک موتور ۳.۰ لیتری شش سیلندر خطی تویین‌توربوی هریکین در نمونه اولیه جیپ گرند چروکی همراه کرده است. طبق گزارش‌ها، این ترکیب حدود ۶۴۰ اسب بخار قدرت و ۶۰۰ پوند-فوت، معادل ۸۱۳ نیوتن‌متر، گشتاور تولید می‌کند. این ارقام به‌خوبی در قلمرو خودروهای عضلانی قرار می‌گیرند و کمپرسور برقی باعث می‌شود این نیرو از دور آرام در دسترس باشد، نه اینکه تا زمان دور گرفتن توربوها گروگان بماند.

چرا این موضوع اهمیت دارد؟ توربوشارژرهای بزرگ هوای زیادی جابه‌جا می‌کنند و قدرت بالایی در دورهای بالا آزاد می‌کنند، اما پیش از آنکه واقعاً وارد عمل شوند به دور موتور نیاز دارند. همین مسئله همان گسست آشنا میان فرمان راننده و شتاب‌گیری را ایجاد می‌کند. ای‌بوست ایر عملاً این فاصله را با بوست تولیدشده به‌صورت برقی پر می‌کند تا زمانی که گازهای خروجی بتوانند بار اصلی را بر دوش بکشند.

این‌طور تصور کنید: کمپرسور برقی مثل یک وام کوتاه‌مدت عمل می‌کند. فشار فوری را فراهم می‌سازد و وقتی موتور بتواند خودش بوست را حفظ کند، عقب می‌نشیند. پیچیدگی کمتر. فشار سخت‌افزاری پایین‌تر. جانمایی آسان‌تر در موتورهای موجود نسبت به سامانه‌هایی که می‌کوشند مستقیماً محور توربو را برقی کنند.

آیا این فناوری به نمایشگاه‌ها و خودروهای تولیدی می‌رسد؟ اس‌آرتی از مرحله کانسپت تا نمونه اولیه قابل حرکت، سریع پیش رفته است. این موضوع نشانه قصدی جدی است، نه صرفاً یک تمرین طراحی. اگر مهندسان بتوانند رفتار نمونه اولیه را بدون هزینه بیش از حد یا مصالحه جدی در دوام، به سخت‌افزار تولید انبوه تبدیل کنند، خودروهای اس‌آرتی مجهز به موتور هریکین هم در دورهای پایین ضربه و نرمی بیشتری خواهند داشت و هم در دورهای بالا مانند هیولا نفس خواهند کشید.

در نهایت، ای‌بوست ایر درباره آشتی دادن دو خواسته همیشگی رانندگان است: واکنش فوری و قدرت زیاد. این یک مصالحه فنی است که در جای درستی انجام شده. پرسش اکنون عملی است: آیا اس‌آرتی می‌تواند آن را آن‌قدر مقرون‌به‌صرفه و قابل‌اعتماد نگه دارد که رانندگان روزمره هم از نتیجه‌اش لذت ببرند؟