پرداخت های متا به حساب های راست گرای افراطی جنجالی

پول جابه‌جا شد. آنچه در ظاهر پرداخت‌های عادی به تولیدکنندگان محتوا به نظر می‌رسید، بنا بر تحقیق ای‌بی‌سی استرالیا، در سکوت حساب‌هایی را تأمین مالی کرد که به سازمان‌دهندگان آشکار نئونازی و راست افراطی مرتبط بودند. روایت پیش رو بیش از آنکه درباره حسابداری باشد، درباره این است که مشوق‌های پلتفرم‌ها چگونه می‌توانند گوشه‌های مسموم اینترنت را بازشکل دهند.

دستمزد برای انتشار: شواهد و بازیگران

بازرسان پرداخت‌های برنامه درآمدزایی فقط با دعوت فیسبوک را تا صفحه‌ها و تولیدکنندگانی دنبال کردند که بارها محتوایی منتشر کرده بودند که با قوانین خود پلتفرم درباره گفتار نفرت‌پراکنانه در تضاد است. نام‌هایی مطرح شد. یکی از آن‌ها که هوگو لنون معرفی شده، با شبکه‌های ملی‌گرای سفیدپوست ارتباط داشته و پیش‌تر در ملبورن به دلیل توهین‌های نژادپرستانه علیه نخست‌وزیر هند بازداشت شده بود. با وجود این سابقه، فیسبوک از سپتامبر سال گذشته پرداخت پول به او را آغاز کرد.

این همان چیزی است که پژوهشگران و فعالان مدنی را نگران می‌کند: پلتفرمی که با یک ناشر رابطه تجاری مستقیم دارد، از حق امتیاز و تقسیم درآمد تا دعوت رسمی، به حساب‌هایی پول منتقل می‌کند که با ادبیاتی تحریک‌آمیز و اغلب خطرناک فعالیت می‌کنند. وقتی یک شرکت برچسب «تولیدکننده محتوا» را روی سازمان‌دهنده نفرت می‌گذارد، پاسخ‌گویی به محدوده‌ای خاکستری تبدیل می‌شود.

ویکتوریا ریو، مدیر اجرایی وات تو فیکس، یک سازمان غیرانتفاعی مدافع حقوق عمومی، موضوع را روشن بیان کرد: اگر متا با این صفحه‌ها مانند شریک تجاری رفتار می‌کند و آن‌ها را در درآمد سهیم می‌سازد، پس بخشی از مسئولیت محتوایی را که این شرکا تولید می‌کنند نیز بر عهده می‌گیرد. این فقط یک بحث اخلاقی نیست. مسئله این است که مشوق‌های پلتفرم چگونه به نتایج تحریریه‌ای و محتوایی تبدیل می‌شوند.

پژوهشگران افراط‌گرایی می‌گویند منطق مالی پلتفرم به چیزهایی پاداش می‌دهد که تعامل ایجاد می‌کنند. کاز راس، پژوهشگر جنبش‌های راست افراطی، به بازرسان گفت محتوای مبتنی بر خشم و برانگیختن واکنش، اغلب مؤثرترین راه برای جذب کلیک، نظر و اشتراک‌گذاری است. خشم به توجه تبدیل می‌شود. توجه هم به پول.

واکنش عمومی متا محتاطانه بوده است. سخنگویان این شرکت استدلال کردند که میان ادبیات نفرت‌آمیز و محتوایی که از آستانه تحریک به خشونت فیزیکی عبور می‌کند، تفاوت وجود دارد. به گفته آن‌ها، محتوای توهین‌آمیز می‌تواند فراگیر و آزاردهنده باشد، اما نظارت بر تک‌تک مطالب توهین‌آمیز نقش این شرکت نیست. با این حال، این بیانیه توضیح نداد چرا متخلفان شناخته‌شده وارد یک مسیر درآمدزایی فقط با دعوت شده‌اند.

مشکل ساختاری است. برنامه‌هایی که به تولیدکنندگان محتوا پول می‌پردازند قرار است به کیفیت و تعامل پایدار پاداش دهند. اما این برنامه‌ها همیشه میان تولیدکنندگان مسئول و شهروندمحور با مبلغان پروپاگاندا تمایز قائل نمی‌شوند. الگوریتم‌ها دنبال تعامل می‌روند. انسان‌ها آسیب را تفسیر می‌کنند. وقتی این دو با هم هماهنگ نباشند، پلتفرم‌ها به بستری حاصلخیز برای بازبرندسازی محتوای افراطی به عنوان تولید رسانه‌ای مشروع تبدیل می‌شوند.

پس حالا چه باید کرد؟ نهادهای تنظیم‌گر و گروه‌های جامعه مدنی برای شفافیت فشار خواهند آورد: چه کسانی دعوت می‌شوند، چه نوع راستی‌آزمایی انجام می‌شود و وقتی رابطه مالی وجود دارد، با نقض‌های تکراری چگونه برخورد می‌شود. مهندسان پلتفرم می‌دانند تعامل چگونه سنجیده می‌شود. سیاست‌گذاران باید تصمیم بگیرند چه بخشی از این نظام حفظ شود و چه بخشی نیاز به تغییر دارد.

تحقیق ای‌بی‌سی یادآوری می‌کند که مشوق‌ها اهمیت دارند. برنامه‌ای که برای رشد تولیدکنندگان محتوا ساخته شده، اگر حفاظ‌های آن ضعیف باشد، می‌تواند آشوب‌گران را هم تأمین مالی کند. گام‌های بعدی متا با دقت دنبال خواهد شد، نه فقط از سوی روزنامه‌نگاران و سازمان‌های غیردولتی، بلکه از سوی دولت‌هایی که نگران پیامدهای آفلاین تقویت آنلاین محتوا هستند.