یک کلیپ تبلیغاتی سرگردان در نسخه بتای مک‌او‌اس ۲۶.۷ واکنشی زنجیره‌ای به راه انداخت: زمزمه‌های قدیمی درباره ایرپادهایی با دوربین داخلی ناگهان کمتر شبیه شایعه و بیشتر شبیه بخشی از یک راهبرد محصول نزدیک به عرضه به نظر رسید. سپس یکی از کاربران دقیق انجمن مک‌رومرز کدهای این نسخه بتا را بررسی کرد و به فریم‌ورکی پنهان با نام «مدیر حسگر لوازم جانبی» رسید که شبیه نقشه‌ای اولیه از نحوه دیدن جهان توسط این هدفون‌های بی‌سیم است.
انتظار دوربین‌های سلفی جیبی را نداشته باشید. قطعه‌کدها نشان می‌دهند این لنزها برای ثبت عکس و ذخیره در گالری شما طراحی نشده‌اند. در عوض، تصاویر ثابت کوچک ثبت می‌شوند و برای تحلیل محیطی به مسیر پردازش بینایی دستگاه فرستاده می‌شوند. اپلیکیشن Photos در این فرایند نقشی ندارد؛ اینجا با حسگری سروکار داریم، نه اشتراک‌گذاری اجتماعی.
رویکرد اپل این است که دوربین‌ها را پیش از هر چیز به عنوان حسگر ببیند و نه یک دوربین معمولی.
این فریم‌ورک دو حالت کاری جداگانه را توصیف می‌کند: فعال و غیرفعال. حالت فعال در صورت درخواست کاربر وارد عمل می‌شود، مثلا زمانی که از سیری کمک می‌خواهید. هر گوشی ایرپاد پس از یک محرک می‌تواند یک فریم ۶۴۰ در ۶۴۰ پیکسل ثبت کند و سیستم خروجی پردازش‌شده ۱۰۲۴ در ۱۰۲۴ پیکسل را به آیفون جفت‌شده بازگرداند. کوتاه، هدفمند و دقیق.
حالت غیرفعال آرام‌تر و پیوسته‌تر عمل می‌کند. در این وضعیت، ایرپادها فریم‌هایی با وضوح پایین‌تر ثبت می‌کنند؛ نمونه‌های موجود در کد، اندازه‌های ۳۲۰ در ۳۲۰ و ۵۱۲ در ۵۱۲ را نشان می‌دهند. هدف فقط ایجاد آگاهی زمینه‌ای است. چه کسی روبه‌روی شماست؟ آیا در حال ورود به یک تقاطع شلوغ هستید؟ این تصاویر کم‌وضوح به الگوریتم‌های پس‌زمینه کمک می‌کنند محیط اطراف را ارزیابی کنند، بدون آنکه تصویری قابل مشاهده برای کاربر ساخته شود.
کدها همچنین به چیزی فراتر از حسگری با نور مرئی اشاره دارند. استفاده از فروسرخ یا طیف‌های دیگر منتفی نیست و حتی اگر سخت‌افزار خام حسگر وضوح اسمی بالاتری گزارش کند، سیستم عمدا فریم‌ها را کوچک‌سازی می‌کند. دلایل آن آشناست: حفظ شارژ باتری، کاهش پهنای باند بی‌سیم و افزایش سرعت پردازش محلی. روال‌های پردازش تصویر نیز بخشی از این مجموعه هستند؛ اصلاح اعوجاج لنز، کالیبراسیون استریو بین دو گوشی و جبران حرکت سر برای پایدارسازی ورودی‌ها.
نبود قابلیت ضبط ویدئو نکته‌ای قابل توجه است. به نظر می‌رسد فریم‌ور برای ثبت سریع چند تصویر ثابت و تحلیل فوری طراحی شده، نه تصویربرداری پیوسته. همچنین کدی برای کنترل یک نشانگر سخت‌افزاری وجود دارد؛ یک چراغ ال‌ای‌دی روی هر گوشی ایرپاد تا وقتی سخت‌افزار دوربین فعال است، کاربر نشانه‌ای قابل مشاهده دریافت کند. به بیان ساده، حریم خصوصی از مسیر دیده‌شدن فعالیت دوربین، در لایه سخت‌افزار جاگذاری شده است.
زمان‌بندی اهمیت زیادی دارد. این افشاگری و فریم‌ورک نشان می‌دهند اپل احتمالا این سخت‌افزار را بلافاصله عرضه نخواهد کرد؛ عرضه‌ای در زودترین حالت برای پاییز آینده مطرح شده و پیش از رونمایی ممکن است قابلیت‌ها یا حتی سخت‌افزار تغییر کند. اینکه ترکیب اپتیک‌های بسیار کوچک و هدفون‌های بی‌سیم به یک راحتی روزمره تبدیل شود یا به موضوعی حساس در بحث حریم خصوصی بدل گردد، به این بستگی دارد که اپل عملکرد آن را تا چه اندازه دقیق کند و چقدر روشن توضیح دهد که واقعا چه چیزی را ثبت می‌کند.
آیا آماده‌اید به ایرپادهای خود اجازه دهید فضای اطراف را برایتان بخوانند؟
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.