آمازون و انویدیا همکاری خود را به چیزی شبیه یک اتحاد راهبردی تبدیل کردند. این دو شرکت این هفته اعلام کردند که ای دبلیو اس دو میلیون پردازنده گرافیکی دیگر از انویدیا را به مراکز داده خود اضافه می‌کند، اقدامی که نشان می‌دهد مقیاس رایانش ابری و تقاضا برای شتاب‌دهنده‌های هوش مصنوعی دیگر از هم جداشدنی نیستند.
این‌ها تراشه‌های گرافیکی معمولی نیستند. این سفارش تازه‌ترین شتاب‌دهنده‌های هوش مصنوعی انویدیا را در بر می‌گیرد، از جمله بلک‌ول اولترا و نسخه‌های روبین و روبین اولترا، که به طور ویژه برای پردازش سنگین آموزش و اجرای مدل‌های بزرگ هوش مصنوعی طراحی شده‌اند. زمان تحویل برای سال‌های ۲۰۲۷ و ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده است و به ای دبلیو اس فرصت بلندی می‌دهد تا هم‌زمان با سنگین‌تر شدن بارهای کاری، زیرساخت هوش مصنوعی خود را گسترش دهد.
زمان‌بندی این خبر اهمیت زیادی دارد. انویدیا این به‌روزرسانی را در جریان گزارش مالی فصلی خود اعلام کرد، تنها حدود پنج ماه پس از آنکه آمازون پذیرفت از امسال بیش از یک میلیون تراشه این شرکت را به کار بگیرد. از آن زمان، به گفته انویدیا، تقاضا با فاصله زیادی از پیش‌بینی‌های داخلی جلو زده است. هیچ‌کدام از طرف‌ها رقم دلاری عمومی برای این خرید تازه اعلام نکرده‌اند. با این حال، با توجه به هزینه هر واحد پردازنده گرافیکی رده‌بالا، برآوردهای صنعت ارزش این قرارداد را در محدوده ده‌ها میلیارد دلار قرار می‌دهد.
چه چیزی این اشتهای بزرگ را ایجاد کرده است؟ پاسخ ساده است: جهش بارهای کاری تشنه توان پردازشی. استارتاپ‌هایی که برای ساخت مدل‌های بنیادین رقابت می‌کنند. سازمان‌هایی که از پروژه‌های آزمایشی به مرحله بهره‌برداری عملیاتی می‌رسند. آزمایشگاه‌های پژوهش هوش مصنوعی که اندازه مدل‌ها و چرخه‌های آموزش را بزرگ‌تر می‌کنند. حتی دولت‌هایی که به سامانه‌های هوش مصنوعی اختصاصی نیاز دارند. همه آن‌ها چرخه‌های پردازنده گرافیکی را با نرخی بی‌سابقه مصرف می‌کنند.
با این حال آمازون از جاه‌طلبی‌های خود در حوزه تراشه اختصاصی دست نکشیده است. ای دبلیو اس همچنان تراشه‌های سفارشی خود را توسعه می‌دهد و ترویج می‌کند، از جمله ترینیم برای آموزش یادگیری عمیق و گراویتون برای بارهای کاری پردازنده مرکزی مبتنی بر معماری آرم. ای دبلیو اس حتی تمایل خود را برای عرضه ترینیم به شرکت‌های ثالث نشان داده و آن را به عنوان رقیبی مستقیم برای سخت‌افزار آموزشی انویدیا جایگاه‌سازی کرده است. هم‌زمان، آمازون می‌گوید کسب‌وکار تراشه‌های اختصاصی آن با سرعت زیادی در حال رشد است: این شرکت در تازه‌ترین به‌روزرسانی خود نرخ درآمد سالانه‌شده‌ای در حدود ۲۵ میلیارد دلار گزارش کرده که با تعهداتی پشتیبانی می‌شود که به گفته آمازون در مجموع نزدیک به ۲۲۵ میلیارد دلار از سوی مشتریانی از جمله شرکت‌هایی مانند آنتروپیک و اوپن‌ای‌آی است.
پس اگر آمازون تراشه‌های خودش را دارد، چرا میلیون‌ها پردازنده گرافیکی انویدیا می‌خرد؟ چون مقیاس و تخصص‌گرایی با هم تضاد ندارند. ترینیم و گراویتون برخی بارهای کاری را بهینه می‌کنند و بهره‌وری هزینه‌ای ارائه می‌دهند. پردازنده‌های گرافیکی انویدیا همچنان استاندارد صنعت برای گسترده‌ترین و پردازش‌محورترین کلاس‌های مدل به شمار می‌روند. خلاصه اینکه باید پشته فناوری را متنوع کرد و برای هر کار از ابزار مناسب همان کار استفاده کرد.
این قرارداد فراتر از رایانش ابری صرف نیز می‌رود. آمازون قصد دارد اکوسیستم هوش مصنوعی فیزیکی انویدیا را در انبارها و پیشنهادهای سازمانی خود ادغام کند، از پلتفرم شبیه‌سازی اومنی‌ورس گرفته تا میان‌افزار رباتیک آیزاک و ماژول‌های رایانش لبه جتسون. در بخش نرم‌افزار و مدل نیز سرویس‌های ای دبلیو اس مانند بدراک و سیج‌میکر خانواده مدل‌های متن‌باز انویدیا، نِموترون، را میزبانی خواهند کرد تا استقرار مدل‌های بزرگ در محیط‌های ای دبلیو اس برای مشتریان ساده‌تر شود.
این حرکت از نظر عملیاتی هم منطق روشنی دارد. ناوگان‌های رباتیک به شبیه‌سازی، مدل‌های ادراک و شتاب‌دهنده‌های لبه‌ای نیاز دارند که به صورت تنگاتنگ یکپارچه شده باشند. شرکت‌ها پشته‌های مدل از پیش یکپارچه می‌خواهند که روی زیرساخت ابری با اطمینان اجرا شود. با ترکیب مقیاس و توان ورود به بازار ای دبلیو اس با اکوسیستم مدل و شتاب‌دهنده انویدیا، هر دو شرکت پذیرش فناوری را در صنایعی سرعت می‌دهند که تازه در آغاز بهره‌برداری از توان هوش مصنوعی مدرن هستند.
این قرارداد همچنین نشان می‌دهد بازار سخت‌افزار هوش مصنوعی تا چه اندازه رقابتی و وابسته به همکاری متقابل شده است. طراحی تراشه، زنجیره ابزارهای نرم‌افزاری، فهرست مدل‌ها و عملیات مراکز داده همگی به هم پیوند خورده‌اند. ارائه‌دهندگان بزرگ خدمات ابری می‌توانند تراشه اختصاصی خود را بسازند، اما همچنان به شتاب‌دهنده‌های تخصصی و اکوسیستم‌های نرم‌افزاری پشتیبان آن‌ها متکی هستند. نتیجه برای مشتریان، انتخاب‌های بیشتر و در عین حال پیچیدگی بیشتر در تصمیم‌گیری درباره محل و شیوه اجرای بارهای کاری پرهزینه هوش مصنوعی است.
از این پس باید انتظار مشارکت‌های چندلایه بیشتری از این دست را داشت: خریدهای راهبردی برای تامین ظرفیت، توافق‌های اکوسیستمی برای به دست آوردن یکپارچگی و نقشه‌های راه محصولی که در برابر تغییر تقاضا پوشش ریسک ایجاد می‌کنند. برای هر کسی که مسیر آینده زیرساخت هوش مصنوعی را دنبال می‌کند، پیام اصلی صریح و روشن است: دوران رایانش کالایی به پایان رسیده است. رقابت اکنون بر سر مقیاس اختصاصی است و هم ای دبلیو اس و هم انویدیا شرط‌بندی‌های بسیار بزرگی انجام داده‌اند.
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.