وکی را تصور کنید که بدون حضور هیچ دست انسانی در نزدیکی‌اش به ۳۰۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. بخار بالا می‌پیچد. روغن جلزولز می‌کند. گرما واقعی است. سرآشپز یک ماشین است.
در کنفرانس جهانی ربات پکن، شرکت اوک دیر رباتیکس این صحنه علمی تخیلی را به آشپزخانه‌ای نمایشی آورد. این شرکت از سه محصول جدید برای خودکارسازی کار رستوران‌ها رونمایی کرد: یک هوش مصنوعی چندوجهی به نام کوکینگ‌میوز و یک ربات سرآشپز مبتنی بر هوش مصنوعی که بر پایه یک وک رباتیک، سامانه دقیق توزیع مواد اولیه و الگوریتم سرخ‌کردن تنظیم‌شده برای تکنیک‌های تفت سریع چینی ساخته شده است. حرارت‌دهی کوتاه. زیرورو کردن سریع. زمان‌بندی دقیق. نتیجه، غذاهای آشنایی مانند توفوی سرخ‌شده در تابه و گوشت گاو با فلفل سبز بود که در نمایش‌های زنده روی صحنه آماده شدند.
اوک دیر صرفا یک روایت استارتاپی خالص نیست. این شرکت که بخشی از آن دولتی است، اعلام کرد ربات‌های آشپز آن هم‌اکنون در بیش از ۳۰۰ شهر و حدود ۴۰۰۰ شعبه در سراسر چین به کار گرفته شده‌اند. همین مقیاس، دلیل تمرکز بر تکرارپذیری را روشن می‌کند. ماشین‌ها خسته نمی‌شوند. اندازه‌گیری می‌کنند. تکرار می‌کنند. و همین ویژگی برای گردانندگان رستوران‌هایی جذاب است که به دنبال سهم‌های غذایی قابل اتکا، زمان پخت ثابت و حاشیه سود قابل پیش‌بینی هستند.
در سوی دیگر سالن، هایک‌روباتس ربات‌های انسان‌نمای پیشخدمت را در نقش‌های فست‌فودی به نمایش گذاشت. پیش‌بند بسته بودند، با دست‌هایی دقیق مواد را داخل کاسه‌ها می‌گذاشتند و سپس بشقاب‌های آماده را روی سینی‌های سرو می‌لغزاندند. حرکت‌ها حساب‌شده است. هنوز برق‌آسا نیست. اما طرحی از هماهنگی عملیاتی را نشان می‌دهد که رستوران‌ها برای سپردن کارهای تکراری به ربات‌ها به آن نیاز خواهند داشت.
وقتی یک کاسه نودل به مجموعه‌ای از عددها تبدیل می‌شود
بیرون از فضای کنفرانس، یک فروشگاه نودل رباتیک به نام یوجیان ویِلای دوره آزمایشی خود را در جنوب غربی پکن آغاز کرده است. منوی آن سه گزینه دارد: نودل قارچ ژاجیانگ، نودل گوشت گاو و گوجه‌فرنگی با بریسکت و نودل گوشت گاو آب‌پز. ربات‌ها نودل را می‌پزند، آبگوشت و گوشت را اضافه می‌کنند و یک بازوی رباتیک کاسه تکمیل‌شده را به ربات تحویل‌دهنده می‌سپارد. کارکنان هنوز مواد اولیه را تامین و برخی اقلام را آماده‌سازی می‌کنند، اما بخش عمده پخت‌وپز و تحویل با حداقل دخالت دست انسان انجام می‌شود.
لی پنگژن، مدیرعامل این رستوران، توضیح داد: «می‌خواهیم پارامترهای ماشین را به عدد تبدیل کنیم تا هر کاسه دقیقا یکسان باشد.» این جمله هدف اصلی را روشن می‌کند: تبدیل طعم به معیارهای قابل تکرار. تبدیل حس و مهارت به داده.
پس این روند برای طعم غذا و برای آشپزخانه‌ها چه معنایی دارد؟ سرآشپزهای کاملا خودمختار که همه مراحل را از تامین ماده خام تا چیدن غذای نهایی در بشقاب انجام دهند، هنوز فاصله‌ای قابل توجه با واقعیت روزمره دارند. اما این نمونه‌های اولیه و رستوران‌های آزمایشی نشان می‌دهند مسیر صنعت به کجا می‌رود: استانداردسازی، بهره‌وری و مدل‌های عملیاتی تازه برای خدمات غذایی. پکن ممکن است به شهری تبدیل شود که آشپزی خودکار در مقیاس بزرگ در آن آزمایش، اصلاح و عادی‌سازی می‌شود.
آیا مشتریان نسخه رباتیک یک غذای محلی محبوب را می‌پذیرند؟ آیا استانداردسازی ظرافت‌های منطقه‌ای را کم‌رنگ می‌کند، یا به رستوران‌ها کمک می‌کند کیفیت را بدون از دست دادن هویت خود در مقیاس بزرگ گسترش دهند؟ این‌ها پرسش‌هایی است که سرآشپزها، کارآفرینان و مشتریان در کنار هم به آن پاسخ خواهند داد، در حالی که دیگ‌ها همچنان می‌جوشند.
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.