قرارداد نمایشگر آیفون دوئو و سود بزرگ سامسونگ از هر دستگاه

وقتی یک آیفون دوئو می‌خرید، چه کسی ۲۵۰ دلار را به جیب می‌زند؟ پاسخ کوتاه: سامسونگ. افشای تازه‌ای در ویبو از حساب کاربری اینستنت دیجیتال ادعا می‌کند اپل یک قرارداد تأمین انحصاری سه‌ساله با واحد نمایشگر سامسونگ امضا کرده است؛ قراردادی برای پنل‌های تاشویی که نیروی اصلی آیفون دوئو و احتمالا نسل‌های آینده دستگاه‌های تاشوی اپل خواهند بود.

طبق شرایط گزارش‌شده، هر پنل اولد ام۱۶ حدود ۲۵۰ دلار هزینه دارد. این رقم برای هر دستگاه نهایی مستقیم بر دوش اپل می‌افتد و شامل قطعات دیگری که ممکن است سامسونگ تأمین کند، نمی‌شود. ساده‌تر بگوییم: با عرضه هر دوئو، بخش قابل توجهی از درآمد می‌تواند به سمت سامسونگ سرازیر شود.

پنل ام۱۶ قرار است فقط یک نمایشگر معمولی دیگر نباشد. روشنایی اوج بالاتر. بازتولید رنگ بهتر. عمر طولانی‌تر. بهره‌وری انرژی بیشتر. استفاده اپل از این خانواده پنل، برای نخستین گوشی تاشوی این شرکت یک جهش در فناوری نمایشگر محسوب می‌شود و احتمالا نقشه راه نسل‌های بعدی خواهد بود.

اگر این افشاگری درست از آب دربیاید، اپل عملا بخش کلیدی زنجیره تأمین گوشی تاشوی خود را برای چند سال به یک تأمین‌کننده واحد گره زده است. این کار ثبات می‌آورد: ظرفیت قابل پیش‌بینی، کیفیت یکنواخت و افزایش تولید هماهنگ. در عین حال، به سامسونگ در زمان‌بندی، نرخ بازده تولید و مذاکره بر سر قیمت اهرم فشار می‌دهد. کدام طرف سود بیشتری می‌برد؟ این همان بازی شطرنجی است که باید زیر نظر داشت.

چنین قراردادهایی تقریبا به اندازه خود گجت‌ها بازار را شکل می‌دهند. آنها بر زمان‌بندی عرضه، اقتصاد هر دستگاه و سرعت رسیدن رقبا اثر می‌گذارند. برای دسته‌ای نوپا مانند گوشی‌های تاشو، تعهدات تأمین‌کنندگان می‌تواند تعیین کند که یک محصول کالایی لوکس و کم‌یاب بماند یا به دستگاهی برای بازار انبوه تبدیل شود.

هزینه‌های بزرگ به ازای هر دستگاه، مثل ۲۵۰ دلار، فقط پاورقی‌های حسابداری نیستند. اثر آنها در حاشیه سود، قیمت خرده‌فروشی و حتی تصمیم‌های راهبردی درباره قابلیت‌ها و توزیع دیده می‌شود. اگر این گزارش درست باشد، آیفون دوئو همان‌قدر که آینده گوشی‌های تاشو را نشان می‌دهد، محاسبات تجاری اپل و سامسونگ را هم آشکار خواهد کرد.