تصور کنید اسکلت بدن‌تان بتواند پیش‌آگهی بیماری را نشان دهد. عجیب به نظر می‌رسد، اما استخوان‌ها شاید برای افراد مبتلا به سندرم‌های میلودیسپلاستیک، یا ام‌دی‌اس، دقیقا چنین نقشی داشته باشند؛ گروهی از اختلالات مغز استخوان که تولید سلول‌های خونی سالم را مختل می‌کنند.
ام‌دی‌اس بیشتر در سنین بالاتر بروز می‌کند. خستگی، کم‌خونی، عفونت‌های مکرر و خونریزی از نشانه‌های رایج آن هستند. در برخی بیماران، بیماری به لوسمی میلوئید حاد تبدیل می‌شود؛ نوعی سرطان خون سریع و تهاجمی. درمان اغلب بر شمارش سلول‌های خونی و تزریق خون متمرکز است. سلامت استخوان معمولا نقش پررنگی در برنامه درمان ندارد.
اما شاید این وضعیت در حال تغییر باشد. یک مطالعه مشاهده‌ای سه‌ساله که ۱۱۱ بیمار مبتلا به ام‌دی‌اس را همراه با ۸۴ فرد هم‌سن در گروه کنترل دنبال کرد، از همان ابتدا تفاوت‌های روشنی را نشان داد: افراد مبتلا به ام‌دی‌اس تراکم معدنی استخوان به‌مراتب پایین‌تری داشتند. این کاهش در همان نقطه متوقف نشد. با گذشت زمان، توده استخوانی در گروه مبتلا همچنان کاهش یافت. نکته چشمگیرتر این بود که افرادی که در آغاز مطالعه دچار پوکی استخوان بودند، معمولا نسبت به کسانی که استخوان‌های سالم‌تری داشتند، مدت کوتاه‌تری زنده ماندند. رابطه علت و معلولی هنوز ثابت نشده است. با این حال، نادیده گرفتن این همبستگی دشوار است.
لورنتس هوفباوئر، پزشک پژوهشگری که در آغاز مطالعه بوهمه نقش داشت، می‌گوید: «به نظر می‌رسد فرایند پیری استخوان در ام‌دی‌اس شتاب می‌گیرد.» جمله‌ای کوتاه، اما با پیامدی بزرگ. تیم پژوهشی همچنین به یک ارتباط ژنتیکی اشاره کرد: جهش‌های دی‌ان‌ام‌تی۳ای، ژنی که به دلیل اثرگذاری بر سلول‌های خون‌ساز شناخته می‌شود، با کاهش تراکم استخوان همراه بودند. شرکت‌کنندگانی که استخوان‌های ضعیف‌تری داشتند، بیشتر احتمال داشت سطح کلسیم پایین‌تری هم نشان دهند. این‌ها رشته‌هایی هستند که مغز استخوان را به اسکلت پیوند می‌دهند و باید با دقت دنبال شوند.
بررسی در سرما؛ سلول‌های بنیادی در نیتروژن مایع در دمای منفی ۱۹۶ درجه سانتی‌گراد نگهداری می‌شوند و برای مطالعه بوهمه بررسی می‌گردند.
نمونه‌های این مطالعه با دقت نگهداری شدند؛ سلول‌های بنیادی در نیتروژن مایع در دمای منفی ۱۹۶ درجه سانتی‌گراد ذخیره شدند و پژوهشگران هم‌زمان با کنار هم گذاشتن قطعات این داستان، آن‌ها را بررسی کردند. مطالعه بوهمه در سال ۲۰۱۶ آغاز شد و هوفباوئر به همراه اووه پلاتسبکر، متخصص خون، هدایت آن را بر عهده داشتند. این پروژه تیم‌هایی از درسدن و لایپزیگ را گرد هم آورد. این تلاش به یک رشته علمی محدود نیست. انکولوژی، سالمندشناسی، ارتوپدی، جراحی تروما و حتی علوم کامپیوتر همگی نقشی دارند، اگر بخواهیم بفهمیم پیری، متابولیسم استخوان و خون‌سازی چگونه با یکدیگر تعامل می‌کنند.
بدن را مانند یک ارکستر تصور کنید. وقتی یک بخش از ریتم عقب می‌ماند، اجرای کل ارکستر تغییر می‌کند. استخوان‌ها حرکت را پشتیبانی می‌کنند. مواد معدنی را تنظیم می‌کنند. مغز استخوانی را در خود جای می‌دهند که خون ما را می‌سازد. اگر این ارکستر از کوک خارج شود، به یک رهبر ارکستر نیاز است؛ یا در زبان بالینی، به یک برنامه مراقبت یکپارچه.
پروفسور لورنتس هوفباوئر.
پزشکان باید با این اطلاعات چه کنند؟ نخست، باید به آن نگاه کنند. غربالگری تراکم استخوان و پایش سطح کلسیم را می‌توان بدون پیچیدگی زیاد در مراقبت معمول بیماران مبتلا به ام‌دی‌اس گنجاند. تحرک، قدرت عضلانی و خطر زمین‌خوردن نیز به همان اندازه اهمیت دارند. مرکز پوکی استخوان درسدن هم‌اکنون درمان‌های فردمحور برای بیماری‌های استخوانی در بیماران مبتلا به ام‌دی‌اس ارائه می‌دهد و پیشگیری از شکستگی را با مراقبت استاندارد بیماری‌های خون ترکیب می‌کند.
برای بیماران و پزشکان، پیام اصلی ساده است: سلامت استخوان در ام‌دی‌اس اهمیت دارد و باید بخشی از مدیریت جامع بیماری باشد.
این یافته بیش از آنکه پاسخ بدهد، پرسش‌های تازه‌ای مطرح می‌کند و این برای علم خبر خوبی است. آیا کاهش توده استخوانی پیشرفت سرطان را سرعت می‌بخشد یا نشانه‌ای مشترک از زیست‌شناسی پیری در پس‌زمینه است؟ آیا درمان پوکی استخوان می‌تواند پیامدهای بیماران مبتلا به سرطان خون را تغییر دهد؟ این‌ها آزمایش‌های بعدی هستند که در صف انتظار قرار دارند و ممکن است نگاه ما به پیری، استخوان‌ها و خون را دگرگون کنند.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.