بررسی کیبورد رترو RT75 و نام پد TH26 ایپومیکر

یک ماه با کیبورد رترو ایپومیکر و نام‌پد مستقل آن؛ ترکیبی که آزادی چیدمان میز را وعده می‌دهد، اما این آزادی بی‌هزینه نیست.

من از آن کاربرانی نیستم که نام‌پد را فقط یک ویژگی تزئینی روی کیبورد بدانم. درست است که ردیف اعداد بالای حروف قرار دارد، اما وقتی قرار باشد چندین رشته عددی را پشت سر هم وارد کنم، ترجیح می‌دهم یک بخش عددی اختصاصی زیر انگشتانم باشد که بدون نگاه کردن بتوانم از آن استفاده کنم. به همین دلیل، کوچک‌تر کردن کیبورد همیشه برای من یک پرسش تکراری به همراه دارد: تکلیف نام‌پد چه می‌شود؟

در یک ماه گذشته، از ایپومیکر آرتی۷۵ و تی‌اچ۲۶ در کنار هم استفاده کرده‌ام. اولی یک کیبورد مکانیکال ۷۵ درصدی با ظاهر رترو و نمایشگر کوچک جداشدنی است؛ دومی یک نام‌پد مکانیکال مستقل با پنج کلید ماکرو و یک پیچ چرخان. روی کاغذ، این ترکیب قرار است بخش بزرگی از کارایی یک کیبورد فول‌سایز را در قالبی بسیار انعطاف‌پذیرتر ارائه کند.

البته این دو محصول دو نیمه از یک کیبورد اسپلیت واحد نیستند. هرکدام باتری، اتصال و تنظیمات مستقل خود را دارند و هرکدام جداگانه قابل خرید و استفاده هستند. همین استقلال، هم بزرگ‌ترین نقطه قوت این ترکیب است و هم ریشه بخشی از دردسرهای آن.

این موضوع ما را به پرسش اصلی این بررسی می‌رساند: وقتی مثل من کاربر جدی نام‌پد هستید، خرید یک کیبورد جمع‌وجور به‌علاوه یک نام‌پد مستقل دقیقا چه چیزی به شما می‌دهد که یک کیبورد فول‌سایز سنتی نمی‌تواند ارائه کند؟

مشخصات کلیدی: پیش از رسیدن به کلیدها

آرتی۷۵: حس‌وحال رایانه‌های قدیمی، بدون انتظار برای بالا آمدن ویندوز ۹۸

آرتی۷۵ در رنگ رترو وایت از همان لحظه بیرون آمدن از جعبه، هدف خود را روشن می‌کند. شاسی کرم‌رنگ، کی‌کپ‌های روشن و کلیدهای تاکیدی زیتونی برای اسکیپ و اینتر به‌سرعت حس نوستالژی رایانه‌های کلاسیک را زنده می‌کنند. نمایشگر کوچک بالای کیبورد هم این تصویر را کامل می‌کند؛ واقعا شبیه این است که کسی یک مانیتور CRT قدیمی را داخل ماشین لباس‌شویی انداخته و کوچک شده باشد!

چیزی که این طراحی را برای من موفق می‌کند، هماهنگی خوب اجزای آن است. نمایشگر شبیه یک ترفند تصادفی نیست که فقط برای پر کردن فهرست مشخصات روی بدنه چسبانده شده باشد؛ واقعا به شخصیت کیبورد کمک می‌کند. حتی وقتی نورپردازی RGB کاملا خاموش است، آرتی۷۵ هویت بصری خود را از دست نمی‌دهد.

طبیعی است که سلیقه شخصی اینجا نقش مهمی دارد. اگر کیس‌های مینیمال و کم‌جلوه یا یک میز کاملا مشکی را ترجیح می‌دهید، پالت رنگی و زبان طراحی آرتی۷۵ ممکن است با فضای شما هماهنگ نباشد. این کیبورد ساخته نشده تا در پس‌زمینه محو شود.

شاسی از پلاستیک ABS براق ساخته شده و تضاد خوبی با بافت مات کی‌کپ‌ها دارد. این تضاد زیباست، اما حس سنگین کیبورد را با فریم آلومینیومی اشتباه نگیرید. وزن آرتی۷۵ حدود ۱۱۶۵ گرم است؛ ویژگی خوبی برای ثابت ماندن روی میز، اما نه‌چندان مناسب برای انداختن روزانه داخل کوله‌پشتی. ساده بگوییم، با کیبوردی طرف هستیم که چیدمانش را کوچک کرده، نه وزنش را.

یکی از جزئیات کاربردی طراحی که ارزش تحسین دارد، محفظه اختصاصی نگهداری دانگل در زیر کیبورد است. گیرنده‌های بی‌سیم کوچک استعداد عجیبی در ناپدید شدن دارند، بنابراین داشتن یک جای مشخص برای قرار دادن دانگل در استفاده روزمره بسیار ارزشمندتر از چیزی است که در جدول مشخصات به نظر می‌رسد.

چیدمان: چه چیزهایی حذف شده و چه چیزهایی خوشبختانه باقی مانده‌اند

آرتی۷۵ ردیف کلیدهای عملکردی، یعنی کلیدهای اف، کلیدهای جهت‌دار اختصاصی و چند کلید ناوبری را حفظ کرده است. همین باعث می‌شود مهاجرت از کیبورد فول‌سایز بسیار کمتر از رفتن مستقیم به یک کیبورد فوق‌فشرده ۶۰ یا ۶۵ درصدی شوک‌آور باشد.

برای نوشتن و ویرایش، کلیدهای جهت‌دار اختصاصی اهمیت زیادی دارند. دسترسی مستقیم به ردیف عملکردی هم یعنی لازم نیست برای میان‌برهای رایج سیستم، ترکیب‌های جدید را حفظ کنید. در مقابل، بخش ناوبری فشرده شده و چند کلید نسبت به چیدمان سنتی در جای متفاوتی قرار گرفته‌اند.

منطق چیدمان ۷۵ درصدی روشن است: کاهش عرض، در حالی که کلیدهای پرکاربرد حفظ می‌شوند. با این حال، برای کاربری مثل من، حذف نام‌پد یک خلأ واقعی ایجاد می‌کند. دقیقا همین‌جاست که تی‌اچ۲۶ وارد میدان می‌شود.

باید به یاد داشت که «۷۵ درصدی» لزوما به معنای اشغال فضای نهایی کمتر روی میز نیست. وقتی دستگاه دومی را کنار آن می‌گذارید، باید فضای هر دو را در نظر بگیرید؛ نکته‌ای که کمی بعد دوباره به آن برمی‌گردم.

تی‌اچ۲۶: نام‌پدی که وظیفه‌اش را جدی می‌گیرد

در نگاه اول، تی‌اچ۲۶ یک نام‌پد سفید و تمیز با نوشته‌های رنگی و یک ناب نقره‌ای است. از نظر بصری، به خانواده طراحی متفاوتی نسبت به آرتی۷۵ تعلق دارد. وقتی کنار هم قرار می‌گیرند، لزوما ناهماهنگ نیستند، اما نباید انتظار داشته باشید مثل دو قطعه کاملا همسان از یک مجموعه به نظر برسند.

خوشه اصلی اعداد از چیدمانی آشنا پیروی می‌کند و کلیدهای تمام‌اندازه ۰، + و اینتر را حفظ کرده است. در لبه چپ، ستونی جداگانه شامل پنج کلید ماکرو قرار دارد و بالای آن یک پیچ چرخان فلزی دیده می‌شود.

همین امکانات اضافه توضیح می‌دهد که چرا تی‌اچ۲۶ از یک نام‌پد ساده عریض‌تر است. با عرض حدود ۱۲ سانتی‌متر، باید برای آن فضای مشخصی روی میز در نظر بگیرید. وزن ۴۵۰ گرمی آن هم نشان می‌دهد با یک اکسسوری سبک و جیبی طرف نیستیم.

برای من، خود بخش عددی دلیل اصلی استفاده از این دستگاه است، در حالی که ستون ماکرو و ناب چرخان مزایای خوشایندی هستند که ارزش آن را بیشتر می‌کنند. مهم‌تر اینکه چون آرتی۷۵ ناب اختصاصی کنترل صدا ندارد، ویژگی‌ای که من زیاد به آن تکیه می‌کنم، تی‌اچ۲۶ بخش مهمی از پازل گردش کار روزانه‌ام را کامل کرد.

اگر فقط ورود ساده اعداد را می‌خواهید، بخشی از پول شما صرف قابلیت‌هایی می‌شود که شاید به‌ندرت لمسشان کنید. برای نمونه، میان‌برهای کاربردی مثل کپی و چسباندن به‌صورت پیش‌فرض روی آن تعریف شده‌اند و همین می‌تواند برای برخی دلیل انتخاب تی‌اچ۲۶ به‌جای یک نام‌پد معمولی باشد. با این حال، چون حافظه عضلانی من هنوز به میان‌برهای استاندارد کیبورد عادت دارد، هنوز این کلیدهای ماکرو را به‌طور فعال وارد روال کاری خود نکرده‌ام؛ فعلا بیشتر نقش حمایت روحی دارند!

نمایشگر آرتی۷۵: چهار کلید اضافه یا یک تلویزیون کوچک؟

نمایشگر TFT با اندازه ۱.۵۴ اینچ بدون تردید جلب‌توجه‌کننده‌ترین بخش آرتی۷۵ است. این نمایشگر می‌تواند ساعت، وضعیت اتصال، تصاویر سفارشی و گیف‌های متحرک را نمایش دهد و هم نقش مرکز اطلاعاتی کوچک را دارد و هم نقش یک نقطه کانونی روی میز.

با این حال، به‌نظر من هوشمندانه‌ترین تصمیم ایپومیکر این بود که نمایشگر را اختیاری کرده است. می‌توانید ماژول نمایشگر را بیرون بیاورید و دقیقا در همان جایگاه، چهار سوئیچ و کی‌کپ استاندارد نصب کنید. انتخاب واقعا با شماست: اطلاعات سیستم و انیمیشن می‌خواهید یا چهار کلید قابل برنامه‌ریزی اضافه؟

این انعطاف مهم است، چون چیزی که در روز اول هیجان‌زده‌تان می‌کند، همیشه شش ماه بعد کاربردی‌ترین گزینه نیست. شاید چند هفته از اجرای یک گیف تکرارشونده لذت ببرید و بعد به این نتیجه برسید که چهار کلید اختصاصی ناوبری یا ماکرو بسیار عملی‌تر هستند. آرتی۷۵ راه برگشت را باز می‌گذارد.

در عین حال، نباید نمایشگر را بیش از حد جدی گرفت. اندازه آن برای نگاه‌های سریع و جذابیت ظاهری طراحی شده است. هیچ‌کس قرار نیست صفحه اکسل را روی آن باز کند؛ نصف وقت‌ها حتی مانیتور اصلی هم برای اکسل کافی به نظر نمی‌رسد!

برای بارگذاری تصاویر و گیف‌های سفارشی باید کیبورد را با کابل وصل کنید و از نرم‌افزار ایپومیکر استفاده کنید؛ سرعت انتقال هم به اندازه فایل بستگی دارد. همچنین «ماژولار» بودن در اینجا به معنای اکوسیستمی از افزونه‌های مختلف نیست؛ گزینه‌های شما فقط نمایشگر یا چهار کلید هستند.

پس پرسش مهم این است: آیا واقعا از نمایشگر خوشم آمد؟ از نظر ظاهری جذاب است و در چند روز اول حضورش را دوست داشتم. اما هرچه زمان گذشت، بیشتر حس کردم شبیه اسپویلر عقب عظیمی روی خودرویی است که در ترافیک شهری هرگز از ۳۰ کیلومتر بر ساعت سریع‌تر نمی‌رود. از نظر کاربردی، اطلاعاتی که نشان می‌دهد چندان مفید نیست. ساعت که بیشترین فضا را می‌گیرد، همین حالا روی مانیتورم وجود دارد و گزینه‌هایی مثل جابه‌جایی بین حالت ویندوز و مک چیزی نیستند که مدام تغییرشان بدهم. بدتر اینکه نشانگر باتری در نمونه من درست کار نکرد و تمام مدت روی یک آیکون ثابت باقی ماند. از طرفی نمایشگر همیشه روشن می‌ماند و کلید داخلی برای خاموش کردنش وجود ندارد، که باعث تخلیه سریع‌تر باتری می‌شود. در نهایت تصمیم گرفتم آن را با چهار کلید فیزیکی عوض کنم، چون واقعا کارآمدتر بودند.

سوئیچ‌های کریمی جید: نقطه مشترک دو دستگاه

هر دو نمونه بررسی‌شده آرتی۷۵ و تی‌اچ۲۶ من به سوئیچ‌های کریمی جید ایپومیکر مجهز بودند. چون هر دو دستگاه دقیقا از یک سوئیچ خطی استفاده می‌کنند، حس پایه تایپ هنگام حرکت دست بین کیبورد و نام‌پد یکپارچه باقی می‌ماند.

در سوئیچ خطی، فشردن کلید به‌صورت نرم و مستقیم رو به پایین انجام می‌شود و خبری از برآمدگی لمسی برای اعلام نقطه فعال‌سازی نیست. اگر به سوئیچ‌های لمسی عادت دارید، این نکته را در نظر بگیرید؛ خطی بودن سطح بالاتری از کیفیت نیست، فقط نوع متفاوتی از بازخورد است.

از نظر مشخصات، سوئیچ‌های کریمی جید نیروی فعال‌سازی حدود ۴۵ گرم‌نیرو، نقطه فعال‌سازی ۲.۰ میلی‌متر، مسیر حرکت کلی ۳.۶ میلی‌متر و نیروی ته‌نشینی حدود ۵۰ گرم‌نیرو دارند.

به زبان ساده، برای ثبت فشردن لازم نیست کلیدها را تا انتها بکوبید، هرچند بیشتر ما هنگام تایپ سریع به‌طور طبیعی کلید را تا کف فشار می‌دهیم. این سوئیچ‌ها همچنین در کارخانه روان‌کاری شده‌اند تا اصطکاک کمتر و حرکت نرم‌تری داشته باشند؛ مزیتی بزرگ برای کسانی که تجربه خوب آماده‌به‌کار می‌خواهند و نمی‌خواهند آخر هفته خود را صرف روان‌کاری دستی ده‌ها سوئیچ کوچک کنند.

یک نکته مهم: سوئیچ‌های کریمی جید بی‌صدا نیستند. نداشتن مکانیزم کلیکی عمدی به معنای بی‌صدا بودن نیست؛ برخورد فیزیکی ساقه هنگام ته‌نشینی و بازگشت آن هنوز پروفایل صوتی مشخصی ایجاد می‌کند.

ایپومیکر آرتی۷۵ را با سوئیچ‌های کریستال سایلنت تاکتایل هم عرضه می‌کند که حس و صدای کاملا متفاوتی نسبت به نمونه بررسی‌شده من دارند، بنابراین تجربه من را نباید به آن نسخه تعمیم داد.

فوم، گسکت و صفحه: چرا نام سوئیچ همه ماجرا را نمی‌گوید

هر دو دستگاه از ساختار گسکت‌مانت همراه با صفحه پلی‌کربنات استفاده می‌کنند. در طراحی گسکت‌مانت، صفحه‌ای که سوئیچ‌ها را نگه می‌دارد به‌جای پیچ شدن سفت‌وسخت به بدنه، روی نوارهای فشرده‌پذیر قرار می‌گیرد و به جذب ضربه و جداسازی لرزش کمک می‌کند.

در داخل، آرتی۷۵ شش لایه مواد کاهش‌دهنده صدا دارد، در حالی که تی‌اچ۲۶ از چهار لایه استفاده می‌کند. این لایه‌ها با هم کار می‌کنند تا صدای توخالی بدنه را کنترل کنند و شخصیت صوتی کیبورد را شکل دهند.

با این حال، لایه‌های فوم را نباید مثل تعداد دوربین گوشی هوشمند نگاه کرد؛ بیشتر بودن لزوما بهتر نیست. شش لایه ذاتا چهار لایه را شکست نمی‌دهد؛ هماهنگی اجزا بسیار مهم‌تر از عدد خام است.

به همین شکل، «گسکت‌مانت» بودن تضمین نمی‌کند که کلیدها زیر انگشتان شما مثل تشک فنری بالا و پایین بروند. میزان فشرده شدن لایه‌ها، فضای داخلی بدنه و طراحی صفحه تعیین می‌کنند که واقعا چقدر انعطاف حس می‌کنید. یک کیبورد می‌تواند گسکت‌مانت باشد و همچنان تجربه تایپ نسبتا محکمی ارائه دهد.

حتی با سوئیچ‌های یکسان، صدای دو دستگاه کاملا یکسان نیست. چون حجم محفظه داخلی، هندسه بدنه و لایه‌های کاهش صدا بین یک کیبورد ۷۵ درصدی و یک نام‌پد جمع‌وجور متفاوت است، حس مکانیکی یکپارچه می‌ماند، اما زیر و بم صوتی کمی فرق می‌کند.

کلیدهای بزرگ‌تر هم بخش مهمی از معادله هستند. کلیدهایی مثل فاصله و اینتر روی آرتی۷۵، به‌همراه ۰، + و اینتر روی تی‌اچ۲۶، به استابلایزرهای خود وابستگی زیادی دارند. خوش‌صدا بودن کلیدهای حروف کافی نیست؛ یک دستگاه مکانیکال خوب باید صدای لق‌زدن کلیدهای بزرگ را هم کنترل کند.

کی‌کپ‌ها: ساخت محکم، نورپردازی بیشتر تزئینی

ایپومیکر هر دو محصول را به کی‌کپ‌های PBT با پروفایل چری مجهز کرده است. فرم چری برای هر کسی که با کیبوردهای مکانیکال استاندارد کار کرده باشد، خیلی سریع آشنا و راحت به نظر می‌رسد.

پلاستیک PBT انتخاب خوبی برای مقاومت در برابر براق شدن سطح در طول زمان است، هرچند جنس ماده به‌تنهایی کیفیت کی‌کپ را تعیین نمی‌کند؛ ضخامت دیواره، دقت قالب‌گیری و چاپ نوشته‌ها هم نقش دارند. هر دو مدل از نوشته‌های دای‌ساب استفاده می‌کنند.

نکته عملی اینجاست که نوشته‌ها نورگذر نیستند. در هر دو مدل آرتی۷۵ و تی‌اچ۲۶، نور RGB اطراف و بین کلیدها می‌درخشد، نه اینکه خود حروف را روشن کند.

بنابراین اگر برای خواندن نوشته‌های کلیدها در اتاق تاریک به نور پس‌زمینه تکیه می‌کنید، این محدودیت را در نظر داشته باشید. اینجا RGB برای ایجاد حال‌وهوای بصری روی میز است، نه برای کمک به پیدا کردن نمادی که هنوز حفظ نکرده‌اید!

ارگونومی: آزادی افقی، محدودیت عمودی

بزرگ‌ترین مزیت این چیدمان دو تکه، آزادی کامل در تعیین جای نام‌پد است. می‌توانید بخش اصلی تایپ را دقیقا روبه‌روی سینه خود قرار دهید و تی‌اچ۲۶ را هر جا که طبیعی‌تر است بگذارید؛ حتی سمت چپ، هرچند اگر راست‌دست باشید وارد کردن سریع اعداد با دست چپ تمرین جدی می‌خواهد.

اما آزادی در جای‌گذاری به معنای آزادی در تنظیم نیست. آرتی۷۵ زاویه تایپ ثابت ۵.۸ درجه دارد، در حالی که تی‌اچ۲۶ با زاویه ثابت ۷ درجه قرار می‌گیرد و هیچ‌کدام پایه تاشو برای تغییر شیب ندارند.

این تفاوت اندک در زاویه یادآور دیگری است که این دو، قطعات دوقلوی یک کیت واحد نیستند. بیشتر کاربران مشکلی با آن نخواهند داشت، اما اگر درباره ارتفاع و شیب یکنواخت لوازم جانبی خود حساس باشید، متوجهش می‌شوید.

در نهایت، راحتی طولانی‌مدت هنوز به ارتفاع میز و صندلی، فاصله کیبورد و وضعیت مچ‌ها بستگی دارد. مچ‌بند می‌تواند کمک کند، اما جایگزین ارگونومی درست میز کار نیست.

اتصال: کامل، اما با مدیریت مستقل

هر دو دستگاه از اتصال سه‌حالته پشتیبانی می‌کنند: USB-C سیمی، بی‌سیم ۲.۴ گیگاهرتز از طریق دانگل و بلوتوث. این تنوع اجازه می‌دهد بسته به چیدمان و گردش کارتان، روش اتصال را تنظیم کنید.

برای بازی یا استفاده ثابت روی دسکتاپ، اتصال سیمی یا ۲.۴ گیگاهرتز منطقی‌ترین انتخاب‌ها هستند، در حالی که بلوتوث برای جابه‌جایی بین چند دستگاه عالی است. تی‌اچ۲۶ یک کلید فیزیکی سه‌حالته برای انتخاب حالت اتصال دارد که وضعیت آن را در یک نگاه روشن می‌کند.

هر دو در اتصال سیمی و ۲.۴ گیگاهرتز با نرخ نمونه‌برداری ۱۰۰۰ هرتز کار می‌کنند و در بلوتوث به ۱۲۵ هرتز کاهش می‌یابند. در نظر داشته باشید که ۱۰۰۰ هرتز به‌طور جادویی به معنای تاخیر انتهابه‌انتهای ۱ میلی‌ثانیه نیست؛ فقط نشان می‌دهد دستگاه با چه فرکانسی به رایانه گزارش می‌دهد، در حالی که اسکن ماتریس و پردازش سیگنال هم در زمان پاسخ واقعی نقش دارند.

آرتی۷۵ برای ترکیبی از کار روزانه و بازی کژوال کاملا توانمند است، اما سوئیچ‌های مکانیکال آن نقطه فعال‌سازی قابل تنظیم یا قابلیت رپید تریگر موجود در کیبوردهای مغناطیسی هال‌افکت را ندارند. اگر ورزش الکترونیک رقابتی تنها اولویت شماست، بهتر است سراغ گزینه دیگری بروید.

وقتی هر دو را هم‌زمان بی‌سیم استفاده می‌کنید، انتظار نداشته باشید یک گیرنده مشترک داشته باشند. هر دستگاه دانگل خودش را دارد، یعنی حالت ۲.۴ گیگاهرتز برای هر دو، دو پورت USB را اشغال می‌کند. من شخصا در بیشتر دوره بررسی هر دو را با بلوتوث استفاده کردم و هیچ قطعی تجربه نکردم؛ اتصال در تمام ماه پایدار و پاسخ‌گو بود.

نرم‌افزار: جایی که قابلیت‌های اضافه باید ارزش خود را ثابت کنند

برای آرتی۷۵، نرم‌افزار اختصاصی ایپومیکر تغییر عملکرد کلیدها، ماکروها، افکت‌های نورپردازی و بارگذاری گرافیک سفارشی روی نمایشگر را مدیریت می‌کند، در حالی که تنظیمات روزمره را می‌توان با میان‌برهای داخلی هم انجام داد.

در تی‌اچ۲۶، قابلیت برنامه‌ریزی اهمیت بیشتری دارد. این دستگاه از VIA برای تغییر عمیق عملکرد کلیدها و ساخت ماکرو پشتیبانی می‌کند، البته باید فایل JSON دستگاه بارگذاری شود. در کنار آن، ایپومیکر هاب هم به‌عنوان ابزار تنظیم جایگزین در دسترس است.

برای گردش کارهای تحریریه‌ای و اداری، اختصاص دادن کارهای تکراری مثل کپی، چسباندن، واگرد یا میان‌برهای ویرایشی مخصوص نرم‌افزار به ستون ماکرو کاملا منطقی است. همین منطق درباره نرم‌افزارهای ویرایش عکس و ویدئو هم صدق می‌کند.

ناب چرخان هم می‌چرخد و هم کلیک می‌شود. در حالت پیش‌فرض، کنترل صدا مستقیم‌ترین و رضایت‌بخش‌ترین کاربرد آن است، در حالی که عملکردهای تخصصی‌تر به نحوه برنامه‌ریزی شما بستگی دارند. فقط انتظار نداشته باشید بدون تنظیم دستی، به‌طور جادویی در همه برنامه‌های خلاقانه مثل یک دایل ویرایش هوشمند عمل کند.

طبق تجربه من، تعریف چند میان‌بر ساده که واقعا هر روز استفاده می‌کنید، بهتر از برنامه‌ریزی پنج لایه پیچیده‌ای است که هرگز به خاطر نمی‌آورید. هیچ‌کس نمی‌خواهد فقط برای کار با نام‌پد، برگه تقلب را به مانیتورش بچسباند!

عمر باتری: دو ظرفیت، دو مسئولیت

آرتی۷۵ یک باتری ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی دارد، در حالی که تی‌اچ۲۶ به سلول ۲۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی مجهز است. البته عدد ظرفیت خام فقط نیمی از ماجرا را می‌گوید.

استفاده از نمایشگر، روشنایی RGB، حالت اتصال، ساعات استفاده روزانه و زمان‌بندی خواب همگی تاثیر زیادی بر مصرف واقعی دارند. بدون کنترل این متغیرها، وعده دادن تعداد دقیق روز یا هفته برای هر شارژ واقع‌بینانه نیست.

چیزی که با این ترکیب قطعا تغییر می‌کند، مدیریت باتری است: حالا دو دستگاه جداگانه دارید که باید شارژ شوند. استقلال تی‌اچ۲۶ آزادی چیدمان می‌دهد، اما یعنی کابل برق آن هم مسئولیتی جداگانه است. نام‌پد از کیبورد جدا شده، نه از شارژر.

در طول یک ماه استفاده از این دو، آرتی۷۵ چند بار ناگهان خاموش شد! طبیعی است که استفاده از آن بسیار سنگین‌تر بود، اما با توجه به اینکه RGB را خاموش نگه داشته بودم، انتظار دوام بهتری داشتم. تقریبا هفته‌ای یک بار باتری ناگهان تمام می‌شد. چرا «ناگهان»؟ چون نمایشگر کوچک آن هیچ‌وقت مقدار دقیق باتری را نشان نداد و خود کیبورد هم به‌ندرت چراغ هشدار باتری کم را چشمک‌زن می‌کرد. حتی منوی بلوتوث ویندوز گاهی ادعا می‌کرد باتری بالای ۳۰ درصد است، اما آرتی۷۵ همان عدد را نادیده می‌گرفت و کاملا از کار می‌افتاد! فقط وقتی کاملا بی‌پاسخ می‌شد، می‌فهمیدم به شارژ نیاز دارد. خوشبختانه وصل کردن کابل USB-C آن را سریع به زندگی برمی‌گرداند و سرعت شارژ برای باتری ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی به‌طرز غافلگیرکننده‌ای خوب است.

در طرف مقابل، تی‌اچ۲۶ عمر باتری فوق‌العاده‌ای ارائه داد. درست است که کلیدهایش را کمتر فشار دادم، اما چون نمایشگر کوچک پرمصرف ندارد، یک ماه کامل طول کشید تا بالاخره نشانگر باتری کم آن را ببینم؛ یک LED قرمز زیر کلید اف‌ان روشن شد. همراه کوچک‌تر در مدیریت انرژی از کیبورد اصلی جلو زد.

آیا واقعا فضای میز را ذخیره می‌کنند؟

بیایید با اعداد صادق باشیم. عرض آرتی۷۵ برابر ۳۵.۲ سانتی‌متر است و تی‌اچ۲۶ هم ۱۲.۱ سانتی‌متر دیگر اضافه می‌کند. اگر بدون هیچ فاصله‌ای کنار هم قرار بگیرند، عرض ترکیبی آن‌ها به ۴۷.۳ سانتی‌متر می‌رسد.

پس اگر هر دو را تمام روز کنار هم در یک ردیف نگه دارید، فقط چون کیبورد اصلی ۷۵ درصدی است، واقعا نمی‌توانید این چیدمان را کم‌جا بدانید. اگر فاصله راحتی بین دو دستگاه در نظر بگیرید، حتی عرض بیشتری نسبت به یک کیبورد فول‌سایز استاندارد اشغال می‌کنند.

مزیت واقعی صرفه‌جویی در فضا نیست؛ بلکه انعطاف در چیدمان است. می‌توانید نام‌پد را جداگانه زاویه دهید، آن را دورتر بگذارید تا برای ماوس فضای بیشتری داشته باشید، به سمت چپ منتقل کنید یا وقتی فقط مشغول نوشتن یا بازی هستید داخل کشو بگذارید. این‌ها مزیت‌های طراحی واقعی هستند، اما ارزش عملی‌شان کاملا به این بستگی دارد که آیا در طول روز کاری واقعا جابه‌جایشان می‌کنید یا نه.

برای کسی مثل من که به نام‌پد وابسته است، مقایسه منصفانه با یک کیبورد فول‌سایز سنتی انجام می‌شود. اگر نام‌پد در نهایت همیشه به سمت راست کیبورد شما چسبیده بماند، در عمل دارید برای انعطافی پول می‌دهید که فقط در تئوری دارید، نه مزیتی که واقعا استفاده می‌کنید.

ارزش خرید: سه تصمیم خرید جداگانه

خرید آرتی۷۵، خرید تی‌اچ۲۶ و خرید هر دو با هم، سه تصمیم متفاوت هستند:

• آرتی۷۵ به‌تنهایی زمانی منطقی است که چیدمان ۷۵ درصدی، ظاهر رترو جذاب، سوئیچ‌های خطی نرم و نمایشگر کوچک قابل تعویض می‌خواهید. برای کامل شدن آن نیازی به تی‌اچ۲۶ ندارید؛ اگر نام‌پد برایتان مهم نیست، آرتی۷۵ به‌خوبی روی پای خودش می‌ایستد.

• تی‌اچ۲۶ به‌تنهایی هم وابسته به آرتی۷۵ نیست. می‌تواند کنار هر کیبورد جمع‌وجوری که از قبل دارید قرار بگیرد و بخش عددی اختصاصی، ماکروها و ناب کنترل صدا را اضافه کند. اگر فقط گاهی عدد تایپ می‌کنید، احتمالا زیاده‌روی است؛ اما اگر در صفحه‌گسترده‌ها زندگی می‌کنید یا به میان‌برهای تکراری وابسته‌اید، به‌راحتی جای خود را توجیه می‌کند.

• خرید هر دو با هم نیازمند مقایسه قیمت ترکیبی آن‌ها با یک کیبورد فول‌سایز رده‌بالاست. با قیمت حدود ۱۱۰ دلار برای آرتی۷۵ و ۴۵ دلار برای تی‌اچ۲۶ در فروشگاه ایپومیکر، این دو قبل از محاسبه قیمت منطقه‌ای، ارسال یا تخفیف‌های فصلی، حدود ۱۵۵ دلار هزینه دارند.

یکی از نقاط ارزشمند بلندمدت هر دو محصول، هات‌سواپ بودن است. می‌توانید سوئیچ‌های مکانیکال سازگار را بدون هویه بیرون بیاورید و جایگزین کنید؛ چه برای آزمودن حس تایپ متفاوت، چه برای تعمیر یک سوئیچ خراب در سال‌های بعد. البته به یاد داشته باشید این موضوع درباره سوئیچ‌های مکانیکال استاندارد صدق می‌کند، نه سوئیچ‌های اپتیکال یا مغناطیسی.

جمع‌بندی نهایی: این ترکیب واقعا برای چه کسی است؟

اگر آرتی۷۵ را جداگانه نگاه کنیم، ایپومیکر آرتی۷۵ کیبوردی پر از شخصیت است. چیدمان کاربردی ۷۵ درصدی، سوئیچ‌های نرم کریمی جید، کی‌کپ‌های PBT، اتصال سه‌حالته و ماژول نمایشگر قابل تعویض، مجموعه‌ای جذاب می‌سازند. در مقابل، زاویه تایپ ثابت، وزن زیاد، نوشته‌های غیرنورگذر و رفتار عجیب باتری با نمایشگر نصب‌شده، مصالحه‌هایی هستند که باید پیش از خرید بسنجید.

ایپومیکر تی‌اچ۲۶ برای گروه مشخص‌تری ساخته شده است: کاربرانی که نام‌پد مستقل می‌خواهند و می‌توانند از ستون ماکرو و ناب چرخان آن استفاده واقعی ببرند. برنامه‌پذیری کامل از طریق VIA و سوئیچ‌های هات‌سواپ آن را بسیار بالاتر از نام‌پدهای اداری ساده قرار می‌دهد.

وقتی این دو کنار هم قرار می‌گیرند، بزرگ‌ترین دستاوردشان آزادی ارگونومیک و فضایی است؛ آزادی‌ای که در برابر هزینه ترکیبی بالاتر، مدیریت دو باتری و دو اتصال بی‌سیم و کمی ناهماهنگی در طراحی بصری و زاویه تایپ به دست می‌آید.

اگر از قبل می‌دانید نام‌پد شما همیشه درست کنار لبه راست کیبورد می‌ماند، یک کیبورد مکانیکال فول‌سایز سنتی همچنان انتخاب ساده‌تر و منطقی‌تری است. اما اگر جدا کردن نام‌پد گردش کار بهتری روی میزتان ایجاد می‌کند، یا اگر نمی‌خواهید فقط به‌خاطر نیاز به بخش عددی از کیبوردهای جمع‌وجور دست بکشید، آرتی۷۵ و تی‌اچ۲۶ یک زوج قانع‌کننده می‌سازند.

برای من، ترکیب این دو با یک دغدغه ساده و کاربردی شروع شد: من کیبوردهای جمع‌وجور را دوست دارم، اما حاضر نیستم از نام‌پد خودم بگذرم. ایپومیکر راهی داد که هر دو را داشته باشم؛ و با وجود چند نکته عجیب، واقعا از این تجربه لذت بردم!