شش ابرخودروی افسانه ای که در آستانه تولید متوقف شدند

مروری بر شش ابرخودروی لغوشده از جگوار، مرسدس، کرایسلر، فورد، آکیورا و آئودی که با وجود نمونه اولیه، سفارش یا فناوری پیشرفته، هرگز به تولید نرسیدند.

.
شش ابرخودروی افسانه ای که در آستانه تولید متوقف شدند

6 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

شش پروژه مشهور ابرخودرو از مرحله کانسپت عبور کردند؛ برخی به نمونه‌های اولیه قابل حرکت رسیدند و یکی حتی صدها سفارش بدون مشاهده دریافت کرد، اما در مراحل پایانی توسعه لغو شدند. در ادامه، جزئیات فنی، برنامه‌های تولید و دلایل اعلام‌شده برای اینکه این مدل‌ها هرگز به دست مشتریان نرسیدند، بررسی شده است.

نزدیک‌ترین‌ها به تولید: سفارش‌ها، نمونه‌های اولیه و شرکای مهندسی

جگوار سی-ایکس۷۵ (۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲): این خودرو در نمایشگاه خودروی پاریس ۲۰۱۰ و به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد جگوار رونمایی شد. سی-ایکس۷۵ ابتدا به‌عنوان یک کانسپت با افزایش‌دهنده برد معرفی شد که نیروی خود را از چهار موتور برقی یاسا می‌گرفت و دو توربین گاز کوچک نیز نقش ژنراتور را داشتند. جگوار بعدها تولید محدود آن را با همکاری ویلیامز ادونسد انجینیرینگ تایید کرد؛ برنامه، ساخت ۲۵۰ دستگاه بود و آغاز فروش برای سال ۲۰۱۳ هدف‌گذاری شده بود. مشخصات نسخه تولیدی به یک موتور ۱.۶ لیتری چهار سیلندر مجهز به سوپرشارژر و توربوشارژر تغییر کرد که به‌تنهایی توانایی رسیدن به ۱۰,۰۰۰ دور در دقیقه را داشت و ۵۰۹ پی‌اس، برابر با ۵۰۲ اسب بخار، تولید می‌کرد. این موتور با دو موتور برقی یاسا همراه می‌شد تا مجموع خروجی به ۸۶۲ پی‌اس، برابر با ۸۵۰ اسب بخار، و ۱,۰۰۰ نیوتن‌متر، برابر با ۷۳۸ پوندفوت، برسد. جگوار پنج نمونه اولیه عملیاتی ساخت؛ این شرکت اعلام کرد نمونه‌ها در آزمایش‌ها به سرعت ۳۲۲ کیلومتر بر ساعت، برابر با ۲۰۰ مایل بر ساعت، رسیده‌اند و حداکثر سرعت نظری آن‌ها ۳۵۴ کیلومتر بر ساعت، برابر با ۲۲۰ مایل بر ساعت، بوده است. حدود ۱۰۰ مشتری بالقوه علاقه خود را ثبت کردند، اما جگوار در پایان ۲۰۱۲ با اشاره به شرایط اقتصاد جهانی، لغو پروژه را اعلام کرد. بعدها یک بدنه سی-ایکس۷۵ مجهز به موتور وی۸ سوپرشارژر، به‌عنوان یکی از هفت خودروی بدلکاری ظاهر شد که جگوار و ویلیامز برای فیلم اسپکتر تامین کرده بودند.

مرسدس بنز سی۱۱۲ (۱۹۹۱): کانسپت مرسدس سی۱۱۲ در نمایشگاه خودروی فرانکفورت ۱۹۹۱ معرفی شد و دست‌کم ۷۰۰ سفارش بدون مشاهده جذب کرد، با این حال مرسدس از تولید آن صرف‌نظر کرد. طراحی این ابرخودروی موتورمیانی زیر نظر تیم طراحی برونو ساکو انجام شد و ساخت آن را کاروتزریا کوجیولا در تورین بر عهده داشت. سی۱۱۲ از موتور تازه‌معرفی‌شده ۶.۰ لیتری ام۱۲۰ وی۱۲ کلاس اس استفاده می‌کرد که ۴۰۸ پی‌اس، برابر با ۴۰۲ اسب بخار، و ۵۸۰ نیوتن‌متر، برابر با ۴۲۸ پوندفوت، تولید می‌کرد و به یک گیربکس دستی شش‌سرعته متصل بود. این خودرو فناوری‌هایی را پیش‌نمایش کرد که سال‌ها بعد به تولید رسیدند: شکل اولیه‌ای از سیستم تعلیق کنترل فعال بدنه، فرمان‌پذیری الکترونیکی چرخ‌های عقب، پایش فشار باد تایرها و کروز کنترل هدایت‌شونده با رادار. همچنین از آیرودینامیک فعال بهره می‌برد، از جمله بال عقب بازشونده‌ای که می‌توانست نقش ترمز هوایی را ایفا کند. شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت آن ۴.۹ ثانیه و حداکثر سرعتش ۳۰۹ کیلومتر بر ساعت، برابر با ۱۹۲ مایل بر ساعت، اعلام شد؛ ضمن اینکه در سرعت نهایی ۹۹۸ کیلوگرم، برابر با ۲,۲۰۰ پوند، نیروی رو به پایین تولید می‌کرد. مدیران مرسدس با وجود این استقبال، به این جمع‌بندی رسیدند که برند به یک ابرخودروی پرچم‌دار نیاز ندارد.

کرایسلر ام‌ای فور-تولیو (اوایل دهه ۲۰۰۰): برخلاف بیشتر تمرین‌های طراحی، کرایسلر ام‌ای فور-تولیو یک نمونه اولیه قابل حرکت بود و نامش چیدمان آن را توضیح می‌داد: موتورمیانی، چهار توربوشارژر و دوازده سیلندر. این پروژه در دوران دایملرکرایسلر توسعه یافت و از یک موتور احیاشده ۶.۰ لیتری ام۱۲۰ وی۱۲ بهره می‌گرفت که با همکاری ای‌ام‌جی و مهندسان مرتبط با پاگانی به چهار توربوشارژر مجهز شده بود. خروجی آن ۸۶۲ پی‌اس، برابر با ۸۵۰ اسب بخار، و ۱,۱۵۲ نیوتن‌متر، برابر با ۸۵۰ پوندفوت، اعلام شد. ساختار خودرو شامل سلول سرنشین از فیبر کربن و آلومینیوم لانه‌زنبوری بود و از ترنس‌اکسل دوکلاچه هفت‌سرعته ساخت ریکاردو استفاده می‌کرد؛ وزن خالص نیز ۱,۳۱۰ کیلوگرم، برابر با ۲,۸۸۸ پوند، اعلام شده بود. ارقام منتشرشده شامل شتاب صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت در ۲.۹ ثانیه و حداکثر سرعت تخمینی ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت، برابر با ۲۴۸ مایل بر ساعت، بود. کرایسلر دست‌کم یک نمونه اولیه با توان کاهش‌یافته را در لاگونا سکا آزمایش کرد و انتظار عمومی برای تولید در سال ۲۰۰۶ وجود داشت، اما برنامه لغو شد؛ به احتمال زیاد به دلایل تجاری مرتبط با سرمایه‌گذاری مورد نیاز، هرچند گزارش‌های آن زمان به حساسیت‌های داخلی و ملاحظات شرکا نیز اشاره داشتند.

کانسپت‌های جاه‌طلبانه‌ای که هزینه، بسته‌بندی فنی یا بحران مالی متوقفشان کرد

فورد جی‌تی۹۰ (۱۹۹۵): جی‌تی۹۰ در نمایشگاه خودروی دیترویت ۱۹۹۵ به‌عنوان نمایش توان فناوری و زبان طراحی فورد معرفی شد. این خودرو به‌صورت محرمانه و در حدود شش ماه، با هزینه تخمینی ۳ میلیون دلار ساخته شد. شاسی آن نسخه‌ای کشیده از ساختار آلومینیومی لانه‌زنبوری جگوار ایکس‌جی۲۲۰ بود و از سیستم تعلیق دوبل جناغی و گیربکس دستی پنج‌سرعته قرض گرفته‌شده بهره می‌برد. قوای محرکه، یک موتور ویژه ۵.۹ لیتری وی۱۲ با ۴۸ سوپاپ بود که از خانواده موتورهای مدولار وی۸ فورد منشعب شده و به چهار توربوشارژر گرت مجهز بود. توان آن ۷۳۰ پی‌اس، برابر با ۷۲۰ اسب بخار، و گشتاورش ۸۹۵ نیوتن‌متر، برابر با ۶۶۰ پوندفوت، اعلام شد. فورد عملکرد تخمینی صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت را ۳.۱ ثانیه و حداکثر سرعت را حدود ۴۰۷ کیلومتر بر ساعت، برابر با ۲۵۳ مایل بر ساعت، اعلام کرد. جی‌تی۹۰ در حد یک پروژه تک‌نمونه باقی ماند و هرگز وارد تولید نشد، هرچند به‌واسطه بازی‌های ویدئویی و مجلات به شهرت گسترده‌ای رسید.

آکیورا ادونسد اسپرتس کار کانسپت (۲۰۰۷): این خودرو در نمایشگاه خودروی دیترویت ۲۰۰۷ به‌عنوان نشانه‌ای از جانشین احتمالی ان‌اس‌ایکس رونمایی شد. آکیورا ادونسد اسپرتس کار کانسپت یک خودروی نمایشی غیرقابل حرکت بود که مدیران هوندا آن را کوپه‌ای موتورجلو با موتور تنفس طبیعی وی۱۰ و سامانه چهارچرخ محرک اس‌اچ-ای‌دبلیودی توصیف کردند. گزارش‌های آن زمان حجم موتور را حدود ۵.۰ لیتر و توان مورد انتظار را در محدوده ۵۰۰ تا ۶۰۰ اسب بخار اعلام می‌کردند. هوندا نمونه‌های استتارشده را در پیست نوربرگ‌رینگ آزمایش کرد و قصد داشت جانشین ان‌اس‌ایکس را حدود سال ۲۰۱۰ عرضه کند، اما توسعه پس از بحران مالی ۲۰۰۸ و خروج هوندا از فرمول یک متوقف شد. نمونه‌های استتارشده بعدا پایه ساخت خودروی مسابقه‌ای اچ‌اس‌وی-۰۱۰ جی‌تی شدند که از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ در سری سوپر جی‌تی ژاپن رقابت کرد.

آئودی آر۸ وی۱۲ تی‌دی‌آی (۲۰۰۸): این پروژه با پشتیبانی فردیناند پیئش پیش رفت و در نمایشگاه خودروی دیترویت ۲۰۰۸ رونمایی شد. آر۸ وی۱۲ تی‌دی‌آی یک موتور دیزلی ۶.۰ لیتری وی۱۲ توئین‌توربو را پشت صندلی‌ها جای داده بود که ۵۰۰ پی‌اس، برابر با ۴۹۳ اسب بخار، و ۱,۰۰۰ نیوتن‌متر، برابر با ۷۳۸ پوندفوت، تولید می‌کرد. آئودی یک گیربکس دستی شش‌سرعته را برای انتقال نیرو به هر چهار چرخ در نظر گرفته بود و ارقام رسمی شامل شتاب ۴.۲ ثانیه‌ای تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت، برابر با ۶۲ مایل بر ساعت، و حداکثر سرعت بیش از ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت، برابر با ۱۸۶ مایل بر ساعت، بود. چالش‌های جانمایی فنی بسیار جدی بودند: موتور دیزل وی۱۲ حدود ۳۰۰ کیلوگرم، برابر با ۶۶۱ پوند، به وزن اضافه می‌کرد، به دریچه‌های خنک‌کاری تقریبا ۲۰ درصد بزرگ‌تر و یک داکت ناکا روی سقف برای تغذیه اینترکولرها نیاز داشت و ارتقای سیستم تعلیق و ترمزها را نیز ضروری می‌کرد. آئودی به این نتیجه رسید که هزینه بازمهندسی آر۸ پیرامون آن موتور، در شرایط اقتصادی آن زمان توجیه‌پذیر نیست و پروژه به مرحله تولید راه پیدا نکرد.

شهاب میثمی
سلام! من شهابم، یه ماشین‌باز حرفه‌ای. تست و بررسی خودروها کار منه و همیشه دنبال هیجان تو دنیای اتومبیل‌ها می‌گردم!

نظر بگذارید

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.