چرا گلکسی اس ۲۳ با وان یو آی ۸.۵ از ایردراپ محروم شد؟

یک هفته پس از آغاز انتشار وان یو آی ۸.۵، دارندگان گلکسی اس ۲۳ گوشی‌های خود را باز کردند و احساس کردند چیزی از آن‌ها دریغ شده است. این به‌روزرسانی بیشتر شبیه یک پرداخت جزئی بود، با آیکون‌های تازه و اصلاحات کوچک، اما یک قابلیت شاخص اندروید در آن دیده نمی‌شد. فقط هم غایب نبود. همین نبودن، موجی از نارضایتی به راه انداخت.

کاربران انتظار راحتی میان‌پلتفرمی داشتند. در عوض، جایی که باید سازگاری با ایردراپ دیده می‌شد، با سکوت روبه‌رو شدند. کوییک شیر کار می‌کند و سال‌هاست که کار می‌کرده است. اما تجربه روان و شبیه ایردراپ اپل؟ خبری از آن نیست. واکنش‌ها در ردیت تند بود: پست‌هایی که این به‌روزرسانی را صرفا یک تغییر ظاهر می‌دانستند، پیام‌هایی از مالکان گوشی که می‌گفتند این حذف روزشان را خراب کرده، و اتهام‌هایی مبنی بر اینکه سامسونگ کاربران را به سمت سخت‌افزارهای جدیدتر سوق می‌دهد.

آیا گلکسی اس ۲۳ از نظر سخت‌افزاری واقعا توان پشتیبانی از ایردراپ را دارد؟ پاسخ کوتاه این است: شاید. پاسخ کامل‌تر اما خیلی زود فنی می‌شود. تراشه اسنپدراگون ۸ نسل ۲ که در بسیاری از مدل‌های اس ۲۳ استفاده شده، زیرسیستم فست‌کانکت ۷۸۰۰ کوالکام را در خود دارد؛ بخشی که آمادگی برای وای‌فای ۷ و قابلیت‌هایی مانند عملیات چندپیوندی را فراهم می‌کند. این توانایی‌ها از نظر تئوری می‌توانند همان نوع مدیریت سریع و چندکاناله بی‌سیم را ممکن کنند که اپل برای پروتکل اِی‌دبلیو‌دی‌اِل ایردراپ به کار می‌گیرد.

اِی‌دبلیو‌دی‌اِل یا «لینک مستقیم بی‌سیم اپل»، یک رابط ساده انتقال فایل نیست که بتوان آن را با یک کلید روشن کرد. این فناوری به جابه‌جایی سریع میان کانال‌ها و زمان‌بندی دقیق بسته‌ها متکی است تا دستگاه بتواند هم‌زمان با حفظ اتصال اینترنت، منابع رادیویی را به انتقال همتابه‌همتا اختصاص دهد. چنین سطحی از هماهنگی رادیویی به پشتیبانی میان‌افزار و درایورها وابسته است، نه فقط به خود تراشه. ممکن است یک تراشه قدرتمند باشد، اما بدون قلاب‌های میان‌افزاری مناسب یا پشتیبانی سازنده، نتواند زبان اِی‌دبلیو‌دی‌اِل را روان و کامل اجرا کند.

یکی از کاربران ردیت بررسی عمیقی انجام داد و دقیقا به همین نکته اشاره کرد: شاید سخت‌افزار از عهده این کار برآید، اما سازگاری واقعی به کار نرم‌افزاری در سطح سامسونگ نیاز دارد و احتمالا به همکاری حقوقی یا مجوزی با اپل هم وابسته است. این تفاوت بسیار مهم است. همین نکته مرز میان محدودیت سخت‌افزاری و تصمیم آگاهانه محصولی را مشخص می‌کند. با این حال، برای کاربران وقتی یک قابلیت محبوب اصلا وجود ندارد، این ظرافت‌ها در عمل تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کند.

بعد هم زمزمه‌های فرسودگی برنامه‌ریزی‌شده مطرح می‌شود. مردم سال‌هاست وقتی تولیدکنندگان برخی قابلیت‌ها را از دستگاه‌های قدیمی‌تر اما همچنان توانمند حذف می‌کنند، از این عبارت استفاده می‌کنند. این موضوع حساس است، چون هیچ‌کس دوست ندارد احساس کند به چرخه ارتقا هل داده می‌شود. چه سامسونگ عمدا ایردراپ را پشت مدل‌های آینده نگه داشته باشد، چه صرفا اکوسیستم کوییک شیر خودش را در اولویت قرار داده باشد، نتیجه برای کاربر یکی است: ناامیدی.

در اصل، این ماجرا پرسشی درباره کنترل است؛ اینکه چه کسی تصمیم می‌گیرد کدام قابلیت‌ها به کدام کاربران برسند و چرا.

از نگاه عملی، پاسخ سامسونگ می‌تواند فنی، حقوقی یا راهبردی باشد. پیاده‌سازی تمیز اِی‌دبلیو‌دی‌اِل شاید نیازمند تغییرات میان‌افزاری، آزمون کیفیت روی نسخه‌های منطقه‌ای مختلف، یا حتی توافقی با اپل باشد که هیچ‌یک از دو شرکت انگیزه‌ای برای انجامش ندارند. از سوی دیگر، حذف ایردراپ از اس ۲۳ و ارائه آن در مدل‌های جدیدتر می‌تواند راهی سریع و کم‌هزینه برای تشویق مالکان به ارتقا باشد.

دلیل هرچه باشد، بحث از مشخصات فنی فراتر رفته و به موضوع اعتماد رسیده است. مالکان شفافیت می‌خواهند. آن‌ها توضیحی می‌خواهند که یک اشتباه را به اصلاح تبدیل کند، یا یک تصمیم را به نقشه راهی قابل دفاع. سامسونگ می‌تواند حتی سریع‌تر از یک وصله میان‌افزاری، با توضیح دادن «چه چیزی» و «چرا»، این نارضایتی را آرام کند. تا آن زمان، کاربران همچنان تجربه‌های خود را مقایسه می‌کنند، راه‌حل‌های جایگزین را می‌آزمایند و همان پرسش بدیهی را تکرار می‌کنند: چرا به سخت‌افزار این‌همه توان داده شده، اما کلیدهای استفاده از آن نه؟