3 دقیقه
آسمانخراشهای سودآوری، و بیشترشان از ساحل غربی آمریکا میدرخشند. بیش از نیمی از ۳۰ شرکت سودآور جهان در سال ۲۰۲۶ آمریکایی هستند و مجموع سود خالص سالانه آنها در ۱۲ ماه گذشته حدود ۹۳۰ میلیارد یورو بوده است.
در صدر این فهرست، آلفابت قرار دارد که حدود ۱۴۹٫۰ میلیارد یورو سود گزارش کرده است. مایکروسافت با ۱۱۶٫۴ میلیارد یورو، اپل با ۱۱۴٫۰ میلیارد یورو و انویدیا با ۱۱۱٫۷ میلیارد یورو با فاصلهای نزدیک پس از آن قرار میگیرند. همین چهار شرکت بهتنهایی نشان میدهند که نرمافزار، خدمات ابری و نیمهرساناها همچنان موتور اصلی بازدهی شرکتهای بزرگ در اقتصاد مدرن هستند.
بزرگترین سودآوران: تمرکز سود در کجاست
- آلفابت (فناوری)، ۱۴۹٫۰ میلیارد یورو
- مایکروسافت (فناوری)، ۱۱۶٫۴ میلیارد یورو
- اپل (فناوری)، ۱۱۴٫۰ میلیارد یورو
- انویدیا (فناوری)، ۱۱۱٫۷ میلیارد یورو
- سعودی آرامکو (انرژی)، ۹۲٫۳ میلیارد یورو
- آمازون (خردهفروشی)، ۸۴٫۴ میلیارد یورو
- برکشایر هاتاوی (خدمات مالی)، ۶۷٫۴ میلیارد یورو
- متا (فناوری)، ۶۵٫۷ میلیارد یورو
- تیاسامسی (فناوری)، ۵۸٫۱ میلیارد یورو
- جیپی مورگان چیس (خدمات مالی)، ۵۴٫۵ میلیارد یورو
فراتر از ده شرکت اول، نامهای آشنایی از آسیا و بخش مالی این فهرست را کامل میکنند؛ از جمله سامسونگ با ۵۴٫۴ میلیارد یورو، اسکی هاینیکس با ۴۹٫۰ میلیارد یورو، بانک صنعتی و بازرگانی چین با ۴۷٫۷ میلیارد یورو و بانک ساختوساز چین با ۴۴٫۸ میلیارد یورو. فهرست کامل، شبیه نقشهای از قدرت اقتصادی جهان است: فناوری و مالی آمریکا، تولیدکنندگان تراشه در شرق آسیا و بانکهای چینی با پشتوانه دولتی.
چرا آمریکا چنین سلطهای دارد؟ کافی است به جاذبه سود نگاه کنیم: دههها جذب مهاجران متخصص، پارکهای فناوری سخاوتمندانه، دانشگاههای تراز اول و اکوسیستم سرمایهگذاری خطرپذیر که سرمایه را در مقیاس بزرگ به سمت استارتاپها و شرکتهای در حال رشد هدایت میکند. نتیجه، تمرکز است؛ تعداد محدودی از پلتفرمها حاشیه سود عظیمی به دست میآورند و سپس آن را از مسیر صدور مجوز نرمافزار، زیرساخت ابری و تراشههای اختصاصی چند برابر میکنند.
غولهای شرکتی آسیا هم بههیچوجه در حاشیه نیستند. تیاسامسی تایوان همچنان پیشتاز تولید قراردادی تراشه در جهان است و با تداوم تقاضا برای نیمهرساناهای پیشرفته، ۵۸٫۱ میلیارد یورو سود خالص ثبت کرده است. سامسونگ و اسکی هاینیکس کره جنوبی در مجموع حدود ۱۰۳٫۴ میلیارد یورو به مخزن سود جهانی افزودهاند. در چین نیز بانکهای بزرگ وابسته به دولت و هلدینگهای فناوری همچنان بازدهی چشمگیری دارند: تنسنت و پتروچاینا در میان سودآورترین شرکتهای غیرآمریکایی دیده میشوند و هرکدام دهها میلیارد یورو سود خالص سالانه دارند.
و سپس سعودی آرامکو قرار دارد، تنها شرکت غیرآمریکایی در میان پنج رتبه نخست. این شرکت با حدود ۹۲٫۳ میلیارد یورو سود و تولیدی نزدیک به ۱۳ میلیون بشکه در روز، همچنان نیرویی تعیینکننده در بازارهای انرژی است، هرچند درآمدهایش همراه با قیمت نفت خام و نوسانات منطقهای بالا و پایین میشود. سود آرامکو پس از افت قیمت نفت در سال ۲۰۲۵ از اوجهای قبلی فاصله گرفت و بیثباتی ژئوپلیتیکی همچنان چشمانداز آن را تا سال ۲۰۲۶ شکل داده است.
موضوع فقط سلطه بخشی نیست. غولهای خردهفروشی مانند آمازون با ۸۴٫۴ میلیارد یورو و والمارت با ۲۰٫۴ میلیارد یورو، همچنین غولهای مالی مانند برکشایر هاتاوی با ۶۷٫۴ میلیارد یورو و جیپی مورگان با ۵۴٫۵ میلیارد یورو، نشان میدهند که مقیاس و اقتصاد توزیع در صنایع مختلف چه اهمیتی دارد. حتی حاشیههای سود کوچک، وقتی در مقیاسی عظیم ضرب شوند، میتوانند نتایج نهایی شگفتانگیزی ایجاد کنند.
برای سرمایهگذاران و سیاستگذاران، پیام اصلی روشن است: مالکیت فکری، تمرکز سرمایه و دسترسی به مخازن عمیق استعداد، همچنان بزرگترین محرکهای سودآوری شرکتها در سال ۲۰۲۶ هستند.
باید انتظار داشت این نقشه همچنان تغییر کند. نسلهای تازه تراشه، چرخههای پذیرش هوش مصنوعی و تلاطم بازار انرژی، برندگان و بازندگان را دوباره ترسیم خواهند کرد. اما فعلا جدول سودآورترین شرکتهای جهان یک روایت ساده دارد: هرجا نوآوری، مقیاس و سرمایه به هم میرسند، بازدهیهای خارقالعاده نیز از راه میرسند.
نظر بگذارید
نظرات (3)
نوآوری پولسازی میاره، قبول. ولی وقتی سرمایه و مالکیت فکری تو دست چند پلتفرم باشه، رقابت خفه میشه. سیاستگذاری لازمِ، مالیات هوشمند و قوانین ضدانحصار جدی گرفته بشه.
این ارقام واقعا شفاف هستن؟ مخصوصا سودهای اعلامی شرکتهای بزرگ، یه ذره مشکوک به نظر میاد، سندش کو؟
وای، نمیدونستم چهار شرکت اول اینقدر سود رو جمع کرده باشن. تمرکز ثروت روی ساحل غربی واقعا مشهوده، یه جورایی نگران شدم...