3 دقیقه
انقلاب آرام در محیطهای اداری نه با سر و صدا رخ داد و نه با تیترهای بزرگ خبری. این تحول با یک خط کد و یک پنجره گفتوگو از راه رسید، آن هم درست زمانی که بسیاری از متخصصان باسابقه تصور میکردند تجربهشان از آنها محافظت خواهد کرد.
جفری سانزنبیکر، استاد اقتصاد در دانشگاه بوستون، سوابق اشتغال دولتی در ایالات متحده را بررسی کرد و آنها را با شاخص میزان مواجهه مشاغل با هوش مصنوعی تطبیق داد تا روشن شود چه گروهی بیشترین فشار را احساس کرده است. او نتایج بازار کار افراد ۵۵ ساله و بالاتر را پیش و پس از ورود چتجیپیتی در سال ۲۰۲۲ مقایسه کرد. یافتهها تکاندهنده بود: این فرض قدیمی که تجربه، امنیت شغلی میآورد، دیگر در بسیاری از حرفههای دفتری و تخصصی چندان معتبر نیست.
موضوع را اینطور ببینید: تخصص زمانی مثل زره عمل میکرد. دههها کار، حافظه سازمانی و توانایی تشخیص الگوها، کارکنان مسنتر را ارزشمندتر و جایگزینی آنها را دشوارتر میکرد. سپس ابزارهایی از راه رسیدند که دقیقا همان وظایف شناختی را بازتولید میکنند. ناگهان، سپری که تجربه فراهم میکرد، شروع به فرسوده شدن کرد.
کدام نقشها بیشترین آسیب را دیدند؟ دادهها به مشاغل اداری و تخصصی اشاره میکنند. برنامهنویسان ارشد رایانه و حسابداران و حسابرسان باتجربه با افزایش چشمگیر خروج از بازار کار روبهرو شدند. بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۵، سهم برنامهنویسان مسنتر رایانه که نیروی کار را ترک کردند، بیش از ۲۵ درصد افزایش یافت. حسابداران و حسابرسان باسابقه نیز حدود ۲۲ درصد رشد در خروج از بازار کار را ثبت کردند. در مقابل، مشاغل عملی و فنی مانند نقاشی ساختمان در همین دوره فقط حدود ۲ درصد افزایش را تجربه کردند.
آیا این موجی از بازنشستگی زودهنگام اختیاری بود؟ سانزنبیکر میگوید نه. الگو بیشتر به جابهجایی اجباری نیروی کار شباهت دارد تا خروج داوطلبانه. کارگرانی که زمانی انتظار داشتند تا سالهای پایانی عمر کاری همچنان نقشآفرین باشند، با ورود ابزارهای هوش مصنوعی به جریانهای کاری روزمره، با تعدیل نیرو و بیکاری ناخواسته روبهرو شدند.
وقتی نرمافزار میتواند وظایف شناختیای را تقلید کند که زمانی هویت یک حرفه را شکل میدادند، تجربه دیگر تضمینی برای ماندگاری در کار نیست.
پیامدهای سیاستگذاری این موضوع فوری و جدی است. برنامههای آموزش و بازآموزی مهارت که فقط بر نسلهای جوانتر متمرکز باشند کافی نخواهند بود، اگر کارکنان مسنتر پیش از آنکه فرصت گذار شغلی پیدا کنند، از بازار کار کنار زده شوند. کارفرمایان، اتحادیهها و قانونگذاران باید بررسی کنند چگونه میتوان هم کرامت و فرصت را برای نیروی کار سالمند حفظ کرد و هم از افزایش بهرهوری ناشی از اتوماسیون و هوش مصنوعی بهره برد.
و برای هر کسی که در میانه مسیر شغلی خود ایستاده است، اکنون زمان پرسیدن پرسشهای سخت است. چگونه میتوان قضاوت و بینشی را که با سالها تجربه به دست آمده، به نقشهایی تبدیل کرد که ماشینها نتوانند بازتولیدشان کنند؟ یک شرکت چگونه میتواند دانش سازمانی را حفظ کند، وقتی کارایی را بر تجربه ترجیح میدهد؟
این نگرانیها انتزاعی نیستند. آنها امنیت بازنشستگی، درآمد خانوارها و مسیر تکامل حرفههای کامل را شکل میدهند. فناوری تغییر را شتاب میدهد. اما هزینه انسانی این تغییر و شیوه واکنش ما تعیین خواهد کرد چه کسانی بهرهمند میشوند و چه کسانی به حاشیه رانده خواهند شد.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات (3)
تا حالا چند نفر از تیممون رو دیدم که مجبور شدن برن چون ابزار جدید همهچیز رو میکرد، سخت بود ببینیش، حقوق و بازنشستگی هم که… 😕
آمار خوبه ولی واقعا علت اصلی چتجیپیتی هست؟ یا شرکتها از قبل تصمیم گرفته بودن و حالا بهونه آوردن؟
واقعاً شوکه شدم! فکر نمیکردم تجربه اینقدر زود بیارزش بشه، مخصوصا برای آدمای پنجاهبهبالا… این چه دنیاییه، چطور باید باهاش ساخت؟