تصور کنید بوگاتیای را میبینید که انگار از دل یک رویا بیرون آمده و مستقیم روی پیست مسابقه فرود آمده است. دستریه دقیقاً همین حس را منتقل میکند: خشن، بسیار کمارتفاع و با پرداختی باورنکردنی.
وقتی سنت با طراحی نمایشی روبهرو میشود
دستریه همانطور وارد دید عموم شد که بسیاری از رازهای خودرویی مدرن فاش میشوند، تنها چند ساعت پیش از رونمایی برنامهریزیشده بوگاتی، تصاویر آن لو رفت. اما آنچه بعد از آن رخ داد، یک معرفی معمولی نبود. این خودرو جدیدترین نمونه تکساخت از برنامه سولیتِر بوگاتی است؛ برنامهای خلاقانه که با هر سفارش اختصاصی همانگونه برخورد میکند که یک پیکرتراش با قطعهای سنگ مرمر. این سومین اثر انحصاری برند پس از برویار و افکیپی اومّاژ است، اما برخلاف آن دو که ادای احترامی به لحظههایی از گذشته بوگاتی بودند، دستریه یک خودنگاره است: عصاره بوگاتی.
زیر بدنه اختصاصی آن همان موتور آشنای ۸.۰ لیتری W16 با چهار توربوشارژر قرار دارد که علاقهمندان بوگاتی بهخوبی میشناسند؛ پیشرانهای با قدرتی در حدود ۱۶۰۰ پیاس، معادل تقریبی ۱۵۸۰ اسببخار. ریشههای مهندسی آن از بولید پیستمحور گرفته شده است، شاسی مونوکوک فیبرکربنی بدون تغییر باقی مانده، اما دستریه این معماری خام و تهاجمی را به جای رکوردگیری محض در پیست، به سمت هنر دستساز و صنعتگری لوکس هدایت میکند.
اعداد بخشی از داستان را روایت میکنند: وزن خالص حدود ۳۱۰۰ پوند، نزدیک به ۱۴۰۶ کیلوگرم، حداکثر سرعت اعلامشده ۲۳۶ مایل بر ساعت، حدود ۳۸۰ کیلومتر بر ساعت، و قامتی که ارتفاع خودرو را به تنها ۳۹.۴ اینچ میرساند، یعنی حدود یک متر، تا آن را به کمارتفاعترین بوگاتی تاریخ تبدیل کند. با این حال، این ارقام فقط اشارهای به نمایش باشکوه تناسبات آن دارند: چرخهای عظیم ۲۰ اینچی در جلو و ۲۱ اینچی در عقب، خط C بازطراحیشدهای که مانند امضایی در حال حرکت خوانده میشود، و بال عقب که بیآنکه فریاد بزند، به شیرون پروفیله ادای احترام میکند.
در این خودرو، جزئیات سطح بدنه اهمیت زیادی دارند. بوگاتی میگوید طراحی دستریه از تایپ ۵۷ افسانهای الهام گرفته و برای آن رنگ تازهای به نام سفایر سلست در نظر گرفته شده است؛ رنگی که با جزئیات آلومینیوم صیقلی و عناصر فیبرکربن تیرهشده همراه میشود. در کابین، دیگر خبری از فضای مسابقهای و خالص بولید نیست. به جای آن، چرم قهوهای مجلل، نبوک، آلومینیوم چکشکاریشده و پارچه سهبعدی بافتنی با رشتههای مسی، فضای راننده را به محیطی دستساز، فاخر و تقریباً در حد مد سفارشی تبدیل کردهاند.
بعد هم اینترنت همان کاری را کرد که در آن بهترین است: آن را دوباره تصور کرد. آکسیونوف نیکیتا، هنرمند دیجیتال ساکن سنپترزبورگ که به خلق خودروهایی شناخته میشود که فقط در پیکسلها و خیال وجود دارند، نسخه روباز دستریه را رندر کرد. رودستر او سیلوئت تهاجمی خودرو را حفظ میکند، اما نمایش بسته و دراماتیک کوپه را با تجربهای روباز و پر از باد در موها جایگزین میکند؛ بدنهای بنفش و کابینی زرد و جسور برای آن در نظر گرفته شده است. نتیجه بازیگوش، جسورانه و دقیقاً از همان جنس پرسشهایی است که عاشقان خودرو دوست دارند دربارهاش بحث کنند: اگر اینطور بود، چه شکلی میشد؟
هفته خودروی مونتری میزبان نخستین نمایش عمومی رسمی دستریه خواهد بود؛ جایی که نسخه واقعی از نزدیک با کلکسیونرها، رسانهها و منتقدان روبهرو میشود. تا آن زمان، رودستر مجازی یک جایگزین تحریککننده و خیالانگیز ارائه میدهد، نشانهای از اینکه یک طراحی واحد میتواند تفسیرهای متعددی ایجاد کند و همچنان بیتردید یک بوگاتی باقی بماند. شما آن را بهصورت کوپه بسته ترجیح میدهید یا در قالب یک فانتزی روباز؟
.avif)
نظر بگذارید
نظرات (3)
زیباست ولی حس میکنم بیش از حد نمایشیه، انگار بیشتر برای کلیک خور ساخته شده تا تجربه رانندگی واقعی. باز هم هنر، ولی...
این اعداد و ادعاها واقعا؟ 1580 اسب، ارتفاع 1 متر و وزن 1406 کیلو؟ بعیده اما اگر واقعا اینطوره باید ببینیم رو پیست چی میشه...
چهچیزی... انگار از رویا اومده، اونقد کم ارتفاع و خشن که نفس میگیره. کاش یه رودستر واقعی هم بسازن، همین الان دلم براش تنگ شد!