پایان احتمالی پورشه تایکان؛ بازآرایی برقی ها تا ۲۰۳۰

در کارگاه‌های تسوفنهاوزن، جایی که زمانی تایکان شکست‌ناپذیر به نظر می‌رسید، سکوتی عجیب حاکم شده است. خودرویی که روزگاری نماد جاه‌طلبی‌های برقی پورشه بود، نخستین خودروی برقی تولیدی این برند اشتوتگارتی، اکنون با آینده‌ای نامطمئن روبه‌رو است؛ زیرا گفت‌وگوهای داخلی از احتمال کنار گذاشته شدن تدریجی آن تا سال ۲۰۳۰ حکایت دارند.

آمار فروش، ماجرا را بی‌پرده روایت می‌کند. پس از رسیدن به اوج در محدوده چند ده هزار دستگاه، تحویل تایکان به‌شدت افت کرده است: حدود ۴۱ هزار دستگاه در سال ۲۰۲۳، کاهش به نزدیک ۱۶ هزار و ۳۰۰ دستگاه در ۲۰۲۵، و تنها حدود ۶ هزار و ۲۰۰ دستگاه در نیمه نخست ۲۰۲۶. همین ارقام برای مدیرانی که درباره جایگاه این مدل و تخصیص ظرفیت کارخانه پرسش‌های جدی مطرح می‌کنند، استدلالی روشن فراهم کرده است.

از پیشگام بازار تا گزینه‌ای برای جایگزینی

وقتی تایکان در سپتامبر ۲۰۱۹ معرفی شد، بیشتر شبیه بیانیه‌ای جدی از سوی پورشه برای ورود قدرتمند به عصر خودروهای برقی بود. مدل پایه نسل اول حدود ۴۰۲ اسب بخار قدرت داشت و شتاب‌گیری تندی ارائه می‌داد، در حالی که نسخه‌های بالارده این سدان را به رقیبی فوق‌العاده قدرتمند تبدیل کردند. تایکان توربو جی‌تی، همراه با گزینه‌های وایساخ پورشه، اعدادی خیره‌کننده ثبت کرد: حدود ۷۷۸ اسب بخار توان پایدار و جهش‌های کوتاه‌مدت بیش از ۱۰۰۰ اسب بخار در حالت عملکردی ویژه. شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز حدود ۲.۱ ثانیه بود. این ارقام تایکان را مستقیما در برابر خودروهایی مانند تسلا مدل اس پلد و دیگر سدان‌های برقی پرقدرت قرار می‌داد.

با این حال، مشخصات فنی چشمگیر تضمینی برای تقاضای بلندمدت نیست. گزارش‌ها نشان می‌دهند پورشه انتقال تولید تایکان از تسوفنهاوزن به لایپزیگ را بررسی کرده و حتی گزینه توقف کامل این مدل را نیز روی میز گذاشته است. به نظر می‌رسد شرکت به جای توقف ناگهانی، کنار گذاشتن تدریجی را ترجیح می‌دهد؛ تصمیمی که طبق گزارش‌ها، شورای کارکنان نیز آن را پذیرفته است.

با وجود این، پیام‌های رسمی محتاطانه‌تر بوده‌اند. مایکل لایترز، مدیرعامل پورشه، اوایل امسال به یکی از روزنامه‌های مهم آلمان گفت که پورشه سرمایه‌گذاری سنگینی روی تایکان انجام داده و پیش از هر تصمیم جدی، میزان علاقه بازار را دنبال می‌کند. این موضع‌گیری واقع‌بینانه است. چنین رویکردی گزینه‌ها را باز نگه می‌دارد، در حالی که بازار گسترده‌تر خودروهای برقی همچنان با پلتفرم‌های تازه، تغییر سلیقه مشتریان و فشار بر حاشیه سود در حال تنظیم دوباره است.

پس خریداران و طرفداران تایکان باید انتظار چه چیزی را داشته باشند؟ زمزمه‌های مربوط به برنامه‌های جایگزینی از همین حالا شنیده می‌شود. پورشه به‌تازگی کاین برقی را روانه بازار کرده و نسخه توربو الکتریک آن را با توان حدود ۱۱۴۰ اسب بخار توسعه داده است؛ نشانه‌ای روشن از اینکه اشتهای این برند برای عملکرد افراطی در خودروهای برقی کاهش نیافته است. در همین حال، منابع داخلی می‌گویند یک پانامرا برقی می‌تواند نقش سدان فعلی تایکان را بر عهده بگیرد و احتمالا در لایپزیگ تولید شود.

آیا این عقب‌نشینی است؟ نه دقیقا. بیشتر شبیه یک بازآرایی است. پورشه مدل‌هایی را که تقاضای آنها کاهش یافته هرس می‌کند و تمرکز خود را روی معماری‌هایی می‌گذارد که مقیاس‌پذیری اقتصادی بهتر و تقاضای روشن‌تری از سوی مشتریان وعده می‌دهند. شاسی‌بلندهای محبوب و معماری‌های تازه خودروهای برقی در صدر این راهبرد قرار دارند. پلتفرم تایکان ممکن است برای نیازهای آینده، در مقایسه با یک معماری جدیدتر و ماژولارتر، انعطاف‌پذیری کمتری داشته باشد.

آنچه رانندگان می‌توانند انتظار داشته باشند، تداوم روح عملکردمحور پورشه است، حتی اگر فهرست محصولات این برند تغییر کند. نام تایکان شاید کمرنگ شود، اما درس‌هایی که به پورشه آموخت، از مدیریت حرارتی سیستم‌های ولتاژبالا گرفته تا رفتار شارژ سریع زیر فشار مداوم و اینکه خریداران خودروهای برقی اسپرت واقعا برای چه چیزی ارزش قائل‌اند، در مدل‌های آینده زنده خواهد ماند.

پورشه خودروهای برقی را رها نمی‌کند.

در عوض، به نظر می‌رسد این شرکت آماده است منابع خود را به سمت مدل‌ها و کارخانه‌هایی هدایت کند که با جاه‌طلبی‌های بلندمدت آن در بازار خودروهای برقی هماهنگی بیشتری دارند. برای خوانندگانی که فصل بعدی را دنبال می‌کنند، لایپزیگ را با دقت زیر نظر داشته باشید: این شهر می‌تواند خانه سدان برقی نسل بعدی پورشه باشد.