چراغ‌ها خاموش شد و غرش آشنایی سالن سینما را پر کرد، نه غرش موتور، بلکه صدای خاطره. یونیورسال پیکچرز برای گرامیداشت بیست و پنجمین سالگرد فیلم «سریع و خشن»، نمایش ویژه‌ای برگزار کرد؛ فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ که یک پدیده جهانی را آغاز کرد.
وین دیزل در میان دوستان قدیمی و چهره‌های تازه ایستاده بود. میشل رودریگز، جوردانا بروستر، تایریس گیبسون و میدو واکر، دختر پل واکر، همراه تماشاگران بودند و نخستین فیلم روی پرده رفت. این مراسم کمتر شبیه یک رویداد رسانه‌ای بود و بیشتر حال و هوای یک دورهمی خانوادگی داشت؛ دورهمی‌ای سرشار از نوستالژی و البته اندکی اندوه.
آن شب یادآور ریشه‌ها بود. راب کوهن فیلم اصلی را بر اساس فیلمنامه‌ای از گری اسکات تامپسون، اریک برگکوئیست و دیوید آیر کارگردانی کرد؛ یک فیلم اکشن جمع‌وجور که بی‌سروصدا بذر یکی از ماندگارترین فرنچایزهای یونیورسال را کاشت.
در میانه برنامه، دیزل جلو آمد و خبری تازه داد: تولید «فست فوراور» یک زمان هدف دارد. او گفت: «اگر بتوانم استودیو را راضی کنم، فیلم‌برداری را در دسامبر آغاز می‌کنیم.» جمله‌ای کوتاه، اما با معنایی بزرگ. طرفدارانی که مدت‌ها منتظر تاریخ‌های مشخص بودند، بالاخره یک زمان احتمالی شنیدند.
آنچه بعد از آن رخ داد، به شکلی غیرمنتظره صمیمی بود. دیزل درباره مسیر طولانی رسیدن به این فیلمنامه صحبت کرد؛ چهار تیم نویسندگی و چهار سال توسعه. سپس از لحظه‌ای گفت که بالاخره متن به دستش رسید. او اعتراف کرد: «وقتی چند هفته پیش آن را خواندم، گریه کردم. نمی‌توانستم جلوی اشکم را بگیرم. باید این را با شما در میان می‌گذاشتم. خواهرم به من گفت: دیگر گریه نکن، داداش. اما گاهی حتی سرسخت‌ترین مردها هم نیاز دارند گریه کنند.» سالن در سکوت فرو رفت.
قرار است «فست فوراور» یازدهمین و آخرین قسمت اصلی این حماسه سینمایی باشد و در تاریخ ۱۷ مارس ۲۰۲۸ روی پرده سینماها برود. فرنچایز «سریع و خشن» برای یونیورسال یک موتور درآمدزایی بزرگ بوده است؛ مجموعه‌ای که حدود ۷.۳ میلیارد دلار در سراسر جهان فروش داشته و به طولانی‌ترین و سودآورترین سری این استودیو تبدیل شده است.
دیزل پیش‌تر هم احساسات خود را درباره فیلمنامه جدید پنهان نکرده بود. او از مایک لسلی، نویسنده فیلم، تمجید کرده و نسخه فعلی را «بهترین فیلمنامه‌ای که در چند دهه خوانده‌ام» نامیده است. او احساساتش را مخفی نکرد؛ مردی که سال‌ها فرمان این فرنچایز را در دست داشته، به خود اجازه داد لحظه‌ای آسیب‌پذیر باشد و طرفداران را نیز در این احساس شریک کرد.
حالا چه باید کرد؟ فیلم اصلی را دوباره تماشا کنید. وقتی پیش‌نمایش‌ها آغاز شد، بلیت رزرو کنید. و از خودتان بپرسید: آیا آماده‌اید ببینید این جاده طولانی داستان، به آخرین ایستگاه سینمایی خود می‌رسد؟
.avif)
نظر بگذارید
نظرات (2)
آخرین قسمت به این بزرگی؟ مگه میشه، یه جا حس میکنم دارن از خاطره‌ها سواری می‌گیرن... اما خب کنجکاوم ببینم پایانش چه جوریه
چه لحظه‌ای... دیدن وین دیزل وسط سالن که اشک می‌ریزه واقعا غیرقابل وصفه، نوستالژی و غم با هم. فیلم اول رو دوباره باید دید، بلیت رزرو کنم؟