چرا مارول حضور شکیل اونیل در انتقام جویان را نپذیرفت

شکیل اونیل می‌خواست وارد جمع انتقام‌جویان شود. منظور همان دنیای مارول است. اما مارول محترمانه این درخواست را رد کرد.

این اسطوره اتحادیه ملی بسکتبال آمریکا در گفت‌وگویی تازه با ورایتی فاش کرد که مدیران استودیو به او گفته‌اند شهرت جهانی‌اش باعث می‌شود توجه تماشاگران از هر شخصیتی که بازی کند منحرف شود. او به یاد آورد: «به من گفتند، شَک، ما واقعا تو را دوست داریم و می‌خواهیم تو را به فیلم بیاوریم، اما وقتی صورتت روی پرده ظاهر شود، مردم می‌گویند، هی، این شَک است.» کوتاه و صریح. صادقانه.

اونیل بحثی نکرد. او گفت: «آن‌ها خیلی رک با من حرف زدند و من فکر کردم، خب، شاید چهره‌ام بیش از حد مشهور باشد»، و با لبخند و بی‌خیالی محاسبه استودیو را پذیرفت. این ماجرا چندان غافلگیرکننده نیست؛ شَک نخستین بار در سال ۲۰۱۸ طی مصاحبه‌ای با اینترتینمنت ویکلی این ایده را عمومی مطرح کرد و با شوخی گفت دوست دارد روی پرده با رابرت داونی جونیور درگیر شود.

این نخستین برخورد شَک با آثار کمیک‌بوکی نیست. او در سال ۱۹۹۷ نقش اصلی فیلم ابرقهرمانی و اکشن فولاد را بازی کرد. اما آن تجربه نگرانی هالیوود را از بین نبرده است: انتخاب چهره‌ای مشهور و فوری قابل‌شناسایی می‌تواند باورپذیری شخصیت را برای مخاطب دشوار کند. مدیران استودیو به او گفته بودند بازی در نقش یک پزشک یا یک نقش درام ظریف ممکن است سخت باشد، چون تماشاگران احتمالا به‌جای شخصیت، فقط سلبریتی را می‌بینند.

حالا که درِ حضور در انتقام‌جویان: روز رستاخیز به روی او بسته شده، شَک از همین حالا به حرکت بعدی خود فکر می‌کند. او همچنان به نقش‌های اکشن بیشتری علاقه دارد و یک هم‌بازی رؤیایی هم در ذهنش دارد: دواین جانسون. ایده هم‌قاب شدن شَک و راک شبیه یک ترکیب آماده برای بلاک‌باستر است: شخصیت‌های بزرگ، بدلکاری‌های بزرگ و کنجکاوی بزرگ در گیشه.

آیا یک حضور کوتاه شَک یا یک نقش اکشن تمام‌عیار می‌تواند نگاه‌ها را درباره ستاره‌های ورزشی در سینمای ژانر تغییر دهد؟ به نظر می‌رسد فقط مسئله زمان است تا کسی این ریسک را بپذیرد، و وقتی چنین اتفاقی بیفتد، مردم حتما تماشا خواهند کرد.