راز لوگوی بلوتوث؛ نماد وایکینگی در فناوری بی سیم امروز

چند لحظه به آیکون کوچک آبی‌رنگ گوشی خود خیره شوید. شاید عجیب به نظر برسد، اما شکل همین نماد کوچک از امضای یک وایکینگ الهام گرفته که بیش از هزار سال پیش نوشته شده است.

رون وایکینگی که به نماد فناوری تبدیل شد

در قرن دهم میلادی، پادشاهی دانمارکی به نام هارالد بلوتوث، یا در زبان خودش هارالد بلوتاند، زندگی می‌کرد. او لقبی داشت که به یک دندان تغییررنگ‌داده نسبت داده می‌شد؛ دندانی که گفته‌اند آبی یا خاکستری تیره بوده است. با این حال، اهمیت تاریخی او بیشتر به این دلیل است که حدود سال ۹۵۸ میلادی به یکپارچه‌سازی بخش‌هایی از اسکاندیناوی کمک کرد. چندین قرن بعد، در دهه ۱۹۹۰، مهندسانی که به‌دنبال نامی برای یک استاندارد ارتباط بی‌سیم کوتاه‌برد بودند، دوباره به همین داستان تاریخی رجوع کردند.

نشانی که امروز آن را لوگوی بلوتوث می‌نامیم، یک خط‌خطی تصادفی نیست. این نماد از ترکیب دو رون در الفبای رونیک باستانی ساخته شده است: هاگال برای حرف «اچ» و بیارکان برای حرف «بی». این دو نشانه در کنار هم، به هارالد بلوتوث اشاره دارند. لوگوی بلوتوث در واقع یک رون پیوندی است: «اچ» و «بی» در هم ادغام شده‌اند تا حروف آغازین نام هارالد را بازتاب دهند.

اما چرا باید نام یک وایکینگ برای فناوری بی‌سیم انتخاب شود؟ این انتخاب تا حدی بازیگوشانه و تا حدی نمادین بود. در گفت‌وگوهای اولیه برای استانداردسازی اتصال‌های رادیویی میان تلفن‌ها و رایانه‌ها، افرادی از شرکت‌هایی مانند نوکیا، اریکسون و اینتل به‌دنبال نامی ماندگار بودند. جیم کارداک، مهندس اینتل، عنوان «بلوتوث» را به‌عنوان نامی موقت پیشنهاد کرد، چون هارالد نماد اتحاد بود. قرار بود سخت‌افزار و نرم‌افزار، دستگاه‌های مختلف را به هم متصل کنند؛ درست همان‌طور که آن پادشاه، پادشاهی‌ها را به هم پیوند داده بود. یک نام موقت ماندگار شد و در نهایت به نامی دائمی تبدیل گشت.

این موضوع، نمونه‌ای جذاب از دانستنی‌های طراحی است که در پشت خود نگاهی راهبردی دارد. لوگو حامل تاریخ، هویت و کاربرد است. این نماد به ما یادآوری می‌کند که لوگوها اغلب فقط برای زیبا بودن طراحی نمی‌شوند؛ آن‌ها داستانی روایت می‌کنند، به برند معنا می‌دهند و استعاره‌ای مشترک در اختیار مهندسان و طراحان می‌گذارند تا حول آن هم‌مسیر شوند.

دفعه بعد که آن آیکون کوچک را روشن یا خاموش می‌کنید، به رون‌هایی فکر کنید که روی سنگ حک شده‌اند، به فرمانروایی از قرن دهم و به اتاق جلسه‌ای در سال ۱۹۹۶ که در آن یک پیشنهاد ساده، به نام یک استاندارد جهانی ارتباط بی‌سیم تبدیل شد. به نظر می‌رسد اتصال، همیشه ترکیبی از نماد و روایت بوده است.