شایعه حضور رابرت پتینسون در نقش ولدمورت سریال اچ بی او

هرچه را فکر می‌کنید درباره شایعات انتخاب بازیگر می‌دانید، کنار بگذارید. شایعه‌ای تازه اینترنت را به جنب‌وجوش انداخته است: نام رابرت پتینسون در میان گزینه‌های احتمالی برای ایفای نقش لرد ولدمورت بزرگسال در سریال آینده هری پاتر از اچ‌بی‌او مطرح شده است.

این همان نوع چرخشی است که طرفداران را غافلگیر می‌کند. پتینسون برای دنیای جادوگری چهره‌ای ناآشنا نیست؛ او زمانی در هری پاتر و جام آتش، روی صحنه مسابقات سه‌جادوگر در نقش سدریک دیگوری ظاهر شد، شخصیتی که سرنوشتش برای همیشه با ولدمورت گره خورده است. تصور بازگشت همان بازیگر، این بار احتمالا در قالب بزرگ‌ترین شرور داستان، شبیه حلقه‌ای روایی است که فقط یک فرنچایز با چند دهه تاریخ می‌تواند آن را به هم بدوزد.

روند انتخاب بازیگران برای اقتباس اچ‌بی‌او عمدا مرحله‌به‌مرحله پیش رفته است. این شبکه به‌طور رسمی بیلی بارت را به‌عنوان تام ریدل جوان در فصل دوم معرفی کرده؛ فصلی که رویدادهای تالار اسرار را به تصویر خواهد کشید. بارت که پیش‌تر با بازی چشمگیرش در کودک مسئول و همچنین نقش‌هایی در هجوم و مرا برگردان شناخته شده، سال‌ها پیش به‌عنوان جوان‌ترین برنده امی در یک شاخه بازیگری خبرساز شد؛ نشانه‌ای از اینکه اچ‌بی‌او به‌دنبال بازیگرانی دقیق و متناسب با سن برای فصل‌های شکل‌گیری شخصیت ریدل است.

این خبر به یک پرسش پاسخ می‌دهد و پرسشی تازه را مطرح می‌کند: آیا اچ‌بی‌او برای هر مرحله از زندگی تام ریدل و ولدمورت از بازیگران متفاوت استفاده خواهد کرد؟ مجموعه فیلم‌های قبلی برای سنین مختلف این شخصیت از چند بازیگر بهره برده بود، بنابراین تقسیم دوباره این نقش با سابقه پیشین همخوانی دارد. در عین حال، مطرح شدن نام پتینسون به‌عنوان گزینه احتمالی ولدمورت بزرگسال، با توجه به پیوند قبلی او با سدریک، انتخابی جسورانه هم از نظر روایی و هم از نظر نمادین خواهد بود.

تصور کنید یک قهرمان سابق هاگوارتز، یا دست‌کم چهره‌ای آشنا، در قامت دشمن نهایی این فرنچایز بازگردد؛ چه بار دراماتیکی می‌تواند ایجاد کند. انتخاب بازیگر به‌ندرت فقط به ظاهر مربوط است؛ موضوع این است که بازیگر بتواند اسطوره‌شناسی یک شخصیت را روی پرده حمل کند و بیننده را قانع سازد که زمان و زخم‌های روانی، انسانی را به موجودی هیولاوار تبدیل کرده‌اند. مسیر حرفه‌ای پتینسون پس از گرگ‌ومیش بر نقش‌هایی بنا شده که به پیچیدگی‌های شخصیت تکیه دارند، و دقیقا چنین عمقی برای یک ولدمورت بالغ ضروری است.

فعلا اچ‌بی‌او محتاطانه پیش می‌رود. انتخاب بارت نشان می‌دهد که این شبکه قصد دارد جوانی ریدل را با اصالت و دقت روایت کند، اما هنوز هیچ بازیگری را برای نسخه بزرگسال ولدمورت تایید نکرده است. همین ابهام، گمانه‌زنی‌ها را زنده نگه می‌دارد: آیا آن‌ها یک بازیگر را برای اتصال نوجوانی به بزرگسالی انتخاب می‌کنند، یا گروه کوچکی از بازیگران را کنار هم می‌گذارند تا تکامل شوم این شخصیت را مرحله به مرحله ترسیم کنند؟

انتخاب‌های بازیگری اچ‌بی‌او نشان می‌دهد این سریال احتمالا دگرگونی تام ریدل را نه به‌عنوان یک انتخاب ساده بازیگر، بلکه به‌صورت قوسی چندلایه و وابسته به سن روایت خواهد کرد.

طرفداران فهرست انتخاب بازیگران را همان‌طور دنبال خواهند کرد که یک رونمایی در اکران نیمه‌شب را تماشا می‌کنند؛ با دقت، نظرهای پرشور و آمادگی برای بحث درباره هر تصمیم. چه پتینسون قرارداد ببندد و چه نقش به بازیگر دیگری برسد، داستان مهم‌تر این است که اچ‌بی‌او چگونه میان احترام به فیلم‌های اصلی و رویکردی تازه و سریالی تعادل برقرار خواهد کرد. باید منتظر غافلگیری‌های بیشتری بود، و انتظار داشت بحث درباره انتخاب بازیگران به اندازه هر صحنه جادویی روی تصویر، پرهیجان و دراماتیک باشد.