مدل آنتروپیک از رشد اقتصاد و ریسک شغلی هوش مصنوعی

آنتروپیک یک مدل اقتصادی منتشر کرده است که نشان می‌دهد هوش مصنوعی می‌تواند تا سال ۲۰۳۰ تولید ناخالص داخلی آمریکا را تا ۳۲.۴ درصد افزایش دهد، در حالی که هم‌زمان به کاهش گسترده اشتغال منجر شود؛ از جمله کاهش ۲۱.۵ درصدی اشتغال در مشاغل شناختی در شدیدترین سناریوی این مدل.

این شرکت یک مقاله فنی و یک ابزار تعاملی ارائه کرده که اقتصاد را به وظایفی تقسیم می‌کند که هوش مصنوعی می‌تواند آنها را بدون تغییر باقی بگذارد، به انجامشان کمک کند، به طور کامل خودکار کند یا از ابتدا وظایف تازه‌ای بیافریند. سپس این مدل بررسی می‌کند که سرعت‌های متفاوت توسعه و پذیرش هوش مصنوعی چگونه بر رشد اقتصادی، دستمزدها و اشتغال در ایالات متحده اثر می‌گذارد.

نویسندگان مقاله به صراحت هشدار می‌دهند که اینها تمرین‌های سناریومحور هستند، نه پیش‌بینی. آنها می‌نویسند: «این سناریوها پیش‌بینی نیستند و ما احتمال مشخصی را به هیچ یک از آنها نسبت نمی‌دهیم.»

در سناریوی کم‌اثر، تولید ناخالص داخلی آمریکا در سال ۲۰۳۰ نسبت به جهانی بدون هوش مصنوعی ۱.۶ درصد بیشتر خواهد بود. رشد سالانه به ۲.۴ درصد می‌رسد و اشتغال در مشاغل شناختی، از جمله مدیریت، نقش‌های تخصصی، فروش و کارهای دفتری، فقط ۰.۵ درصد کاهش می‌یابد. نرخ بیکاری نیز عملا بدون تغییر باقی می‌ماند.

در سناریوی اثرگذاری قابل توجه، نرخ رشد اقتصاد با رسیدن به ۵.۴ درصد دو برابر می‌شود، زیرا هوش مصنوعی توانایی انجام تقریبا نیمی از وظایف مربوط به کار دانشی را به دست می‌آورد؛ هرچند بیشتر وظایف همچنان بدون کمک هوش مصنوعی انجام می‌شوند. در پایان دوره، تولید ناخالص داخلی ۸.۳ درصد بالاتر می‌رود، اشتغال شناختی ۳.۹ درصد کاهش می‌یابد و بیکاری میان کارکنان اداری به ۴.۵ درصد می‌رسد. دستمزد کارکنان شناختی اندکی افت می‌کند، در حالی که دستمزد سایر گروه‌ها نزدیک به ۶ درصد افزایش می‌یابد.

در سناریوی افراطی، رشد سالانه به ۱۵.۴ درصد می‌رسد، تولید ناخالص داخلی در پایان دوره ۳۲.۴ درصد بالاتر از مسیر بدون هوش مصنوعی قرار می‌گیرد و اندازه اقتصاد تقریبا هر ۴.۵ سال یک بار دو برابر می‌شود. اشتغال شناختی ۲۱.۵ درصد کاهش پیدا می‌کند، نرخ بیکاری در این گروه به ۱۷.۹ درصد می‌رسد و بیکاری کلی تا ۱۱.۹ درصد بالا می‌رود. دستمزد کارکنان اداری ۱۱.۵ درصد افت می‌کند، در حالی که سایر دستمزدها ۳۳.۶ درصد افزایش می‌یابد.

در نتیجه افراطی این مدل، سهم نیروی کار از درآمد ملی از ۶۰ درصد به ۴۵.۲ درصد کاهش می‌یابد، در حالی که درآمد حاصل از سرمایه بیش از ۸۰ درصد افزایش پیدا می‌کند. نویسندگان اشاره می‌کنند که هوش مصنوعی می‌تواند اقتصاد را به شکل چشمگیری ثروتمندتر کند، اما بخش بزرگی از منافع را از کارگران به سوی صاحبان دارایی منتقل کند.

این مدل بر پیامدهای اقتصادی در آمریکا تمرکز دارد و طیفی از سرعت‌های توسعه و پذیرش هوش مصنوعی را بررسی می‌کند؛ آنتروپیک نیز ابزار تعاملی و مقاله فنی را به عنوان مبنای این سناریوها در دسترس قرار داده است.