نقد انیمیشن جزیره فراموش شده؛ سفری خیال انگیز به ناکالی

هر فیلم انیمیشنی حس یک راز را ندارد که انگار کسی فقط برای تو در گوشَت زمزمه کرده باشد. جزیره فراموش‌شده چنین حسی دارد. داستان در فیلیپین دهه ۱۹۹۰ آغاز می‌شود و دو دوست دوران کودکی، جو و رایسا، را به ناکالی می‌برد؛ قلمرویی عجیب که از خاطره تغذیه می‌کند و اگر بیش از حد در آن بمانی، گذشته به معنای واقعی کلمه از دستت می‌لغزد. شروعی ساده، اما با خطرهایی بزرگ.

جوئل کرافورد و جانوئل مرکادو این اثر دریم‌ورکس را با تسلطی مطمئن هدایت می‌کنند. فیلمنامه، رفاقت یک سفر جاده‌ای را با فانتزی برآمده از فولکلور درهم می‌آمیزد و گروه صداپیشگان، اچ.ای.آر.، لیزا سوبرانو، دیو فرانکو، جنی اسلیت و مانی جاسینتو، به شخصیت‌ها عمق و گرمایی غافلگیرکننده می‌بخشند. جلوه‌های بصری بر اسطوره‌های فیلیپینی تکیه دارند و موجودات و چشم‌اندازهایی می‌سازند که به جای تکراری بودن، تازه و خیال‌انگیز به نظر می‌رسند.

این فیلمی است که به یاد می‌آورد چرا داستان‌ها اهمیت دارند.

از نظر لحن، فیلم میان ضرباهنگ‌های پرهیاهوی کمدی رفاقتی و لحظه‌های آرام‌تر و تلخ‌وشیرین درباره خاطره و فقدان رفت‌وآمد می‌کند. گاهی مثل فورانی از شیرینی عمل می‌کند: سریع، پرصدا و مقاومت‌ناپذیر. گاهی هم سرعتش را کم می‌کند تا دل‌تان را به درد بیاورد. همین کشمکش، تجربه تماشای فیلم را زنده و مهم‌تر از آن، احساسی نگه می‌دارد.

بازخورد منتقدان

منتقدان در مجموع شیفته آن شده‌اند. راتن تومیتوز ۲۹ نقد را ثبت کرده و امتیاز بی‌نقص ۱۰۰ درصدی منتقدان را نشان می‌دهد. متاکریتیک نمونه کوچک‌تری دارد، پنج نقد، اما همچنان امتیاز قدرتمند ۸۱ از ۱۰۰ را نمایش می‌دهد. این اعداد دو سوی گفت‌وگو را نشان می‌دهند: تحسین تقریبا همگانی برای مهارت ساخت، همراه با چند اشاره به انتخاب‌های لحنی فیلم.

آی‌جی‌ان، با امتیاز ۹۰ از ۱۰۰ از اریک گلدمن، جزیره فراموش‌شده را روایتی تأثیرگذار درباره خاطره‌هایی می‌داند که با دوستان‌مان شریک می‌شویم؛ روایتی که با ماجرایی بزرگ، بامزه و گاه تاریک همراه شده و پر از موجوداتی است که از فولکلور فیلیپینی وام گرفته‌اند. فیلم میون، با امتیاز ۸۳ از ۱۰۰ از کریستن لوپز، بازتاب‌هایی از چند موفقیت اخیر را در فیلم می‌بیند، اما همچنان آن را اثری شگفت‌انگیز می‌داند و تمرکز صمیمانه‌اش بر دوستی و اجراهایی را می‌ستاید که شخصیت‌ها را عمیق‌تر می‌کنند.

اسکرین رنت، با امتیاز ۸۰ از ۱۰۰ از الکس هریسون، اشاره می‌کند که فیلم گاهی به شلوغی آن سوی دنیای عنکبوتی پیش می‌رود؛ انباشتی از انرژی و جزئیات که برخی تماشاگران را هیجان‌زده و برخی دیگر را خسته می‌کند. انرژی فیلم، که با خیال‌پردازی اسطوره‌ای و ریتم کمدی مطمئن تقویت شده، به کسانی که حاضرند با موج آن همراه شوند پاداش می‌دهد. هالیوود ریپورتر، با امتیاز ۸۰ از ۱۰۰ از فرانک شک، ترکیب هوشمندانه روایت از طنز، تخیل بصری و لحظه‌های عاطفی لطیف را برجسته می‌کند، به‌ویژه در صحنه‌های میان دو شخصیت اصلی.

سان فرانسیسکو کرونیکل، با امتیاز ۷۵ از ۱۰۰ از مایکل اوردونا، روح بازیگوش و شبیه به اُز، بافت‌های متنوع انیمیشن و شوخی‌های بصری ظریف فیلم را یادآور می‌شود و در عین حال، پایان‌بندی احساسی رضایت‌بخشی را می‌ستاید که جزیره فراموش‌شده را از بسیاری از آثار هم‌دوره‌اش متمایز می‌کند.

در بهترین لحظه‌هایش، فیلم مثل نقشه‌ای به جایی است که دوست دارید دوباره به آن سر بزنید. در شلوغ‌ترین لحظه‌هایش، از شما می‌خواهد پا به پای آن پیش بروید. در هر صورت، انکار تخیل به نمایش درآمده یا گرمایی که در قلب داستان جریان دارد دشوار است. پس آیا دوباره به ناکالی برمی‌گردید و دوستی را هم با خود می‌برید؟