گوگل می‌گوید ماهواره آزمایشی این شرکت، پس از راه‌اندازی تراشه‌های هوش مصنوعی در مدار، نخستین پاسخ تولیدشده با هوش مصنوعی را به زمین ارسال کرده است. این فضاپیما مدل جما ۴ را اجرا کرد و در پاسخ به یک فرمان متنی، شعر کوتاهی درباره حضور در فضا سرود.
گوگل در بیانیه‌ای این آزمایش را لحظه «سلام دنیا» برای پروژه سان‌کچر توصیف کرد. در این بیانیه آمده است: «پس از پرتاب ماهواره نمونه خود در چند هفته پیش، اکنون توانسته‌ایم با موفقیت فرمانی را به مدار ارسال کنیم، واحد پردازش تنسور را راه‌اندازی کنیم، درخواست را اجرا کنیم و نخستین پاسخ کامل را روی زمین دریافت کنیم: یک هایکو!»
پاسخ ماهواره چنین بود: «گوی آبی در پایین، جریان داده در سکوت و ظرافت، نور ستارگان هسته‌ام را تغذیه می‌کند.» تولید یک شعر هدف نهایی این مأموریت نبود. مهندسان این کار را انتخاب کردند چون روشی ساده و قابل راستی‌آزمایی برای نشان دادن این است که سخت‌افزار راه‌اندازی می‌شود، مدل اجرا می‌شود و نتیجه می‌تواند از مدار به زمین مخابره شود.
مهندسان گوگل چند فرمان آزمایشی دیگر را نیز اجرا کردند. این آزمایش‌ها شامل شعرهای سرگرم‌کننده با مضمون فضایی و درخواست‌هایی برای دریافت داده‌های دورسنجی بود. مجموع این فرمان‌ها هم توانایی ماهواره در تولید متن و هم دسترسی سامانه به اطلاعات عملیاتی خودش را بررسی کرد.
سان‌کچر به دنبال آزمایش زیرساخت هوش مصنوعی فضایی است
این ماهواره بخشی از پروژه سان‌کچر است، یک ابتکار آزمایشی که گوگل برای بررسی امکان استقرار مراکز داده هوش مصنوعی در فضا دنبال می‌کند. نمونه اولیه این پروژه چند هفته پیش پرتاب شد و اکنون گام نخست، یعنی اجرای یک مدل روی سخت‌افزاری مستقر در مدار را با موفقیت پشت سر گذاشته است.
پردازش در مدار می‌تواند امکان پردازش بخشی از داده‌ها را بدون ارسال تمام ورودی‌های خام به ایستگاه‌های زمینی فراهم کند. اما روشن کردن یک تراشه و تولید چند خط متن هنوز فاصله زیادی با راه‌اندازی یک مرکز داده فضایی دارد. مدیریت گرما، تحمل تابش‌های فضایی، تأمین انرژی، ارتباطات پایدار و هماهنگی میان چندین ماهواره همچنان از موانع اصلی چنین معماری به شمار می‌روند.
گوگل می‌گوید مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را برای ارزیابی عملکرد واحدهای پردازش تنسور در شرایط تنش حرارتی و تابش مداری ادامه خواهد داد. این شرکت تأکید کرده است که محیط فضا می‌تواند رفتار قطعات الکترونیکی را تغییر دهد و ذرات پرانرژی احتمال بروز خطا در حافظه یا محاسبات را افزایش می‌دهند؛ بنابراین اجرای موفق یک فرمان تنها آغاز مسیر ارزیابی قابلیت اطمینان سخت‌افزار است.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات (2)
این «سلام دنیا» با یک هایکو رو می‌فهمم اما یعنی واقعا میشه مرکز داده تو فضا؟ من شک دارم، خطاهای حافظه و تابش رو نباید دست کم گرفت. کسی تجربه یا منبع معتبر داره؟
وای، هایکو از مدار؟! عجیب و جالب... خوشحالم ولی واقعاً تازه اول راهه. روشن شدن تراشه و ارسال یه شعر هنوز کلی فاصله تا دیتاسنتر فضایی داره، مخصوصا گرما و تابش، امیدوارم جدی باشن