بازار گوشی هوشمند در ۲۰۲۶ زیر فشار قیمت حافظه و تولید

بازار گوشی هوشمند را مثل بزرگراهی شلوغ تصور کنید که ناگهان گرفتار ترافیک سنگین شده است. حرکت کند می‌شود، بوق‌ها همچنان به صدا درمی‌آیند، اما خودروهای کمتری به مقصد می‌رسند. ترندفورس گزارش می‌دهد که در سه‌ماهه نخست ۲۰۲۶، تعداد ۲۸۴ میلیون گوشی هوشمند از خطوط تولید خارج شده است که نسبت به سال قبل ۱.۷ درصد کاهش دارد. این افت در نگاه اول شاید کوچک به نظر برسد، اما ادامه سال می‌تواند بسیار سخت‌تر باشد.

چرا؟ موجودی انبار در کوتاه‌مدت نقش ضربه‌گیر را دارد. تولیدکنندگان زمانی که قیمت‌ها پایین بود، ماژول‌های حافظه ارزان‌تر را ذخیره کردند و همین پشتوانه، اثر اولیه افزایش هزینه قطعات را تا حدی پنهان کرده است. اما این ذخایر رو به پایان است. وقتی موجودی تمام شود، برندها بلافاصله با چند انتخاب دشوار روبه‌رو می‌شوند: هزینه‌های بالاتر را خودشان جذب کنند، امکانات را کاهش دهند یا افزایش قیمت را به مصرف‌کنندگان منتقل کنند. هیچ‌کدام از این گزینه‌ها خوشایند نیست.

تحلیلگران انتظار یک تعدیل دردناک را دارند. ترندفورس اکنون پیش‌بینی می‌کند تولید گوشی‌های هوشمند در کل سال ۲۰۲۶ به ۱.۰۵۱ میلیارد دستگاه برسد که در مقایسه با ۲۰۲۵ افتی ۱۶.۲ درصدی است. این برآورد، مسیر خوش‌بینانه‌تر ماجراست. اگر قیمت حافظه همچنان بالا بماند و برندها مجبور شوند چندین بار قیمت خرده‌فروشی را افزایش دهند، کاهش تولید می‌تواند شدیدتر شود. به زبان ساده، صنعت موبایل ممکن است وارد یک دوره اصلاح طولانی شود.

همه شرکت‌ها فشار بازار را به یک اندازه احساس نخواهند کرد. تولیدکنندگانی که تمرکز آن‌ها بر مدل‌های پریمیوم است و حاشیه سود بالاتر و وفاداری قوی‌تر مشتریان را در اختیار دارند، فضای مانور بیشتری خواهند داشت. آن‌ها می‌توانند نوسان قیمت‌ها را بهتر مهار کنند و سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه و بازاریابی را ادامه دهند. در مقابل، شرکت‌هایی که رشد خود را بر فروش انبوه مدل‌های اقتصادی و میان‌رده بنا کرده‌اند، از جمله بسیاری از برندهای چینی، بیشترین آسیب را خواهند دید. حاشیه سود پایین‌تر یعنی انعطاف کمتر، آن هم وقتی تراشه و حافظه مستقیما به سود نهایی ضربه می‌زنند.

آمار تولید فصلی همین داستان را روایت می‌کند. سامسونگ در سه‌ماهه نخست با تولید ۶۲.۶ میلیون دستگاه در صدر قرار گرفت که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۲.۳ درصد رشد نشان می‌دهد. بخشی از این رشد به افزایش تولید سری گلکسی اس ۲۶ مربوط است. اپل با ۶۰.۲ میلیون دستگاه در جایگاه بعدی قرار گرفت و جهشی چشمگیر معادل ۱۹.۷ درصد را ثبت کرد که تقاضای قوی برای آیفون ۱۷ ای عامل اصلی آن بود. اوپو ۲۹.۵ میلیون گوشی، شیائومی ۲۶.۰ میلیون دستگاه و ویوو ۲۲.۰ میلیون دستگاه تولید کردند. ترنشن که زمانی یک رقیب کم‌حاشیه اما پرشتاب بود، با ۱۹.۸ میلیون دستگاه کمی بیرون از جمع پنج برند نخست ایستاد.

این اعداد یک روند مهم را پنهان می‌کنند. رشد عرضه دیگر لزوما به معنای سودآوری نیست. کمبود قطعات و افزایش هزینه حافظه، حاشیه سود را فرسایش می‌دهد، به‌ویژه برای شرکت‌هایی که بر سر قیمت رقابت می‌کنند. برخی تولیدکنندگان در واکنش به این وضعیت، امکانات محصولات را کاهش می‌دهند یا عرضه مدل‌های جدید را به تعویق می‌اندازند. برخی دیگر تمرکز خود را بر مدل‌های پرچم‌دار و پریمیوم بیشتر می‌کنند، جایی که احتمال پذیرش افزایش قیمت از سوی مصرف‌کنندگان بالاتر است.

پس ناظران صنعت باید منتظر چه چیزی باشند؟ ابتدا نوسان کوتاه‌مدت و سپس ادغام و تمرکز بیشتر بازار. برندهایی که بتوانند از حاشیه سود خود محافظت کنند و چابکی زنجیره تأمین را حفظ کنند، دوام می‌آورند. شرکت‌هایی که از عهده این کار برنیایند، ممکن است به ادغام، تخصص‌گرایی در بازارهای محدود یا عقب‌نشینی از بازارهای ضعیف‌تر وادار شوند. برای مصرف‌کنندگان، این روند می‌تواند به معنای گزینه‌های ارزان‌قیمت کمتر و شکافی روشن‌تر میان اکوسیستم گوشی‌های پریمیوم و اقتصادی باشد.

اگر قیمت حافظه همچنان افزایش یابد، بازار گوشی هوشمند ممکن است بسیار سریع‌تر از انتظار بسیاری کوچک شود.

این بزرگراه هنوز در حال حرکت است. اما رانندگان حالا مسیرهای خود را محتاطانه‌تر انتخاب می‌کنند و نقشه سال ۲۰۲۶ در همین لحظه دوباره ترسیم می‌شود.