حالت گیمینگ تاشو اندروید ۱۷ برای گوشی های تاشو

تصور کنید گوشی خود را باز می‌کنید و در نیمه پایینی آن یک کنترلر آماده استفاده منتظر شماست. ساده، فوری و بی‌دردسر. بازی روی نمایشگر بالایی شروع می‌شود و یک گیم‌پد مجازی کاملا قابل شخصی‌سازی، بخش پایینی صفحه را در اختیار می‌گیرد. خلاصه چیزی که به نظر می‌رسد گوگل در حال آماده‌سازی آن برای اندروید ۱۷ است، همین است.

میشال رحمان، روزنامه‌نگار سابق و مهندس فعلی گوگل، نمایی اولیه از این حالت گیمینگ تاشو را منتشر کرده و این نمایش فقط یک پیش‌نمایش ساده نیست، بلکه رویکردی کاربردی و در سطح سیستم‌عامل برای تجربه بازی موبایلی شبیه کنسول دستی را نشان می‌دهد. فعلا نمایشگر تقریبا به نسبت ۵۰/۵۰ تقسیم می‌شود: گیم‌پلی در بالا و کنترل‌ها در پایین. هنوز امکان تغییر این نسبت وجود ندارد، اما پایه‌گذاری این قابلیت حساب‌شده به نظر می‌رسد، نه عجولانه.

چرا سطح سیستمی بودن این قابلیت اهمیت دارد؟ چون جوی‌استیک مجازی، ورودی‌های یک کنترلر فیزیکی را در سراسر اندروید شبیه‌سازی می‌کند. هر بازی‌ای که از قبل از کنترلر پشتیبانی کند، باید طوری واکنش نشان دهد که انگار یک گیم‌پد واقعی به دستگاه متصل شده است. نکته مهم اینجاست که بازی‌ها باید سازگار باشند، یعنی بتوانند نمای خود را با نصف صفحه تنظیم کنند تا تجربه بازی روان و تمیز از آب دربیاید.

گیم‌پد مجازی مجموعه آشنای کنترل‌ها را پوشش می‌دهد: دی‌پد، آنالوگ‌های چپ و راست، دکمه‌های ای، بی، ایکس، وای، ال۱، ال۲، ال۳، آر۱، آر۲، آر۳ و استارت. فراتر از این پایه، شخصی‌سازی‌های کاربردی هم وجود دارد. می‌توانید برای راحتی بیشتر، چیدمان پلکانی را انتخاب کنید و دکمه‌ها در سه اندازه کوچک، متوسط و بزرگ ارائه می‌شوند. آنالوگ هم گزینه حالت تاریک دارد. بازخورد لمسی نیز قابل فعال یا غیرفعال کردن است، اگر هنگام بازی به آن حس فیزیکی نیاز داشته باشید.

نحوه نمایش و مخفی شدن گیم‌پد هم هوشمندانه طراحی شده است. می‌توانید کنترلر مجازی را هر زمان که خواستید فعال کنید، چه پیش از شروع یک مسابقه و چه در میانه بازی. اگر یک کنترلر فیزیکی را از طریق یو‌اس‌بی وصل کنید یا با بلوتوث جفت کنید، اندروید به‌صورت خودکار گیم‌پد مجازی را مخفی می‌کند. همین جزئیات کوچک زمانی اهمیت پیدا می‌کنند که بین بازی روی مبل و تجربه‌های سریع و یک‌دستی در مسیر رفت‌وآمد جابه‌جا می‌شوید.

قرار گرفتن این قابلیت در پروژه متن‌باز اندروید به این معناست که هر سازنده‌ای می‌تواند آن را برای گوشی‌های تاشوی خود شکل دهد، از چیدمان‌های بهتر و تقسیم‌بندی قابل تنظیم گرفته تا تنظیمات عمیق‌تر، بدون اینکه همه چیز را از صفر آغاز کند.

البته هنوز جا برای بهتر شدن وجود دارد. نسبت‌های قابل تنظیم برای تقسیم صفحه می‌تواند هم به دستگاه‌های باریک و هم به مدل‌های عریض کمک کند. پیش‌تنظیم‌های ارگونومیک بیشتر نیز می‌توانند فشار جلسات طولانی بازی را کاهش دهند. با این حال، حالت گیمینگ تاشو در همین نسخه اولیه هم شبیه پلی کاربردی میان انعطاف‌پذیری گوشی و ارگونومی کنسول دستی به نظر می‌رسد. اگر اندروید ۱۷ واقعا این قابلیت را از طریق پروژه متن‌باز اندروید ارائه کند، بازی روی گوشی‌های تاشو احتمالا از حالت آزمایشی خارج می‌شود و به تجربه‌ای هدفمند و جدی تبدیل خواهد شد.