راز جاودانگی مینیون ها و احتمال ظهور مینیون های زن

موجوداتی را تصور کنید که هرگز پیر نمی‌شوند، هرگز صحنه را ترک نمی‌کنند و هرگز تغییر نمی‌کنند، مگر در لباس و مدل مو. به گفته پیر کافین، که بار دیگر صدای خود را به این دردسرسازهای زرد قرض داده و هدایت پشت صحنه مینیون‌ها و هیولاها را بر عهده داشته، ساده‌ترین راه برای فهمیدن مینیون‌ها همین است.

فیلم جدید، سومین پیش‌درآمد مینیون‌ها و هفتمین قسمت از دنیای گسترده من نفرت‌انگیز است. در کنار زبان نامفهوم و امضادار کافین، این فیلم از گروهی پرستاره از صداپیشگان بهره می‌برد: الیسون جنی، کریستف والتس، جف بریجز، جسی آیزنبرگ، زوئی کراویتز، بابی موینیهان، فیل لامار و تری پارکر. با اکران تازه‌ترین قسمت و افزایش کنجکاوی درباره پیشینه مینیون‌ها، طرفداران قدیمی دوباره همان چند پرسش عجیب اما وسوسه‌کننده را مطرح کرده‌اند: آیا مینیون‌ها می‌میرند؟ آیا مینیون زن وجود دارد؟ مینیون‌ها چگونه تولیدمثل می‌کنند؟

کافین در گفت‌وگویی تازه با گاردین به این پرسش‌ها پاسخ داد. برداشت او به شکل دلپذیری ساده است. او گفت مینیون‌ها در اصل موجوداتی نامیرا هستند. آن‌ها به معنای انسانی کلمه پیر نمی‌شوند. در دوره‌های مختلف تاریخی حضور دارند، بی‌آنکه نشانه‌ای از سالمند شدن در آن‌ها دیده شود. همین توضیح می‌دهد که چرا مینیون‌ها در موقعیت‌های تاریخی کاملا متفاوت ظاهر می‌شوند و همچنان همان مینیون‌های همیشگی به نظر می‌رسند.

پیر کافین می‌گوید مینیون‌ها عملا جاودانه‌اند.

درباره مینیون‌های زن، کافین اشاره کرد که شاید استودیو روزی پذیرای چنین ایده‌ای باشد، اما خودش نسبت به آن دو دل است. او نگران است که وارد کردن زنان به صفوف زردرنگ مینیون‌ها بیش از آنکه محتوایی و داستانی باشد، حالتی نمادین پیدا کند؛ حرکتی برای راضی نگه داشتن مخاطبان، نه تصمیمی در خدمت یک هدف خلاقانه روشن. به بیان دیگر، ممکن است شبیه تیک زدن یک گزینه به نظر برسد که پشت عنوان قصه‌گویی پنهان شده است.

با این حال، او این احتمال را کاملا رد نکرد. اگر این فرنچایز سینمایی ادامه پیدا کند و داستان مناسبی شکل بگیرد، مینیون‌های زن می‌توانند ظاهر شوند، به‌ویژه اگر کسی راهی معنادار برای معرفی آن‌ها پیدا کند. کافین اعتراف کرد که زمانی با یک ایده مشخص بازی کرده بود: جزیره‌ای که فقط مینیون‌های زن در آن زندگی می‌کنند. این ایده روی کاغذ سرگرم‌کننده به نظر می‌رسید، اما هرگز از مرحله طرح اولیه فراتر نرفت.

یکی از عجیب‌ترین پاسخ‌ها زمانی مطرح شد که از کافین پرسیدند مینیون‌ها چگونه تولیدمثل می‌کنند. پاسخ او کوتاه و کاملا متناسب با حال‌وهوای این شخصیت‌ها بود: اصلا تولیدمثل نمی‌کنند. هیچ اسطوره‌شناسی پیچیده‌ای برای توضیح تعداد آن‌ها وجود ندارد. هیچ دفترچه راهنمای زیستی هم در کار نیست. آن‌ها فقط هستند. برای جهانی که بر پایه کمدی فیزیکی، اغراق و منطق پوچ بنا شده، چنین پاسخی کاملا درست به نظر می‌رسد.

مینیون‌ها و هیولاها اکنون روی پرده سینماهاست و همراه خود بار دیگر همان جذابیت خاص این مجموعه را آورده است: خنده‌های بزرگ، نگاه‌هایی عجیب‌تر از خیال به تاریخ و جریان بی‌وقفه نظریه‌های طرفداران. اینکه این مجموعه روزی مینیون‌های زن را معرفی کند یا تصمیم بگیرد قوانین دنیای خودش را بازنویسی کند، به فیلم‌سازان آینده و اشتیاق مخاطبان بستگی دارد. تا آن زمان، ارتش زرد همچنان به پیش می‌رود؛ بی‌سن‌وسال، توضیح‌ناپذیر و غیرقابل چشم‌پوشی.