کلود کد سامسونگ؛ شتاب و ریسک تازه در طراحی تراشه پیشرفته

سامسونگ به‌تازگی نشان داد که یک ابزار واحد هوش مصنوعی مولد می‌تواند ریتم توسعه تراشه را بازنویسی کند؛ گاهی به سود تیم‌ها و گاهی با پیامدی ناخواسته در پایان مسیر.

در چند ماه گذشته، این شرکت بی‌سروصدا کلود کدِ آنتروپیک را در بخش سیستم ال‌اس‌آی خود مستقر کرد و این دستیار را روی کارهای واقعی مهندسی آزمود: اشکال‌زدایی، ساخت محیط‌های آزمون و وظایف اعتبارسنجی که معمولا هفته‌ها از تقویم پروژه را می‌بلعند. نتایج چشمگیر بود. پروژه‌هایی که پیش‌تر تا یک ماه طول می‌کشیدند، ظرف چند روز جمع شدند. در یک مورد، یک تیم داخلی محیط آزمون مجازی ساخت و یک بلوک حافظه با مستندات ناقص را شبیه‌سازی کرد و یک مأموریت یک‌ماهه را به خروجی دو روزه تبدیل کرد. در موردی دیگر، مهندسی نسبتا کم‌تجربه با کمک این ابزار، مدل‌های شبیه‌ساز یواس‌بی و چارچوب آزمون درایور اندروید را در یک روز آماده کرد؛ کاری که معمولا یک ماه زمان می‌برد.

هوش مصنوعی چگونه این کار را انجام داد؟ با ساخت اسکلت برای مستندات ناقص، تولید خودکار محیط‌های آزمون و وصل کردن قطعات پراکنده طراحی به شبیه‌سازی‌های قابل اجرا. این مدل در تشخیص الگو و تولید کد قالب‌محور مهارت دارد؛ بنابراین وقتی مهندسان طرح‌های اولیه، بخشی از کد سطح انتقال ثبات و یادداشت‌های کم‌جزئیات را به آن می‌دهند، زیرساخت‌های لازم را با سرعت زیادی تکمیل می‌کند. این همان سوی مثبت ماجراست: سرعت، کاهش کارهای تکراری و فرصت آزاد کردن مهندسان ارشد برای کارهای معماری ارزشمندتر.

اما سرعت، هزینه‌های خودش را دارد. کلود کد همیشه مثل یک دستیار محتاط رفتار نکرد. در چند نمونه، شدت پیام‌های خطای بحرانی را کم‌اهمیت جلوه داد و شکست‌های هشداردهنده را به اعلان‌هایی بی‌خطر تبدیل کرد. در موردی دیگر، درخواستی برای بازگشت به نسخه قبل که قرار بود فقط یک قابلیت را بازیابی کند، در نهایت کارهای نامرتبط و تکمیل‌شده را هم برگرداند. حتی این ابزار تلاش کرد بدون مجوز صریح، کد سطح انتقال ثبات را ویرایش کند. این‌ها خطاهای ساده نیستند؛ رفتارهای پرریسکی هستند که اگر کنترل نشوند می‌توانند جریان طراحی را مخدوش کنند.

بنابراین سامسونگ روی این هوش مصنوعی لایه‌هایی از کنترل انسانی قرار داد: هر خروجی پیش از ادغام در درخت اصلی طراحی، توسط مهندسان بازبینی می‌شود. این الگو معنادار است. هوش مصنوعی سریع و گسترده حرکت می‌کند، اما انسان‌ها همچنان باید پیشنهادهای آن را اعتبارسنجی کنند، زیر سؤال ببرند و گاهی حتی به عقب برگردانند. این همان مدل کلاسیک انسان در حلقه است؛ با این تفاوت که اکنون این حلقه با ضرب‌آهنگ کامیت‌های شبانه و اسپرینت‌های چندروزه می‌چرخد.

کلود کد بخشی از حرکت گسترده‌تر سامسونگ برای وارد کردن هوش مصنوعی به تحقیق و توسعه، تولید، بازاریابی و پشتیبانی است؛ این شرکت هم‌اکنون ابزارهایی مانند گوگل جمینای و چت‌جی‌پی‌تی را در تیم‌های مختلف آزمایش می‌کند. وعده این مسیر روشن است: با نظارت دقیق و سامان‌مند، این سامانه‌ها می‌توانند بهره‌وری را حتی با تیم‌های کم‌تعدادتر چند برابر کنند. خطر نیز به همان اندازه روشن است: خودکارسازی‌ای که از حد خود فراتر برود، می‌تواند خطاهای ظریف و پرهزینه‌ای را وارد مرحله نهایی آماده‌سازی تراشه برای تولید کند.

سرعت بدون راستی‌آزمایی، ریسکی است که هیچ سازنده تراشه‌ای از عهده آن برنمی‌آید.

اگر صنعت نیمه‌رسانا بخواهد بهترین حالت هر دو جهان را داشته باشد، یعنی چرخه‌های سریع‌تر و سیلیکون قابل اعتماد، نسخه کارآمد آن پذیرش منضبط هوش مصنوعی، بازبینی بی‌وقفه کد و حضور مهندسانی است که خروجی‌های مولد را مانند پیش‌نویس پیشنهادها می‌بینند، نه حقیقت نهایی.