افزایش خطر سرطان ناشی از تابش کیهانی برای خدمه پرواز

در ارتفاع کروز، آسمان رقیق‌تر است و سپر محافظ ما نیز ضعیف‌تر می‌شود. این کاهش محافظت، بیش از آنچه بیشتر مسافران تصور می‌کنند اهمیت دارد. یک تحلیل تازه و گسترده نشان می‌دهد افرادی که روزهای کاری خود را بالاتر از ابرها می‌گذرانند، با خطر به‌مراتب بیشتری برای مرگ ناشی از سرطان‌های مرتبط با تابش یون‌ساز روبه‌رو هستند.

قرارگیری در معرض تابش در آسمان، پیامدهای قابل اندازه‌گیری

پژوهشگران دانشکده پزشکی هاروارد سوابق مرگ ۱۲.۷ میلیون نفر در ایالات متحده را از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ بررسی کردند؛ داده‌هایی که ۵۰۳ شغل را دربر می‌گرفت. آن‌ها سرطان‌ها را به دو گروه تقسیم کردند: سرطان‌هایی که معمولا با قرارگیری در معرض تابش مرتبط دانسته می‌شوند و سرطان‌هایی که ارتباط روشنی با تابش ندارند. نتیجه اصلی چشمگیر بود: مهمانداران هواپیما در مقایسه با سایر مشاغل موجود در این مجموعه داده، ۵۰ درصد بیشتر در معرض خطر مرگ ناشی از سرطان‌های مرتبط با تابش بودند، در حالی که خلبانان با افزایش ۳۶ درصدی خطر مواجه شدند.

این افزایش‌ها حتی از مشاغلی که مدت‌ها به‌عنوان گروه‌های در معرض بیشترین تابش شناخته می‌شدند، مانند کارکنان پزشکی هسته‌ای یا رادیولوژی بیمارستانی، فراتر رفت. نتایج این پژوهش در JAMA Internal Medicine منتشر شده و توجه تازه‌ای را به خطرات شغلی در صنعت هوانوردی جلب کرده است.

چرا ارتفاع و عرض جغرافیایی اهمیت دارند

جو زمین مانند یک فیلتر عمل می‌کند و ذرات پرانرژی رسیده از فضا را جذب یا پراکنده می‌سازد. هرچه بالاتر برویم، این فیلتر نازک‌تر می‌شود. هرچه زمان بیشتری در ارتفاع سپری شود، دوز دریافتی نیز بیشتر تجمع پیدا می‌کند. مسیرهای قطبی، خدمه پرواز را از مناطقی عبور می‌دهند که تابش کیهانی در آن‌ها قوی‌تر است. پروازهای طولانی‌تر نیز به معنای مواجهه تجمعی بیشتر با این تابش‌ها هستند.

به گفته تیم پژوهش، خدمه پرواز معمولا سالانه حدود ۳ تا ۶ میلی‌سیورت تابش کیهانی دریافت می‌کنند. برای مقایسه، مسافری که سالانه ده سفر رفت‌وبرگشت بین‌المللی انجام می‌دهد، تقریبا ۰.۴ میلی‌سیورت تابش دریافت می‌کند. این اعداد توضیح می‌دهند که چرا مواجهه شغلی، نه سفرهای گاه‌به‌گاه، عامل اصلی تفاوت در سطح خطر مشاهده‌شده است.

سرطان‌های مرتبط با تابش که در این تحلیل شناسایی شدند شامل سرطان پستان، تیروئید، پروستات، لوسمی و ملانوما بودند. نکته مهم این است که مرگ‌ومیر ناشی از سرطان‌هایی که با تابش ارتباطی ندارند، در میان خدمه پرواز نزدیک به میانگین بود؛ موضوعی که به جای افزایش کلی مرگ‌های سرطانی، از یک ارتباط مشخص با تابش حمایت می‌کند.

این یافته‌ها برای خدمه پرواز و نهادهای ناظر چه معنایی دارد

این نتایج پرسش‌های عملی مهمی را مطرح می‌کند. آیا شرکت‌های هواپیمایی باید دوز تجمعی تابش دریافتی اعضای خدمه را پایش کنند؟ آیا برنامه‌ریزی مسیر و انتخاب ارتفاع پرواز می‌تواند خطر بلندمدت را کاهش دهد؟ آیا غربالگری شغلی و آموزش کافی درباره سلامت خدمه پرواز وجود دارد؟ بسیاری از کارشناسان پاسخ هر سه پرسش را مثبت می‌دانند.

با این حال، این مطالعه به‌تنهایی نمی‌تواند رابطه علت و معلولی را ثابت کند. داده‌های گواهی فوت و کدگذاری شغلی محدودیت‌هایی دارند. عوامل دیگری در محیط کار، مانند اختلال در ریتم شبانه‌روزی، مواجهه با پرتو فرابنفش یا تفاوت‌های سبک زندگی نیز می‌توانند نقش داشته باشند. با این وجود، بزرگی مجموعه داده و همخوانی نتایج در گروه‌های مختلف خدمه پرواز، اعتبار این نشانه را تقویت می‌کند.

جمع‌بندی

این تحلیل، تابش کیهانی را به‌طور جدی در فهرست خطرات شغلی خلبانان و مهمانداران هواپیما قرار می‌دهد. این پژوهش پاسخ‌های فوری ارائه نمی‌کند، اما یک نیاز روشن را مشخص می‌سازد: پایش بهتر دوز تابش، نظارت هدفمند بر سلامت و پژوهش درباره راهکارهای کاهش خطر. برای افرادی که مسیر رفت‌وآمد کاری‌شان هر روز از لایه‌های بالایی جو عبور می‌کند، این اقدامات می‌تواند ضروری باشد.