ممکن است مغزی پیرتر از سنی داشته باشید که در شناسنامهتان ثبت شده است. تا زمانی که نشانهای بروز نکند، این تفاوت نامرئی میماند، اما شاید در شیوه ارتباط نواحی مغز با یکدیگر نوشته شده باشد و حتی میکروبهای ساکن روده آن را آشکار کنند.
پژوهشگران مرکز سلامت دانشگاه کالیفرنیا در لسآنجلس نزدیک به ۱۵۰۰ اسکن مغزی در حالت استراحت را از سه گروه جداگانه از بزرگسالان بررسی کردند و به الگویی تکرارشونده رسیدند: بعضی مغزها پیرتر از صاحبانشان به نظر میرسند. این گروه به جای جستوجوی کاهش بافت یا آسیب آشکار، بر الگوهای ارتباطی میان نواحی مغز تمرکز کرد. یک مدل یادگیری ماشین، نقشههای اتصال عملکردی مغز را به برآوردی از سن مغز تبدیل کرد. وقتی سن تقویمی هر شرکتکننده از این برآورد کم میشود، عددی به دست میآید که دانشمندان آن را شاخص پیری مغز مینامند.
نمره بالاتر در شاخص پیری مغز فقط یک عدد روی صفحه نبود. افرادی که مغزشان پیرتر به نظر میرسید، در آزمونهای مربوط به حافظه کاری، توجه و سازماندهی عملکرد ضعیفتری داشتند. اسکنهای آنها تغییراتی پایدار را در شبکههای مرتبط با حافظه و خوداندیشی نشان داد. این افراد همچنین نشانههای افسردگی بیشتری گزارش کردند. این پیام در هر سه گروه دیده شد و نشان داد که الگو حتی در بزرگسالان عموما سالم نیز پایدار و قابل اتکاست.
یکی از گروههای شرکتکننده در این مطالعه نمونه مدفوع نیز ارائه داد و درست همینجا بود که ماجرا چرخشی غیرمنتظره پیدا کرد. شاخص بالاتر پیری مغز با برخی میکروبهای خاص روده و فرآوردههای جانبی متابولیک ارتباط داشت: چند مولکول چربی، یک متابولیت مرتبط با کلسترول و سطح پایینتر هورمون استترول. این ردپاهای زیستشیمیایی به فرایندهایی اشاره دارند که برای سلامت مغز اهمیت دارند، از جمله پاسخهای ایمنی، عملکرد رگهای خونی، ارتباط در سیناپسها و تولید انرژی سلولی.
ارتباط روده و مغز را میتوان مانند یک سامانه هشدار زودهنگام در نظر گرفت. میکروبهایی که در بدن شما زندگی میکنند، میتوانند متابولیتهای در گردش خون را شکل دهند؛ موادی که التهاب را کمی تحریک میکنند، سلامت عروق را تغییر میدهند یا بر شیوه پیامرسانی و تولید انرژی سلولهای مغزی اثر میگذارند. همین اثرهای کوچک، در طول سالها، ممکن است مغز را مدتها پیش از بروز مشکلات حافظه به سوی یک الگوی عملکردی پیرتر سوق دهند.
پژوهشگران اصلی میگویند این یافتهها میتواند شناسایی نشانههای زیستی پیری مغز را چند دهه پیش از آشکار شدن افت بالینی ممکن کند. تشخیص افرادی که شاخص پیری مغز بالاتری دارند، شاید روزی راه را برای راهبردهای هدفمند حفظ شناخت باز کند؛ از تغییر سبک زندگی گرفته تا درمانهایی که میکروبیوم روده را هدف میگیرند. این مطالعه رابطه علت و معلولی را ثابت نمیکند، اما دری تازه میگشاید: اگر متابولیتهای منشأگرفته از روده با پیری زودهنگام مغز هممسیر باشند، شاید بتوان از آنها به عنوان اهرمی برای مداخله استفاده کرد.
پژوهشگران هشدار میدهند که برای مشخص شدن اثرگذارترین میکروبها یا مولکولها، شیوه تعامل آنها با ژنتیک و محیط، و اینکه آیا تغییر دادن آنها مسیر مغز را عوض میکند یا نه، به تحقیقات بیشتری نیاز است. با این حال، مطالعه دانشگاه کالیفرنیا در لسآنجلس پیری مغز را به شکل فرایندی طولانی با نشانههای اولیه بازتعریف میکند؛ نشانههایی که به شکلی شگفتانگیز ممکن است بسیار دور از جمجمه پیدا شوند.
اگر روده گزارشی از آینده مغز نگه میدارد، امروز چه کارهایی میتوانیم متفاوت انجام دهیم تا آن گزارش را بازنویسی کنیم؟
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.