آدمربایی، پول کارزار انتخاباتی و رازهایی که قرار نیست برای همیشه دفن بمانند: فیلم حیوانات بن افلک مثل پاشیدن آب سرد از راه میرسد و اجازه نمیدهد فضای داستان حتی لحظهای گرم و آرام شود.
فیلم داستان مارک کیمبال را دنبال میکند؛ نامزد شهرداری لسآنجلس که پسرش ربوده میشود. خانواده کیمبال فقط چند ساعت فرصت دارد تا پول باج را فراهم کند، آن هم در حالی که بخش بزرگی از ثروت خانوادگی پیشتر صرف کارزار انتخاباتی شده است. همین وضعیت آنها را به انتخابهایی پرخطر و پیاپی میکشاند؛ انتخابهایی که لایههای زندگی عمومی و خصوصیشان را یکییکی کنار میزند. افلک هم کارگردانی فیلم را بر عهده دارد و هم در آن بازی میکند و فیلمنامه را با همکاری کانر او مکاینتایر و بیلی ری نوشته است. کری واشینگتن، جیلیان اندرسون، آدریانا پاز، لوئیس خراردو مندز و استیون یئون نیز در ترکیب بازیگران حضور دارند؛ بازیگرانی که به لحظاتی وزن میدهند که گاهی بیش از آنچه فیلم فراهم کرده، به ستونهای دراماتیک محکمتری نیاز دارند.
منتقدان بر سر اینکه چنین ستونهایی اصلا وجود دارد یا نه، به توافق نرسیدهاند. در راتن تومیتوز، حیوانات بر اساس ۲۲ نقد به امتیاز ۴۵ درصد رسیده است. میانگین متاکریتیک سختگیرانهتر است: ۳۱ از ۱۰۰ بر پایه ۱۱ نقد. این اعداد فقط بخشی از ماجرا را میگویند؛ بخش دیگر در حاشیههاست، در جملههایی که منتقدان زیرشان خط کشیدهاند و در صحنههایی که به باورشان از نفس میافتد.
برخی منتقدان نکات قابل تحسینی در فیلم پیدا کردهاند. جیم وجوودا از آی جی ان با امتیاز ۸۰ از ۱۰۰، کارگردانی فشرده و دقیق افلک را تحسین میکند و معتقد است فیلم حتی وقتی به ضربآهنگهای آشنای تریلر نزدیک میشود، همچنان تنش اخلاقی خود را حفظ میکند. وجوودا مینویسد: «انتخابهایی که شخصیتها با آن روبهرو میشوند، به ندرت انتخابهای خوبی هستند» و همین فرسایش مداوم اخلاقی، به زنده ماندن درام کمک میکند. از نگاه او، فیلمسازی کوتاه، دقیق و هدفمند در این اثر دیده میشود.

دیگران چندان گذشت ندارند. نیک شِیگر از دیلی بیست با امتیاز ۵۵ از ۱۰۰، تقابل میان امتیاز طبقاتی و استیصال را سطحی میداند؛ تقابلی که هرگز عمق پیدا نمیکند. دیوید رونی از هالیوود ریپورتر با امتیاز ۵۰ از ۱۰۰، بازیگران را همراهانی جذاب میخواند؛ چهرههایی خوشساخت و تماشایی، اما معتقد است ایده مرکزی فیلم درباره حیوان درون انسانها بیشتر طرحزده شده تا کاویده. رایان لاتانزیو از ایندیوایر با امتیاز ۴۲ از ۱۰۰ پا را فراتر میگذارد و حیوانات را اثری میداند که میان قالبها گیر کرده است: از نظر حس و ساختار اپیزودیک است، اما نه به عنوان سریال رضایتبخش از کار درمیآید و نه به عنوان یک فیلم بلند.
همین احساسِ کشمکش میان ایدههای رقیب، یکی از نقدهای تکرارشونده به فیلم است. رابرت برایان تیلور از کولایدر با امتیاز ۴۰ از ۱۰۰، از فیلمی شلوغ میگوید که مفاهیم و شخصیتهای بیش از اندازهای را همزمان حمل میکند؛ شخصیتهایی که بسیاری از آنها حتی فرصت ثبت شدن در ذهن مخاطب را پیدا نمیکنند. جسی هاسنجر از گاردین با امتیاز ۴۰ از ۱۰۰، فیلم را متهم میکند که بر جذابیتی آسان و بیزحمت تکیه کرده و از پرسیدن این سؤال طفره میرود که اساسا چرا باید وجود داشته باشد. کریس اوانجلیستا از اسلشفیلم سرعت نفسگیر فیلم را میپذیرد، اما آن را فاقد تخیل میداند.
در سوی تندتر نقدها، برایان تالریکو از راجرایبرت دات کام با امتیاز ۲۵ از ۱۰۰، حیوانات را احتمالا ضعیفترین تجربه کارگردانی افلک مینامد و استدلال میکند بازنویسیهای مکرر، تمرکز و تعلیق را از فیلمنامه گرفتهاند. سایمون گلگر از اسکرین رنت با امتیاز ۲۰ از ۱۰۰، فیلم را بیرمق و خستهکننده توصیف میکند؛ بیلگه ابیری از نیویورک مگزین با امتیاز ۱۰ از ۱۰۰، اثر را از ابتدا تا انتها شلخته میبیند و حتی احتمال میدهد یک پایان گمشده یا کنار گذاشتهشده بتواند لغزشهای روایی آن را توضیح دهد.

پس تکلیف تماشاگر چیست؟ انتظار بازیهای قدرتمند و ایدهای را داشته باشید که خیلی زود شما را درگیر میکند. در عین حال، با فیلمی روبهرو میشوید که بارها عمق را با شتاب، ایده را با شتاب و پاداش عاطفی را هم با شتاب تاخت میزند. بحث فقط بر سر کیفیت نیست؛ مسئله این است که چه نوع ریسک سینمایی را ارزشمند میدانید.
حیوانات یک شکست تحریککننده است: در نیت کنجکاویبرانگیز، اما در اجرا ناهموار.
اگر افلک را دنبال میکنید، چه به خاطر بازیگریاش، چه کارگردانیاش یا هر دو، این فیلم برای گفتوگو دیدنی خواهد بود. اما اگر به دنبال یک تریلر کاملا منسجم و چفتوبستدار هستید، شاید در پایان احساس کنید درِ این ظرف هیچوقت درست جا نیفتاده است. فیلم را ببینید، خودتان قضاوت کنید و بعد برای کسی تعریف کنید که چه دیدهاید.
.avif)




نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.