چرا نقدهای تام و جری: قطب نمای ممنوعه چنین تند است؟

وقتی مجموعه‌ای که نسل‌ها بخشی از خاطرات کودکی بوده، ناگهان سردرگم و بی‌هویت به نظر می‌رسد، واقعاً غافلگیرکننده است. «تام و جری: قطب‌نمای ممنوعه» به عنوان نخستین فیلم بلند تمام رایانه‌ای این مجموعه از راه رسیده؛ اثری که ژانگ گانگ نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده داشته، اما منتقدان سینما در بیشتر موارد با آن مهربان نبوده‌اند.

راتن تومیتوز ۱۰ نقد منتقدان را ثبت کرده و امتیاز چشمگیر ۰ درصد را نشان می‌دهد. متاکریتیک هم چندان ملایم‌تر نیست: میانگین چهار نقد به ۲۴ از ۱۰۰ رسیده است. چنین اعدادی فقط آزاردهنده نیستند، بلکه بررسی دقیق‌تر فیلم را ضروری می‌کنند.

لزلی فلپرین از گاردین امتیاز ۴۰ از ۱۰۰ را به فیلم داده و آن را نمایشی پر از اژدهایان پرنده و صحنه‌های شلوغ توصیف می‌کند که هیجان را بر روایت منسجم ترجیح می‌دهد. به باور او، رنگ‌های درخشان و سروصدای مداوم جای منطق داستانی را گرفته‌اند.

تارا بردی از آیریش تایمز نیز امتیاز ۴۰ از ۱۰۰ را ثبت کرده است. برداشت او این است که فیلم نسبت به نسخه سال ۲۰۲۲ از نظر فنی پیشرفت کرده، اما این موفقیت وقتی پوچ به نظر می‌رسد که خود تام و جری به شخصیت‌های فرعی تبدیل می‌شوند و گروهی از شخصیت‌های تازه اما کم‌جان، زمان اصلی فیلم را در اختیار می‌گیرند.

هلن اوهارا از امپایر سخت‌گیرانه‌تر برخورد کرده، امتیاز ۲۰ از ۱۰۰ داده و فیلم را آشفتگی‌ای بی‌وقفه خوانده است. ایراد اصلی او این است که اثر بیشتر شبیه چند فیلم کوتاه به‌هم‌چسبیده به نظر می‌رسد تا یک فیلم بلند درست‌پرداخته، و حتی مخاطبان خردسال هم برای لذت بردن از آن باید توقع بسیار پایینی داشته باشند.

ورایتی نیز با امتیاز ۲۰ از ۱۰۰ همین نگاه را تکرار می‌کند. منتقد این رسانه، لحن و بافت فیلم را به غلات صبحانه بی‌کیفیت و مصرفی تشبیه کرده است؛ رنگارنگ و جلب‌توجه‌کننده، اما بی‌مایه و فاقد انسجام.

پس مشکل کجا بود؟ جهش فنی به سمت پویانمایی کاملاً رایانه‌ای قابل توجه است و در برخی سکانس‌ها از نظر بصری نتیجه‌ای چشمگیر دارد. اما جلوه‌های دیدنی به‌تنهایی نمی‌توانند بار یک فیلم را به دوش بکشند. شخصیت‌ها باید اهمیت داشته باشند. موقعیت‌ها باید حس خطر و پیامد ایجاد کنند. ریتم روایت و خط احساسی داستان هم باید حضور داشته باشد؛ عناصری که بسیاری از منتقدان آن‌ها را در این فیلم کم‌رنگ یا غایب یافته‌اند.

به نظر می‌رسد منتقدان بر سر یک نکته توافق دارند: «قطب‌نمای ممنوعه» زرق‌وبرق سطحی را به آن شیطنت و جذابیت بازیگوشانه‌ای ترجیح داده که نسخه‌های کلاسیک تام و جری را جاودانه کرده بود.

آیا تماشاگران نظر دیگری خواهند داشت؟ این همان پرسشی است که سینماها پس از داوری خانواده‌ها و طرفداران قدیمی این مجموعه به آن پاسخ خواهند داد.