درخواست استالونه برای انتخاب بازیگر فیلم من راکی ام

وقتی پیتر فارلی با سیلوستر استالونه ملاقات کرد، گفت‌وگو در نهایت به یک درخواست روشن خلاصه شد. کسی را انتخاب کنید که هنوز نامش برای همه آشنا نباشد. ساده. جسورانه. صادقانه.

فیلم «من راکی را بازی می‌کنم» روایتی پشت‌صحنه‌ای از شکل‌گیری «راکی» است. در مرکز این ریسک بزرگ فارلی، آنتونی ایپولیتوی ۲۷ ساله قرار دارد؛ بازیگری که با چالشی غیرمعمول روبه‌رو شده است: ایفای هم‌زمان نقش سیلوستر استالونه و بوکسور افسانه‌ای سینما، راکی بالبوا. استالونه که گفته بود از شنیدن خبر ساخت این پروژه غافلگیر شده و تأکید داشت هدایت تولید را بر عهده ندارد، وقتی از او نظر خواستند دیدگاهش را پنهان نکرد؛ یک درخواست ساده که مسیر انتخاب بازیگر را تعیین کرد.

تنها درخواست استالونه این بود: سراغ چهره‌ای نسبتا ناشناخته بروید، چون روح راکی از بازیگری آمد که از هیچ شروع کرده بود.

فارلی پیش‌تر فیلمنامه را به استالونه نشان داده بود و او نیز موافقتی محتاطانه داده بود، در حالی که تیم انتخاب بازیگر آرام‌آرام کار خود را در پس‌زمینه پیش می‌برد. جست‌وجوی رسمی هنوز آغاز نشده بود که ایپولیتو از پروژه باخبر شد و تصمیم گرفت فرصت خودش را بسازد. او فیلمنامه را پیدا کرد، در زیرزمین خانه مادربزرگش در لانگ آیلند دوربینی برپا کرد و سه صحنه جداگانه را به عنوان ویدئوی تست بازیگری ضبط کرد. یکی از آن صحنه‌ها همان لحظه مشهور کنار در در پایان «راکی» بود؛ قطعه‌ای کوچک و پرانرژی از تاریخ سینما.

او ویدئوها را برای فارلی فرستاد و فارلی نیز آن‌ها را به ریک مونتگومری، مدیر انتخاب بازیگر، سپرد. واکنش فوری بود: فارلی در ایپولیتو همان توازنی را دید که فیلم به آن نیاز داشت؛ رگه‌ای کم‌رنگ از استالونه به عنوان بازیگر و ضربان خام شخصیت راکی. ایپولیتو پیش‌تر در «پیکسل‌ها» محصول ۲۰۱۵ و مینی‌سریال «پیشنهاد» محصول ۲۰۲۲ پارامونت در نقش آل پاچینو ظاهر شده بود، اما از آن ستاره‌هایی نبود که نامشان داستان را تحت‌الشعاع قرار دهد.

چرا باید چنین نقش مهمی را به بازیگری کمتر شناخته‌شده سپرد؟ چون اصالت دقیقا اصل ماجرا بود. فارلی توضیح می‌دهد که ایپولیتو مرز میان استالونه و راکی را می‌فهمد: تفاوت ظریف است، اما اهمیت دارد. نه چشمکی در کار است، نه کاریکاتوری از شخصیت. وقتی ایپولیتو در نقش استالونه وارد صحنه می‌شود، گاهی حس می‌کنید خود استالونه را هنگام کار تماشا می‌کنید؛ و وقتی به راکی تبدیل می‌شود، امید زخم‌خورده آن بوکسور بر صحنه مسلط می‌شود.

واکنش‌ها هم آرام و بی‌صدا نبوده است. «من راکی را بازی می‌کنم» در جشنواره تورنتو ۲۰۲۶ با بازخوردهای گرم رونمایی شد و بر اساس ۶۲ نقد در راتن تومیتوز، امتیاز ۸۷ درصد را به دست آورده است. منتقدان از شفافیت لحن فیلم و بازی ایپولیتو تمجید کرده‌اند و گفت‌وگوهای فصل جوایز نیز از همین حالا قوت گرفته است. برنامه اکران هم مسیری کلاسیک و مناسب فصل جوایز دارد: آغاز محدود از ۶ نوامبر و سپس اکران گسترده از ۲۰ نوامبر.

گروه بازیگران مکمل با چهره‌هایی آشنا پر شده که به فضای آن دوران بافت و عمق می‌بخشند: آناسوفیا راب در نقش ساشا زاک، مت دیلون در نقش فرانک استالونه پدر، پی. جی. برن در نقش اروین وینکلر، توبی کبل در نقش رابرت چارتاف، استفان جیمز در نقش کارل ویترز، جی. دپلاس در نقش جان جی. آویلدسن، رابرت مورگان در نقش برجس مردیت، کیکی استوکس در نقش تالیا شایر، اسکات تیلر در نقش برت یانگ و تریسی لتس در نقش سندی مدوز. فیلمنامه را پیتر گمبل نوشته و صندلی کارگردانی نیز در اختیار فارلی است.

در این انتخاب نوعی شاعرانگی وجود دارد. افسانه راکی با ورود یک ناشناخته به رینگ آغاز شد؛ کسی که همه را غافلگیر کرد. این فیلم همان داستان پیدایش را پشت دوربین و جلوی آن بازتاب می‌دهد. آیا تماشاگران چهره‌ای تازه را زیر آن دستکش‌ها خواهند پذیرفت؟ اگر واکنش‌های اولیه معیار باشد، احتمالا پاسخ مثبت است.