تصور کنید یک شب جانِ مهمانی باشید و شب بعد، بی‌میل و ناگهانی، سرپرست یک کودک ده‌ساله شوید. همین تکان شدید، از خوش‌گذرانی نئون‌زده تا کار آرام، دست‌وپاگیر و گاهی معذب‌کننده والد بودن، موتور محرک فیلم کلاب کید، نخستین فیلم بلند جردن فرستمن است.
فرستمن در این کمدی درام، نویسنده، کارگردان و بازیگر نقش پیتر است؛ مردی که زمانی گرداننده پرآوازه مهمانی‌های زیرزمینی بود و حالا دوران اوجش کاملا به گذشته تعلق دارد. وقتی آرلو، پسری که پیتر هیچ‌وقت از وجودش خبر نداشته، وارد زندگی او می‌شود، پیتر ناچار است میان شخصیت بی‌قید و رها و مسئولیت‌هایی که سال‌ها از آن‌ها گریخته، آشتی برقرار کند. ایده اولیه ساده به نظر می‌رسد، اما اجرای فیلم به شکلی غیرمنتظره لطیف و اغلب خنده‌دار از آب درآمده است.
این فیلم فرستمن را در کنار گروه بازیگران قدرتمندی قرار می‌دهد: کارا دلوین و کربی هاول-باپتیست به قصه بافت و گرما می‌بخشند، ویکی پپرداین و کالین کمپ حمایتی باتجربه ارائه می‌کنند و دیه‌گو کالوا حضوری آرام اما پرقدرت دارد. کلاب کید در بخش نوعی نگاه جشنواره کن ۲۰۲۶ رونمایی شد و حتی نامزدی جایزه دوربین طلایی را هم به دست آورد؛ توجهی قابل‌اعتنا برای کارگردانی که از شهرت آنلاین و فرم‌های کوتاه به روایت بلند سینمایی قدم گذاشته است.
منتقدان تا حد زیادی با شور و اشتیاق از فیلم استقبال کرده‌اند. در راتن تومیتوز، فیلم بر اساس ۷۵ نقد به امتیاز کمیاب ۱۰۰ درصد رسیده و متاکریتیک نیز میانگین ۸۵ از ۱۰۰ را بر پایه نظر ۱۸ منتقد ثبت کرده است. این اعداد فقط بخشی از ماجرا را می‌گویند؛ ظرافت اصلی در توصیف منتقدان از لحن فیلم است: تند و تیز، بازیگوش و در عین حال به شکل غافلگیرکننده‌ای صادقانه.
۱۰۰/۱۰۰: پلی‌لیست، النا لازیک، کمدی مدرن فرستمن را به‌خاطر افشای مضحک بودن و دورویی تعاملات اجتماعی تحسین می‌کند، بی‌آنکه فیلم در بدبینی فرو برود. به نوشته او، طنز فیلم بازیگوش اما صمیمی است و غرایز و خواسته‌هایی را آشکار می‌کند که شخصیت‌ها اغلب از خود و دیگران پنهان نگه می‌دارند.
۱۰۰/۱۰۰: اسکرین دیلی، وندی آید، آن را درامی خانوادگی و مهرآمیز می‌داند که هم‌زمان پرتره‌ای تیغ‌دار از محافل لذت‌جوی نیویورک ارائه می‌دهد. این نقد، گرمای فیلم و لطافت بی‌تکلف رابطه پدر و پسر را ستایش می‌کند.
۹۱/۱۰۰: ایندی‌وایر، رایان لاتانزیو، معتقد است کلاب کید می‌تواند بسیار فراتر از ایده ظاهرا خاص و محدود خود مخاطب پیدا کند. او اشاره می‌کند که فرستمن از ژست‌های آنلاین فاصله گرفته و به شیوه‌ای از داستان‌گویی رسیده که طنز را با stakes عاطفی واقعی و ملموس متوازن می‌کند.
۹۰/۱۰۰: اسکرین رنت، برندن زاکری، می‌نویسد فیلم از الگویی آشنا آغاز می‌کند، اما خیلی زود با فیلم‌سازی مطمئن و لحنی غیرقابل‌اشتباه، هویتی متمایز می‌یابد؛ همین موضوع نخستین تجربه بلند فرستمن را چشمگیرتر می‌کند.
۸۸/۱۰۰: راجرایبرت دات کام، کلینت وورتینگتون، فیلم را اثری می‌بیند که در دو سطح عمل می‌کند: روایتی تأثیرگذار درباره رشد فردی و نمایشی موفق از گذار فرستمن از یک چهره دیجیتال به فیلم‌ساز و بازیگر.
۸۰/۱۰۰: ورایتی، گای لاج، پیشنهاد می‌کند برای طنز گزنده و آشنا با زبان شبکه‌های اجتماعی سراغ فیلم بروید، اما برای شیرینی بی‌پرده‌اش بمانید. به گفته او، آنچه در ذهن می‌ماند این حس است که فرستمن چیزی فراتر از یک پرسونای ساخته‌وپرداخته‌شده ارائه می‌دهد.
۸۰/۱۰۰: هالیوود ریپورتر، ریچارد لاوسن، کلاب کید را نه پروژه‌ای خودشیفته‌وار، بلکه نخستین فیلمی مطمئن، خوش‌سبک و دارای تعادل میان ریتم و خویشتن‌داری می‌داند.
۸۰/۱۰۰: گاردین، اوون مایرز، فیلم را به‌شدت سرگرم‌کننده توصیف می‌کند و یادآور می‌شود که شوخی‌ها واقعا اثرگذارند و شوخی‌های تصویری نیز به‌ندرت خطا می‌روند.
۷۵/۱۰۰: اسلنت مگزین، کایل ترنر، انرژی پرشور فیلم و تصویر زنده‌ای را که از جهان خود می‌سازد تحسین می‌کند، حتی اگر اثر، کلیشه آشنای بزرگسالانی را که هرگز کاملا بزرگ نشده‌اند، از نو اختراع نکند.
۷۰/۱۰۰: د رپ، زکری لی، نگاه صادقانه فیلم به والدگری و گرمای موجود در سبک‌های زندگی نامتعارف را می‌ستاید، اما در عین حال می‌گوید فرستمن گاهی از فیلم به‌عنوان بستری برای مدیریت تصویر شخصی خود استفاده می‌کند، به جای آنکه اجازه دهد داستان کاملا با منطق خودش نفس بکشد.
کلاب کید بازآفرینی ژانر بلوغ نیست و اصلا نیازی هم به این کار ندارد. آنچه فرستمن ارائه می‌کند تیزتر و دقیق‌تر است: مطالعه شخصیتی که در زرق‌وبرق و موسیقی آخر شب پیچیده شده و آرام‌آرام مرکزی نرم‌تر و انسانی‌تر را آشکار می‌کند. اگر فقط با انتظار یک هجو اجتماعی سراغ فیلم بروید، آماده باشید که از میزان احساس‌مندی و صداقت آن غافلگیر شوید.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.