سرنوشت سه گانه بتمن مت ریوز در جهان تازه دی سی

آن شب که مت ریوز ما را با بتمنی کارآگاه‌محور و غرق در باران آشنا کرد، گاتهام شبیه یک وعده بزرگ بود. حالا همان وعده در وضعیتی نامعلوم قرار گرفته است.

وقتی بتمن در سال ۲۰۲۲ روی پرده رفت، مسیر خودش را ساخت؛ تیره، معمایی و جدا از تداوم به‌هم‌دوخته دیگر فرنچایزهای ابرقهرمانی. بروس وین با بازی رابرت پتینسون یک معما بود: جوان‌تر، خام‌تر و کمتر صیقل‌خورده. مت ریوز آشکارا از تبدیل این حال‌وهوا و روش روایت به یک سه‌گانه بتمن حرف زده بود؛ حماسه‌ای آرام‌سوز که بیش از کراس‌اورها و فیلم‌های رویدادی، بر شهر گاتهام و زخم‌هایش تمرکز دارد.

بعد نوبت به تغییرات بزرگ در دی‌سی استودیوز رسید. صعود و خروج ناگهانی مدیرانی که نقشه راه یک جهان مشترک تازه را ترسیم کرده بودند، برنامه‌ها را روی تخته‌ای آشفته پراکنده گذاشت. جیمز گان و پیتر سفران از راهبردی منسجم برای جهان سینمایی دی‌سی سخن گفته بودند؛ اما رفتن آن‌ها راه را برای مجموعه‌ای کاملا متفاوت از تصمیم‌ها از سوی مدیران بعدی باز کرده است.

پس چه بر سر چشم‌انداز مستقل ریوز می‌آید؟ یکی از سناریوهایی که در گفت‌وگوهای صنعت سینما بیشتر شنیده می‌شود، ادغام است: وارد کردن بتمن پتینسون به یک جهان سینمایی گسترده‌تر دی‌سی، به‌جای آنکه اجازه داده شود ریوز قوس سه‌فیلمی خود را کامل کند. چنین تصمیمی یعنی بازتنظیم فیلمی که بر تنهایی و فضای نوآر بنا شده، در قالب ماشینی که از پیوندهای درون‌جهانی تغذیه می‌کند. این فقط اصطکاک خلاقانه نیست؛ یک چرخش راهبردی در آینده بتمن و جهان دی‌سی است.

آیا چنین کاری جواب می‌دهد؟ شاید. آیا همان حس را خواهد داشت؟ بعید است. آوردن شخصیتی که در انزوا شکل گرفته به جهانی مشترک و شلوغ، خطر کم‌رنگ شدن همان عناصری را دارد که فیلم نخست را چشمگیر کردند؛ کارآگاهی دقیق، مقیاس صمیمی و گاتهامی سرشار از اتمسفر. طرفدارانی که شیفته همین لحن خاص شدند، ممکن است با موجودی کاملا متفاوت روبه‌رو شوند.

هیچ تصمیم رسمی اعلام نشده است و تا زمانی که مدیران استودیو به‌طور عمومی صحبت نکنند، سرنوشت این سه‌گانه همچنان در حد گمانه‌زنی باقی می‌ماند.

آنچه روشن است، انتخابی است که پیش روی رهبری تازه قرار دارد: استقلال ریوز را محترم بشمارند و بگذارند سه‌گانه او نفس بکشد، یا راهبرد یکپارچه‌سازی دارایی‌های فکری را در اولویت بگذارند و این نسخه از بتمن را به ستون اصلی جهان دی‌سی پیوند بزنند. هر دو گزینه هزینه‌های خود را دارند. حفظ استقلال هنری، صدایی جسورانه در سینما را نگه می‌دارد، اما هم‌افزایی فرنچایز را پیچیده‌تر می‌کند. ادغام، وعده ارتباط با دیگر آثار دی‌سی را می‌دهد، اما می‌تواند ویژگی‌های منحصربه‌فردی را صاف و بی‌اثر کند که باعث شدند بتمن تازه، فوری و متفاوت به نظر برسد.

فعلا تماشاگران می‌توانند همان کاری را انجام دهند که همیشه انجام می‌دهند: تماشا کنند، بحث کنند و منتظر بمانند. استودیوها تغییر می‌کنند؛ برنامه‌ها هم همین‌طور. اما وقتی هویت یک فیلم مهم‌ترین دارایی آن است، هر تصمیمی درباره ادامه‌اش دیگر فقط مسئله زمان‌بندی اکران نیست، بلکه پرسشی درباره این است که می‌خواهیم چه نوع گاتهامی را همچنان روی پرده ببینیم.

باید چشم به‌راه خبرهای رسمی ماند. حرکت بعدی نشان خواهد داد که شوالیه تاریکی پتینسون یک تجربه مستقل و تنها باقی می‌ماند یا به قطعه‌ای دیگر در پازلی بسیار بزرگ‌تر تبدیل می‌شود.