آنها از سرقتهای خود فیلم میگیرند و برای گرفتن تشویق در فضای آنلاین منتشر میکنند. شهرت با لایک و اشتراکگذاری از راه میرسد. دردسر هم خیلی زود دنبالش میآید.
فیلم چگونه از بانک سرقت کنیم، تازهترین ساخته دیوید لیچ، یک کمدی سرقتی براق و پرزرقوبرق است که همزمان با حرکت تند از یک صحنه چشمگیر به صحنه بعدی، نیمنگاهی هم به نقد اجتماعی دارد. ایده اصلی ساده و به شکلی تیرهوتار امروزی است: گروهی از سارقان بانک با جرمهای خود مثل محتوا برخورد میکنند و با انتشار ویدئوها و تصاویر، برای خود مخاطب و در ادامه یک برند میسازند. اما همان دیدهشدن که به شهرت بدنامشان سوخت میرساند، آنها را به طعمهای آسان برای پلیس تبدیل میکند و داستان به بازی برنامهریزی برای سرقتها، فرار از نیروهای قانون و مواجهه با پیامدهای شهرت ویروسی بدل میشود.
نیکلاس هولت رهبری گروه بازیگرانی را بر عهده دارد که زوئی کراویتز، آنا ساوای، رنزی فلیز، پیت دیویدسن و جان سی. رایلی نیز در میان آنها دیده میشوند. فیلمنامه را مارک بیانکولی نوشته و لیچ، که به سبک کارگردانی پرتحرک و پرانرژیاش شناخته میشود، فیلم را با فیلمبرداری کوبنده و تدوین سریع لایهگذاری کرده است. ظاهر فیلم تیز و چشمگیر است. ریتمش از آن هم سریعتر پیش میرود.
منتقدان درباره فیلم دو دسته شدهاند. در راتن تومیتوز، فیلم بر اساس ۳۸ نقد به امتیاز ۴۲ درصد رسیده، در حالی که متاکریتیک ۱۳ نقد را ثبت کرده و امتیاز ۴۷ از ۱۰۰ را نشان میدهد. این اعداد یک گلایه تکرارشونده را خلاصه میکنند: فیلمی که میخواهد رادیکال به نظر برسد، اما اغلب در سطح سبک و ظاهر متوقف میشود.
هالیوود ریپورتر از جمله صداهای مهربانتر بود؛ به فیلم امتیاز ۷۰ از ۱۰۰ داد و اشاره کرد که هرچند سکانسهای اکشن ابتدایی گاهی با زرقوبرق توخالی لاس میزنند، با حالوهوایی که یادآور قطار سریعالسیر محصول ۲۰۲۲ است، فیلم هرگز خستهکننده نمیشود. تکانههای احساسی در آن وجود دارد. زاویهای ضدفرهنگ هم دارد که این روزها در سینمای جریان اصلی کمیاب به نظر میرسد.
ایندیوایر با امتیاز ۶۷، تکانههای آشوبطلبانه فیلم را بیشتر شبیه تبهای فرهنگ عامه دانست تا هرجومرج واقعی، اما از گروه بازیگران و خط احساسی فیلم تمجید کرد. منتقد این رسانه استدلال کرد که فیلم در هسته خود یک حقیقت ساده را میفهمد: شخصیتهایی که ناامیدی اقتصادی آنها را به سمت جرم سوق میدهد، در دورانی طنینانداز میشوند که وعده یک زندگی امن انگار بخار شده و از میان رفته است.
راجرایبرت دات کام امتیاز ۶۳ را ارائه کرد و نوشت که قرار نیست فیلم بیش از حد جدی گرفته شود، اما همچنان میتواند گفتوگو ایجاد کند. ایدههای رادیکال آن لباس زبان عامیانه اینترنتی و فرهنگ میم را خوب به تن میکنند و فیلم به شکلی هدفمند، نه تصادفی، روی سلیقههای نسل زد متمرکز میشود.

صداهای دیگر کمتر بخشنده بودند. اسکرین رنت و اسکرین دیلی هر دو حدود امتیاز ۶۰ را ثبت کردند و به ناهماهنگی میان تصاویر براق و کمبود خندههای واقعی اشاره داشتند. با حضور استعدادهای کمدی مثل رایلی و دیویدسن، نبود طنز ماندگار شبیه فرصتی از دسترفته به نظر میرسد. د پلیلیست امتیاز ۵۸ داد و استدلال کرد که با وجود تلاش فیلم برای بازتاب خشم نسلی، نتیجه در نهایت بیشتر شبیه یک تریلر نسبتا متعارف است که لباس شورش به تن کرده.
بعد نوبت به نظرهای تندتر میرسد: دیلی بیست با امتیاز ۴۵، امپایر و گاردین هر کدام با ۴۰ و اسلنت مگزین با ۳۸. این نقدها لیچ و بیانکولی را متهم میکنند که بلندی صدا را با عمق اشتباه گرفتهاند و احساسات سیاسی پرهیاهو را به چیزی تبدیل کردهاند که بیشتر بازتاب خشم توخالی پستهای شبکههای اجتماعی است تا یک نقد معنادار و اثرگذار.
خلاصه اینکه: منتقدان انرژی و ایده اولیه فیلم را تحسین میکنند، اما اغلب اجرای آن را از نظر بینش تازه و قدرت کمدی پایدار ناکافی میدانند.
پس تجربه تماشای فیلم در نهایت کجا میایستد؟ اگر برای صحنههای خوشاستایل، تدوین صیقلی و برداشتی معاصر از شهرت و سرقت به سراغ آن بروید، سرگرمی لازم را پیدا میکنید. اگر از یک فیلم سرقتی انتظار دارید در شخصیتپردازی مرزها را جابهجا کند یا طنزی تیغدار و دقیق ارائه دهد، احتمالا کمی ناراضی از سالن بیرون میآیید.
لیچ آشکارا با این ایده بازی میکند که سرمایهداری و تولید محتوا حالا بخشی از یک زیستبوم واحدند و این نقد را در نور نئون و حرکت مداوم میپوشاند. گاهی این لباس به فیلم میآید. گاهی هم استدلال نازک و کمجان آن از درزها بیرون میزند. در هر صورت، فیلم شما را به تماشا نگه میدارد و همین بیقراری، چیزی درباره لحظهای که در آن زندگی میکنیم میگوید.
خودتان تصمیم بگیرید؛ آن را در سینما ببینید یا منتظر پخش آنلاین بمانید و بعد قضاوت کنید که این سرقت آینهای هوشمندانه است یا فقط یک سرگرمی براق دیگر.
.avif)




نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.