چگونه ملانی لوران نقش شوشانا را در فیلم تارانتینو پس گرفت

همه‌چیز با یک دورخوانی ساده و کمی معذب‌کننده شروع شد؛ همان لحظه‌های کوچک و انسانی که می‌توانند مسیر یک فیلم را عوض کنند. کوئنتین تارانتینو در کتاب تازه‌اش درباره پشت صحنه ساخت فیلم می‌نویسد که دو بازیگر سرشناس، ملانی لوران و ایزابل اوپر، زمانی پیش از شروع فیلم‌برداری از پروژه «حرامزاده‌های لعنتی» کنار گذاشته شده بودند.

کنار رفتن لوران پرتنش بود، اما دوام چندانی نداشت. به گفته تارانتینو، اجرای او در نخستین آزمون خوانش، ناامیدکننده بود. سخت‌گیرانه؟ شاید. قطعی؟ هنوز نه. چند روز بعد، لوران تماس گرفت. گفت در آن خوانش اول بیمار بوده و درخواست کرد فرصت دیگری به او داده شود. حتی پیشنهاد داد با هزینه خودش به آلمان پرواز کند تا تمرین کند. این تعهد برای تارانتینو مهم بود. او سه روز تمرین فشرده و متمرکز در اختیارش گذاشت. لوران برگشت؛ آرام‌تر، محکم‌تر و پرقدرت‌تر، و نقش شوشانا دریفوس را دوباره به دست آورد.

نتیجه امروز بخشی از حافظه سینماست: بازی لوران به یکی از تکیه‌گاه‌های احساسی فیلم تبدیل شد. گاهی جمله‌های کوتاه اثر می‌گذارند. جمله‌های بلند هم همین‌طور. مسیر شوشانا، با انتقامی آرام و اجرایی دقیق، بدون آن فرصت دوم شکل دیگری پیدا می‌کرد.

در مقابل، داستان ایزابل اوپر بیشتر شبیه هشداری درباره زمان‌بندی و پیچیدگی‌های اجرایی است. تارانتینو می‌گوید مسائل قراردادی و غیبت اوپر در دورخوانی کلیدی باعث شد تصمیم بگیرد سراغ گزینه دیگری برود. در این فاصله، مگی چونگ برای نقش مادام آجانی انتخاب شد. اما همان نقش هم در تدوین نهایی باقی نماند؛ تارانتینو بعدها همه صحنه‌های مادام آجانی را حذف کرد، چون احساس می‌کرد توضیحاتی غیرضروری به سکانس سینمای شوشانا اضافه می‌کنند.

این روایت‌ها درباره شیوه انتخاب بازیگر در سینمای تارانتینو چه می‌گویند؟ او فقط دنبال نام‌های مشهور نیست. تارانتینو به‌دنبال بازیگرانی است که با نیروی خاص جهانی که می‌سازد هماهنگ باشند و وقتی کار آن‌ها را می‌خواند، حاضر و آماده ظاهر شوند. اشتیاق، شیمی بازیگری و زمان‌بندی درست. این سه عامل اغلب از سابقه و اعتبار حرفه‌ای هم مهم‌تر می‌شوند.

«حرامزاده‌های لعنتی» در سال ۲۰۰۹ اکران شد و هم در میان منتقدان و هم در گیشه موفقیت چشمگیری به دست آورد و بیش از ۳۲۱ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد. بازی سرد و هولناک کریستف والتس در نقش هانس لاندا جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای او به همراه داشت. حالا تصمیم‌های پشت صحنه فیلم، از جمله همین تغییرات مهم در انتخاب بازیگر، در کتاب تازه «ساخت حرامزاده‌های لعنتی کوئنتین تارانتینو» با جزئیات بیشتری روایت شده‌اند.

بازیگران عوض می‌شوند. صحنه‌ها حذف می‌شوند. و گاهی یک دورخوانی شتاب‌زده نزدیک است اجرایی را پاک کند که بعدها ضروری و جدایی‌ناپذیر به نظر می‌رسد. این کتاب اکنون منتشر شده و برای هر کسی که به ظرافت‌های فیلم‌سازی، اصطکاک‌های کوچک پشت صحنه و نتیجه‌های بزرگ آن علاقه دارد، اثری آموزنده و خواندنی است.