تام کروز وارد موزه هنر مدرن نیویورک شد و حال‌وهوای آن شب را تغییر داد. حضور کوتاه، صریح و به‌طرزی غیرمنتظره صمیمی او در مراسم سالانه بزرگداشت فیلم این موزه، کمتر شبیه یک سخنرانی رسمی بود و بیشتر به صحنه پایانی یک دوستی طولانی شباهت داشت.
این رویداد که در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶ برگزار شد، هجدهمین مراسم بزرگداشت فیلم موزه هنر مدرن نیویورک بود و به افتخار استیون اسپیلبرگ، فیلمسازی که مسیر سینمای مدرن را دگرگون کرده، برپا شد. جمعیت برای تجلیل از حفظ آثار سینمایی، نمایش فیلم و هنر روایت‌گری گرد هم آمده بود، سپس کروز روی صحنه رفت و با یادآوری خاطرات و ابراز قدردانی، حاضران را غافلگیر کرد.
او نه مانند یک چهره مشهور هم‌سطح، بلکه همچون کسی سخن گفت که در مسیر حرفه‌ای خود راهنمایی و حمایت دریافت کرده است. کروز از سخاوت اسپیلبرگ قدردانی کرد و به یاد آورد که چگونه این کارگردان در ابتدای مسیر کاری‌اش از او استقبال کرد و بعدها نقش‌های مهمی را به او سپرد. لحن سخنان او صمیمی بود و تشویق حاضران نیز بلافاصله در پی آن آمد.
همکاری با اسپیلبرگ در دو فیلم، همچنان یکی از بزرگ‌ترین افتخارات دوران حرفه‌ای من است.
همکاری‌های کروز و اسپیلبرگ در فیلم‌های گزارش اقلیت در سال ۲۰۰۲ و جنگ دنیاها در سال ۲۰۰۵ به‌عنوان نقاط عطفی برجسته شد؛ آثاری پرانرژی و اندیشه‌برانگیز که قدرت ستاره‌محور سینما را با نگاه کارگردانی دقیق و خلاقانه پیوند دادند. این فیلم‌ها هنوز در بحث‌های مربوط به سینمای علمی‌تخیلی آمریکا و روایت‌گری بلاک‌باستری مطرح می‌شوند و شنیدن تأملات کروز درباره آن‌ها، لایه‌ای انسانی به میراثشان افزود.
فراتر از لحظه‌های شخصی، این مراسم بار دیگر یادآور شد که چرا نهادهایی مانند موزه هنر مدرن نیویورک اهمیت دارند: نگهداری نسخه‌های فیلم، برگزاری مرور آثار و تأمین هزینه مرمت‌ها تا نسل‌های آینده بتوانند این آثار را همان‌گونه ببینند که قرار بوده دیده شوند. این گالا هم یک مراسم جمع‌آوری کمک مالی بود و هم یادآوری این نکته که تاریخ سینما به همان اندازه که به خالقان نیاز دارد، به نگهبانان و حافظان نیز وابسته است.
سخنرانی‌های غافلگیرکننده می‌توانند تشریفات رسمی را کنار بزنند و مستقیم به قلب ماجرا برسند. این یکی فراتر از تجلیل از یک اسطوره عمل کرد؛ دو فیلم را به‌عنوان بخشی از یک تاریخ مشترک دوباره قاب‌بندی کرد و سالن را با این حس ترک کرد که همه دوست دارند یک بار دیگر دکمه پخش را بزنند.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات (2)
اسپیلبرگ همیشه تاثیرگذاره، ولی واقعاً نقش کروز اینقدر بود؟ شایدم من اغراق می‌کنم، اما فیلم‌ها که حرف ندارن..
واقعاً غیرمنتظره بود، تام کروز یه جور صمیمیت آورد به سالن، انگار تهِ خاطره‌ها رو کشید بیرون... دلم می‌خواست بیشتر بشنوم، حیف که کوتاه بود