بولتن نوامبر وارنر برادرز مثل یک پیچش داستانی از راه رسید: جیمز گان و پیتر سفرن پس از چهار سال خبرساز، از مدیریت روزمره دیسی استودیوز کنار میروند. آنها کاملا ناپدید نخواهند شد و همچنان نقشهای خلاقانه خود را حفظ میکنند، اما این تغییر، دستکم فعلا، آینده استودیو را به شکلی کنجکاویبرانگیز نامطمئن نشان میدهد.
جیمز واتکینز، کارگردان کلیفیس، درست یک روز پس از اعلام این خبر، ناگهان خود را در برابر پرسشهایی درباره همین جابهجایی مدیریتی دید. فیلم در آن زمان وارد سومین هفته اکران شده بود و فروش قابلقبولی داشت. تماشاگران دربارهاش حرف میزدند. منتقدان هم همینطور. با این حال واتکینز صریح بود: او در هیچ گفتوگوی داخلی درباره رهبری جدید یا برنامههای بلندمدت حضور نداشته است. او فقط میتوانست درباره چیزی حرف بزند که خودش از نزدیک تجربه کرده بود.
او به اسکرینرنت گفت: «کار کردن با جیمز و پیتر واقعا تجربه بسیار خوبی بود» و این حرف را از ته دل میزد. جملهای کوتاه. احساسی صادقانه. واتکینز تاکید کرد که این دو نفر به او آزادی دادند تا فیلمی را بسازد که میخواست، و به جای دخالت، از او حمایت کردند. به گفته او، چنین چیزی در فضای یک استودیو هم کمیاب است و هم ارزشمند. او برایشان آرزوی موفقیت کرد و با لبخندی که اندکی رنگ حسرت داشت، از گمانهزنی فراتر از آن خودداری کرد.
تغییر جایگاه گان و سفرن به معنای خاموشی فوری خلاقیت در دیسی نیست. پروژههایی مانند مرد فردا و سریال اچبیاو مکس با عنوان مردم علیه گوریلا گراد هنوز در مرحله پستولید هستند و خود گان نیز همچنان روی فیلم سومی کار میکند که بهشدت محرمانه نگه داشته شده است. اما برای فیلمسازانی که تازه یک اکران مهم را پشت سر گذاشتهاند، تغییرات مدیریتی پرسشهای آشکاری ایجاد میکند: چه کسی سکان کشتی را در دست خواهد گرفت و این موضوع چه تاثیری بر لحن و میزان ریسکپذیری فهرست آثار دیسی خواهد داشت؟

پاسخ واتکینز درباره آینده خودش به شکلی دلپذیر دقیق بود. او به سمت علمیتخیلی واقعگرا حرکت میکند، قصههای بقا با تکیهگاه احساسی، و همچنان عمیقا جذب مسیر «نزدیک به وحشت» است. او توضیح داد منظورش وحشت خالص نیست، بلکه فیلمهایی است که آنقدر به لبههای این ژانر نزدیک میشوند که بتوانند اضطرابهای معاصر را واکاوی کنند. نوعی واقعگرایی با سرمایی آرام و تدریجی.
او به فیلمهای تازهای اشاره کرد که تعریف ما از ژانر وحشت را گستردهتر کردهاند و بکرومز و وسواس را به عنوان نمونههایی نام برد که انتظارات مخاطب را جابهجا میکنند. به گفته او، کلیفیس نیز در همین محدوده قرار میگیرد: فیلمی که حتی تماشاگرانی را غافلگیر کرد که معمولا برای دیدن فیلم ترسناک بلیت نمیخرند. از نظر او، اصل ماجرا همین است. داستانها نباید به اجبار در دستهبندیهای تنگ جا داده شوند. یا با مخاطب ارتباط برقرار میکنند، یا نمیکنند.
واتکینز همچنین درباره قدرت جمعی سینما صحبت کرد، اینکه چرا بعضی صحنهها وقتی صدها غریبه در تاریکی کنار هم نفسشان بند میآید، تاثیر شدیدتری میگذارند. او به طور ویژه سکانس یک کلوپ شبانه در کلیفیس را نمونه دقیق چنین لحظهای دانست: صحنهای که بهتر است در کنار جمعیت تجربه شود، درست مثل اوج مشترک یک کنسرت زنده. او باور دارد فیلمهایی که با دلهره بازی میکنند، به شکل منحصربهفردی توانایی خلق همین هیجانهای مشترک را دارند.
پس قدم بعدی واتکینز چیست؟ او ایدههایی دارد، فیلمنامههایی در مراحل مختلف، و اشتهایی روشن برای ساخت فیلمهایی که مرز مبهم میان ژانر و جریان اصلی سینما را به چالش میکشند. دنبالههای کلیفیس، بهویژه با حضور بازیگر اصلی آن تام ریس-هریس، فعلا چندان محتمل به نظر نمیرسند، اما این موضوع جاهطلبی او را برای یافتن پروژه بعدی درست کم نکرده است: اثری جسور، بهاندازه کافی عجیب، و ساختهشده برای سالنهای سینما.
کلیفیس همچنان روی پرده سینماهاست و واتکینز چشمش را به داستانهایی دوخته که تحریک میکنند، آرامش را بر هم میزنند و بله، مردم را دوباره به اتاقهای تاریک میکشانند تا کنار هم چیزی واقعی را احساس کنند.
.avif)




نظر بگذارید
نظرات (2)
این تغییر واقعیه یا یه حرکت موقتی؟ پروژهها هنوز تو راهن ولی کی قرار که مسیر قصههارو بسازه بعدی... شکدارم به رازهای «محرمانه»
واقعن؟! یعنی گان و سفرن عملاً از مدیریت کناره میگیرن؟ واتکینز حرفاش گرم بود، ولی احساس میکنم یه خلأ بزرگ ایجاد میشه، چشمانتظاریِ عجیبیه