نقد فیلم هارتلند؛ نوآر کانتری با بازی درخشان جسیکا چستین

نقد فیلم هارتلند با بازی جسیکا چستین؛ تریلری نوآر با فضای موسیقی کانتری، رازهای خانوادگی و واکنش‌های متفاوت منتقدان به روایت پرنوسان اما تماشایی آن.

.
نقد فیلم هارتلند؛ نوآر کانتری با بازی درخشان جسیکا چستین

4 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

نشویل در شب چهره دیگری دارد. نورهای نئون و حس نوستالژی شعله می‌کشند و رازها پشت هر لبخند هانکی‌تونک پنهان می‌شوند. هارتلند جسیکا چستین را به دل همین گرگ‌ومیش می‌فرستد: او نقش میستی جونز را بازی می‌کند، خواننده‌ای کانتری که روزگاری ستاره‌ای محبوب بود و حالا برای یافتن خواهرزاده گمشده‌اش به شهر بازمی‌گردد و حقیقتی را کشف می‌کند که جهانش را زیر و رو می‌سازد.

چیدمان داستان جمع‌وجور و زیرکانه است. مأموریت میستی، یافتن کودک و روبه‌رو شدن با گذشته، قصه را به کوچه‌پس‌کوچه‌های خشن شهرت، خیانت و پشیمانی مادرانه می‌کشاند. شانا فست، نویسنده و کارگردان فیلم، سراغ ترکیبی چندلایه رفته است: بخشی معمای نوآر، بخشی درام خانوادگی، همه پیچیده در پوست موسیقی کانتری. گاهی این ترکیب جواب می‌دهد. گاهی هم نه.

از نظر بازیگران، هارتلند تیمی پرستاره دارد. در کنار چستین، جان هاکس، کارتر فیکس، گرت هدلاند، جنیفر نتلز و راس لینچ حضور دارند و هرکدام بافتی تازه به داستانی اضافه می‌کنند که می‌خواهد هم صمیمی باشد و هم عامه‌پسند و پرهیجان. فیلم به چستین تکیه می‌کند و او با اجرایی متعهدانه و زخمی پاسخ می‌دهد، اجرایی که به همان اندازه سرشار از سرکشی است که از اندوه.

منتقدان درباره فیلم اتفاق نظر ندارند. راتن تومیتوز در حال حاضر بر اساس ۲۱ نقد امتیاز ۶۷ درصد را ثبت کرده، در حالی که متاکریتیک با ۱۱ نقد به امتیاز ۵۴ رسیده است. این اعداد نشان می‌دهند فیلم ناهموار است، اما به ندرت خسته‌کننده می‌شود.

دِرَپ سخاوتمندانه‌ترین نگاه را ارائه کرده است: ۸۲ از ۱۰۰. ویلیام بیبیانی از انعطاف‌پذیری جسیکا چستین ستایش می‌کند و حتی هارتلند را آغازی برای یک فرنچایز طولانی با حال‌وهوای نوآر تصور می‌کند؛ روایتی پرکشش و سبک که شاید دوست داشته باشید به یک مجموعه کامل تبدیل شود.

دیلی بیست با امتیاز ۷۰ از ۱۰۰ فیلم را جسورانه و حتی با خشونتی سرخوشانه توصیف می‌کند. نیک شاگر، منتقد این رسانه، اشاره می‌کند که فیلم پیش‌بینی‌پذیری را کنار می‌گذارد و به جایش انرژی تکان‌دهنده و بی‌تعارف عرضه می‌کند. این فیلمی است که از زمخت بودن لبه‌هایش نمی‌ترسد.

نیویورک تایمز با امتیاز ۷۰ از ۱۰۰، گروه بازیگران را برجسته می‌کند و جان هاکس و جنیفر نتلز، برنده جایزه گرمی، را فراتر از نقش‌هایی تزئینی می‌داند. چستین شاید هسته احساسی فیلم باشد، اما بازیگران مکمل موتور روایت را روشن نگه می‌دارند.

تامریس لفلی از راجرایبرت دات کام با امتیاز ۶۳ از ۱۰۰، زیر تغییرات لحن فیلم اثری سرگرم‌کننده و چابک می‌بیند. او اشتهای شانا فست برای بازی با ژانرها را تحسین می‌کند. اگر هارتلند گاهی ریتمش را از دست می‌دهد، همچنان شوخی‌های هوشمندانه و بازی نقش اولی ارائه می‌دهد که سطح متن را بالا می‌برد.

در سوی انتقادی‌تر، اسکرین رنت با امتیاز ۵۰ از ۱۰۰ و ورایتی با امتیاز ۵۰ از ۱۰۰ معتقدند فیلم تا انتها به ایده‌هایش متعهد نمی‌ماند. الکس هریسون در اسکرین رنت از تماشای شخصیت سرسخت و زخم‌خورده چستین لذت می‌برد، اما فکر می‌کند هارتلند اگر به جای یک تریلر جنایی پرسرعت، بیشتر به مطالعه‌ای درون‌نگرانه از شخصیت نزدیک می‌شد، نتیجه بهتری می‌گرفت. گای لاج در ورایتی آن را زینتی براق اما فراموش‌شدنی می‌نامد: دیدنی، اما نه ماندگار.

ای. وی. کلاب و گاردین امتیازهای پایین‌تری داده‌اند، به ترتیب ۵۰ از ۱۰۰ و ۴۰ از ۱۰۰، و فیلم را اثری توصیف کرده‌اند که میان ملودرام و تقلید ژانری تلوتلو می‌خورد. مونیکا کاستیلو اشاره می‌کند که چستین همیشه در نقش یک ستاره سقوط‌کرده موسیقی کانتری کاملا قانع‌کننده نیست، با این حال میستی را آن‌قدر جذاب می‌سازد که مخاطب حاضر شود تا زیرپوست تاریک نشویل دنبالش برود. در همین حال، آدریان هورتون پیشنهاد می‌کند فیلم بیش از آنکه یک اثر سینمایی کامل باشد، به موسیقی متن خوبی شباهت دارد.

دیوید رونی از هالیوود ریپورتر با امتیاز ۴۰ از ۱۰۰ تندترین نقد را مطرح می‌کند و هارتلند را شبیه تلاقی ملودرام تلویزیونی پرزرق‌وبرق و فانتزی انتقام‌جویانه جنوب غربی می‌داند؛ پر از چکمه‌های کابویی، کلاه‌های استتسون و ضرباهنگ‌های آشنا، اما کم‌رمق در حفظ شتاب روایی.

پس چه چیزهایی جواب می‌دهد؟ چستین. فضا. جسارت در آمیختن لحن‌ها. و لحظه‌هایی از احساس واقعی که از سطح مصنوعی‌تر فیلم بیرون می‌زنند. آنچه می‌لنگد، انسجام است. هارتلند اغلب می‌خواهد هم‌زمان چند چیز باشد: تریلر، مطالعه شخصیت، درام موسیقایی. این بلندپروازی قابل احترام است، اما چند رشته رهاشده در فیلم باقی می‌گذارد.

هارتلند به لطف بازی متعهدانه جسیکا چستین در نقش اصلی سرپا می‌ماند، حتی وقتی فیلمنامه دور بلندپروازی‌های خودش سکندری می‌خورد.

آیا ارزش وقت گذاشتن در یک شب را دارد؟ اگر جنایت را با لهجه موسیقی کانتری دوست دارید و چند دست‌انداز روایی آزارتان نمی‌دهد، بله. بهترین شکل تماشای آن، یک انتخاب آخرشب در نتفلیکس است؛ نه شاهکار، اما قطعا کسالت‌بار هم نیست. برای بازی‌ها تماشا کنید، برای رابطه زیرکانه میان شهرت و پشیمانی بمانید و خودتان تصمیم بگیرید که هارتلند جواهری پنهان است یا فقط زیوری خوش‌ظاهر.

کیان جلیلی
سلام! من کیانم، منتقد فیلم، گیمر و کسی که از تماشای یه سریال خوب لذت می‌بره. اینجا براتون از بهترین فیلم‌ها، سریال‌ها و بازی‌های روز دنیا می‌نویسم.

نظر بگذارید

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.