پایان ژاکت زردها؛ فصل چهارم میان تحسین و ناامیدی

فصل چهارم ژاکت‌زردها داستان بازماندگان را به پایان می‌رساند؛ پایانی که با بازی‌های تأثیرگذار و لحظات تکان‌دهنده تحسین می‌شود، اما روایت گسترده و خط‌های زمانی متعددش منتقدان را دوپاره کرده است.

.
پایان ژاکت زردها؛ فصل چهارم میان تحسین و ناامیدی

4 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

ژاکت‌زردها به لحظه‌ای رسیده که همه طرفداران هم از آن می‌ترسیدند و هم انتظارش را می‌کشیدند: آخرین روشنایی آتش و فاش‌شدن آخرین راز. بعضی از تماشاگران هورا می‌کشند و عده‌ای دیگر زیر لب غرولندکنان سالن را ترک می‌کنند. فصل چهارم مثل طوفانی از راه می‌رسد؛ نفس‌گیر، آشفته و سخت برای نادیده‌گرفتن.

آشلی لایل و بارت نیکرسون، خالقان سریال، برای هدایت این خداحافظی بازمی‌گردند و جاناتان لیسکو نیز به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی معرفی شده است. ساختار دوخط زمانی که ژاکت‌زردها را به سریالی اعتیادآور تبدیل کرد، یعنی بازماندگان نوجوانی که در سال ۱۹۹۶ در دل طبیعت گرفتار شدند و نسخه‌های بزرگ‌سال و زخم‌خورده‌شان ۲۵ سال بعد، همچنان ستون اصلی داستان است. این فصل می‌کوشد به پرسش‌هایی پاسخ دهد که دهه‌هاست سایه‌شان بر سر شخصیت‌ها سنگینی می‌کند: چه کسانی زنده ماندند، چه کسانی تغییر کردند و در نهایت برای رازهایی که پنهان می‌کنند چه بهایی می‌پردازند؟

منتقدان هم‌نظر نیستند. تحسین و ناامیدی کنار هم قرار گرفته‌اند. برخی نقدها پایان‌بندی را شجاعانه و وفادار به شخصیت‌ها می‌دانند؛ برخی دیگر می‌گویند سریال از انسجام و وضوح پرتنش قسمت‌های آغازینش فاصله گرفته است. بازی‌ها، حال‌وهوا و زیبایی‌شناسی پیوسته تاریک سریال همچنان بینندگان را جذب می‌کند. بااین‌حال، گستردگی روایت و افزایش خط‌های زمانی صبر مخاطب را به چالش می‌کشد.

فصل چهارم در راتن تومیتوز بر پایه ۲۲ نقد، امتیاز ۸۲ درصد منتقدان را دارد؛ متاکریتیک نیز در حال حاضر بر اساس نظر ۱۰ منتقد، امتیاز ۵۸ از ۱۰۰ را ثبت کرده است. این اعداد داستان سریالی را روایت می‌کنند که هنوز جذاب است، اما دیگر احترام یکپارچه منتقدان را برنمی‌انگیزد.

کارن پیترسون از اواردزواچ بالاترین امتیاز را به سریال داد، پایان‌بندی را «کاملاً سزاوار» خواند و هشت قسمت خشمگین و غیرقابل‌پیش‌بینی فصل را ستود. از نظر او، ژاکت‌زردها همیشه حاضر بوده زنان و دختران را با تمام پیچیدگی‌های چندپاره و هولناکشان به تصویر بکشد. او نوشت تماشای پایان سریال مانند روبه‌روشدن با چیزی است که هم بیمارگون است و هم زیبا.

مایکل ساویو از مجله اسلنت، با لحنی کمتر پرشور اما همچنان تحسین‌آمیز، نقدی مثبت نوشت و پایان‌بندی را بی‌رحمانه و گریزناپذیر توصیف کرد: خون‌آلود، اندوه‌بار و کمی ازهم‌گسیخته. از نظر او، تنش اعتیادآور سریال همچنان پابرجاست. دوین مینان از اسلش‌فیلم به دیالوگ‌های تیز و هوشمندانه و موسیقی متن تأثیرگذار اشاره کرد، هرچند سریال گاهی به توضیح‌های اضافی متوسل می‌شود و معماهایی را بیش از حد روشن می‌کند که شاید مخاطب ترجیح می‌داد همچنان درباره‌شان حدس بزند.

کالایدر و اسکرین رنت در میانه طیف قرار می‌گیرند. کارلی لین از کالایدر نشانه‌هایی دید که سریال در قسمت‌های پایانی ممکن است دوباره مسیر خود را پیدا کند؛ بااین‌حال، یادآور شد که دو ساعت آخر هنوز پخش نشده و در نتیجه نمی‌توان از فرجام نهایی مطمئن بود. مری کسل از اسکرین رنت مطرح کرد که شاید زمان خداحافظی سریال فرا رسیده باشد، اما در عین حال بازی‌های درگیرکننده و چرخش‌های هولناک داستان را همچنان ارزشمند دانست.

همه منتقدان با سریال همراه نشدند. تارا بنت از آی‌جی‌ان استدلال کرد که سریال هرگز نتوانسته وحشت و شتاب فصل اول را دوباره خلق کند. او اشاره کرد که خط زمانی گذشته بیش از اندازه وارد زمان حال شده و قسمت‌های تازه را کند کرده است. سالونی گاجار از کلاب ای‌وی و الی جانسون از پلی‌لیست نیز هر دو سریال را گرفتار اسطوره‌سازی خودش دانستند؛ داستان‌ها روی هم انباشته می‌شوند تا جایی که نیروی اولیه روایت کم‌کم از دست می‌رود.

راجرایبرت دات‌کام بی‌پرده نوشت که افزودن لایه‌ای دیگر به داستانی که از پیش میان خط‌های زمانی گره خورده، ساختار را متورم و در برخی بخش‌ها ترمیم‌ناپذیر کرده است. بااین‌حال، حتی همین نقد هم می‌پذیرد که لحظات درخشانی وجود دارد؛ صحنه‌هایی که بازماندگان با شدتی خام و فراموش‌نشدنی با پیامدهای خشونت روبه‌رو می‌شوند. جسی هاسنجر از د ورپ این‌طور جمع‌بندی کرد: سریال بیشتر اوقات راه خودش را پیدا می‌کند، اما این لحظات هرچه می‌گذرد پراکنده‌تر می‌شوند.

پس این پایان‌بندی چه معنایی برای تماشاگران دارد؟ اگر برای دیدن وحشتی شخصیت‌محور آمده‌اید که هزینه انسانی بقا و وسواس را بررسی می‌کند، فصل چهارم پاسخ‌هایی در اختیارتان می‌گذارد؛ بعضی تکان‌دهنده و بعضی بحث‌برانگیز. اما اگر امیدوار بودید پرده پایانی مرتب و منسجمی ببینید که با وحشت موجز قسمت‌های ابتدایی برابری کند، ممکن است احساس کنید آنچه می‌خواستید نصیبتان نشده است.

در هر صورت، ژاکت‌زردها با همان سرسختی همیشگی و بر اساس قواعد خودش به پایان می‌رسد: آشفته، جسور و بی‌میل به هموارکردن لبه‌های تیز داستان. قسمت‌های پایانی از مخاطب می‌خواهند با حس ناآرامی کنار بیاید و به کسانی که این کار را می‌کنند، صحنه‌هایی پاداش می‌دهند که مدت‌ها پس از محوشدن تیتراژ در ذهن می‌مانند.

ترانه علوی
من ترانه‌ام، عاشق نوشتن درباره دنیای فیلم و هنر. سعی می‌کنم هر چیزی که به زندگی جذابیت بیشتری بده رو باهات به اشتراک بذارم.

نظر بگذارید

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.