تماشای بازگشت شخصیتی آشنا به قاب، لذتی عجیب دارد. کلیف بوث بازمیگردد؛ مسنتر، زیرکتر و زخمی از گذر زمان، اما همچنان خطرناک و جذاب. «ماجراهای نابههنجارتر کلیف بوث» بهعنوان فیلمی مستقل و برگرفته از «روزی روزگاری در هالیوود» ساخته شده است؛ کوئنتین تارانتینو فیلمنامهاش را نوشته و دیوید فینچر آن را کارگردانی کرده است. فیلم پرسشی ساده اما سمج را پیش میکشد: وقتی نورافکنها از یک چهره نمادین هالیوود روی برمیگردانند، چه بر سر او میآید؟
روی کاغذ، ایده وسوسهانگیز است. برد پیت بیدردسر در قامت راهرفتن راحت و شوخطبعی موجز کلیف فرو میرود و تقریباً تمام صحنهها را با بازیای پیش میبرد که منتقدان آن را هم گرم و هم آرامآرام اندوهبار توصیف کردهاند. فینچر خونسردی همیشگیاش را به فیلم میآورد: قاببندیهای شفاف، نگاهی دقیق به فضا و توانایی واگذاشتن بار اصلی روایت به سکوت. فیلمنامه تارانتینو هم لحظههایی از طنز تیز و خشونتی ناگهانی به اثر میبخشد. حاصل کار فیلمی است که اغلب به گفتوگویی آخرشب با دوستی میماند که بیش از حد چیز به یاد دارد.

بااینحال، همهچیز بهخوبی جور درنمیآید. چندین منتقد از ناهماهنگی میان زبان بصری دقیق و حسابشده فینچر و فیلمنامه آزاد و اپیزودیک تارانتینو گفتهاند. نتیجه چیست؟ لحظههایی درخشان از سینما که میان بخشهایی طولانی قرار گرفتهاند؛ بخشهایی که به نظر بعضیها بیهدف و پراکنده میآیند. ریتم فیلم به میدان اختلاف نظر تبدیل میشود. برخی تماشاگران از لحن آرام و بیشتاب آن لذت میبرند و برخی دیگر روایتی فشردهتر و متمرکزتر میخواستند.
واکنش منتقدان در مجموع مثبت، اما از نظر لحن و برداشت دوپاره بوده است. وبسایت راتن تومیتوز در حال حاضر بر پایه ۸۷ نقد، امتیاز ۸۴ درصد را ثبت کرده و امتیاز فیلم در متاکریتیک، بر اساس نظر ۳۲ منتقد، ۶۹ است. نقدهای مثبت معمولاً حضور گیرا و پرنفوذ پیت و مهارت فینچر را میستایند. منتقدان میانهرو از لذتهای فیلم، از جمله طنز و حالوهوای نوستالژیکش، استقبال میکنند، اما درباره عمق روایت اصلی تردید دارند. نقدهای منفیتر فیلم را بیشتر انحرافی صیقلی میدانند تا فصلی کامل و مستقل.

طرفداران فیلم به این نکته اشاره میکنند که فینچر اندوه کلیف را با دقتی موشکافانه به تصویر میکشد. زیر شوخیها، رگهای مرثیهوار جریان دارد: مردی که به جهانی چنگ زده است که همیشه به او وفادار نمیماند. منتقدانی که فیلم را اثری عامهپسند، گاهی بیرحمانه و اغلب بهشکلی غریب لطیف توصیف میکنند، بر همین تعادل تأکید دارند. عدهای دیگر آن را به خوراکی خوشمزه اما زودگذر تشبیه میکنند؛ لذتی آنی که شاید در درازمدت چندان در خاطر نماند.
گفتوگوها درباره گروه بازیگران و عوامل فیلم نیز فقط بر انتظارها میافزاید. الیزابت دبیکی، یحیی عبدالمتین دوم، کارلا گوگینو و گروهی توانمند از بازیگران مکمل، هرگاه فیلمنامه سرگردان میشود، به زندهماندن فیلم کمک میکنند. برد پیت در کنار پیتر ماوروماتس و سیان چفین از تهیهکنندگان فیلم هستند و کیفیت این گروه حرفهای پشت صحنه را میتوان در جزئیات و ارزشهای تولید اثر بهوضوح دید.

پس این فیلم برای تماشاگران در چه جایگاهی قرار میگیرد؟ اگر برای دیدن برد پیت میآیید، برای زمانبندی دقیقش، شانه بالا انداختنش و تهدید خاموشی که در رفتارش هست، پاداش خود را خواهید گرفت. اما اگر در جستوجوی تریلری پرکشش و داستانمحور در حالوهوای بهترین آثار هر یک از سازندگان هستید، شاید دست خالی از سینما بیرون بروید. «ماجراهای نابههنجارتر کلیف بوث» فیلمی است که با بزرگی و شکوه دلبری میکند و بارها به آن دست مییابد، اما درعینحال آگاهانه در ریتمهای نامتعارف خودش مکث میکند.
در نهایت، مسئله کمتر به امتیازها مربوط است و بیشتر به سلیقه و توقع شما. آیا دوست دارید بهجای دنبالکردن طرحی فشرده و پرپیچوخم، با حالوهوا و شخصیتها همراه شوید؟ اگر پاسخ مثبت است، گشتوگذار کلیف در لسآنجلس خیالپردازانه فیلم مانند همصحبتی با یک همراه قدیمی خواهد بود؛ وگرنه ممکن است آن را انحرافی از مسیر اصلی بدانید. در هر صورت، بازی پیت فیلم را زنده نگه میدارد و در داستانی که بهجای رسیدن، ترجیح میدهد پرسه بزند، تکیهگاهی محکم است. شما طرفدار کدام نگاه خواهید بود؟
.avif)




نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.