3 دقیقه
در میانه میدان نبرد، یک صحنه موقت میتواند شبیه معجزه باشد. نماهای کوتاه. نفسهای کوتاه. فیلم تازه لوکاس دونت با نام «بزدل» با همین وعده شکننده به جشنواره کن رسید و منتقدان را به گفتوگو واداشت.
موبی پس از نخستین نمایش جهانی فیلم در بخش مسابقه، حقوق پخش آمریکای شمالی را به دست آورده است. این اقدام پخشکننده نشانهای از اعتماد به فیلم است، هرچند هنوز تاریخ قطعی اکران اعلام نشده. ناظران صنعت سینما معتقدند اکران فیلم در سال جاری میتواند «بزدل» را در جایگاه نماینده بلژیک برای اسکار بهترین فیلم بینالمللی قرار دهد.
داستان بر محور پییر میچرخد؛ سرباز جوانی که برای اثبات خود راهی خط مقدم میشود. او در آنجا با فرانسیس آشنا میشود؛ فرماندهای نامعمول برای تقویت روحیه که یک اجرای کوچک تئاتری برای سربازان روی صحنه میبرد. در برابر هیاهو و ویرانی بیوقفه جنگ، این دو مرد لحظههایی کوتاه از رهایی، پیوند انسانی و لطافتی غیرمنتظره میآفرینند.
جوردن رویمی، منتقد سینما، فیلم را از نظر احساسی کنترلشده و بهنرمی اثرگذار توصیف کرده است. به گفته او، طرح داستان شاید سینمای جنگ را دگرگون نکند، اما کارگردانی دونت، بازیها و فیلمبرداری به این روایت وزن و عمق واقعی میبخشند. صحنههای کوتاه صمیمیت در کنار نماهای بلند و مکثدار قرار میگیرند؛ نماهایی که حاضر نیستند احساس را با شتاب از دست بدهند.
از فرانک فان دن ایدن، مدیر فیلمبرداری اثر، بارها به طور ویژه یاد شده است. پالت رنگی او به رنگهای زنده اما فرسوده گرایش دارد و قاببندیاش دقیق است؛ اغلب چهرهها را در برابر چشماندازهایی قرار میدهد که گویی حافظه را در خود نگه داشتهاند. همین انتخابهای بصری تصاویر آشنای زمان جنگ را به تجربهای ملموس و گاه تکاندهنده تبدیل میکند.
برای دونت، این فیلم بازگشتی به بخش مسابقه اصلی جشنواره کن پس از موفقیت «نزدیک» است؛ فیلمی که در سال ۲۰۲۲ جایزه بزرگ را برد و پس از تحسینهای پیشین برای «دختر» جایگاه او را تثبیت کرد. او به ساخت فیلمهایی شهرت دارد که بدون اغراق نمایشی، توجه عاطفی تماشاگر را طلب میکنند. این خویشتنداری در «بزدل» کاملا آشکار است.
خرید حقوق پخش توسط موبی فقط وعده اکران در آمریکای شمالی نیست؛ این تصمیم از یک راهبرد احتمالی برای فصل جوایز و بحثی گستردهتر درباره دوام روایتهای انسانی و صمیمی در دل ماشین جنگ خبر میدهد. باید منتظر ماند؛ شاید این یکی از همان فیلمهای کوچک سینمای هنری باشد که مدتها پس از پایان تیتراژ در ذهن میماند.
منبع: smarti
ارسال نظر