ادعای جنجالی درباره نفوذ تنسنت بر سینما و بازی

گاهی یک جمله کوتاه می‌تواند غولی بزرگ را به لرزه درآورد. آلانا پیرس، نویسنده و روزنامه‌نگار، گفت‌وگوی اخیر را که تنسنت، غول فناوری و سرگرمی چین، را در موقعیتی ناخوشایند قرار داده، چنین توصیف می‌کند.

پیرس در برنامه «دِ سرفز» روایتی نگران‌کننده از یکی از دوستانش نقل کرد که طرح یک فیلم را به تنسنت ارائه داده بود. به گفته او، این شرکت برای هر پیشنهاد تامین مالی، شروطی غیرمعمول و تبعیض‌آمیز مطرح کرده بود: «هیچ فرد سیاه‌پوستی در فیلم نباشد و بدن‌ها بزرگ‌تر شوند.» عبارت صریح است، اما پیامدهای آن نگران‌کننده‌ترند.

پیرس از نام بردن افراد یا ارائه اسناد خودداری کرد. او گفت خطرات حقوقی باعث می‌شود برخی جزئیات علنی نشوند. همچنین پذیرفت که بیشتر آنچه می‌گوید، نقل شنیده‌هاست نه یک ادعای قطعی و بی‌چون‌وچرا؛ ترکیبی از شایعه و تجربه مستقیم که در هم تنیده شده‌اند. با این حال، این ادعا یک پرسش ساده را پیش کشیده است: وقتی سرمایه با شرط و شروط وارد می‌شود، فیلم‌سازان و خالقان محتوا چگونه باید واکنش نشان دهند؟

تنسنت فقط یک استودیو یا حامی مالی نیست. این شرکت یک هلدینگ عظیم و گسترده است: پلتفرم‌های اجتماعی، سرویس‌های موسیقی، تجارت الکترونیک، سیستم‌های پرداخت و بازوی بازی‌سازی که در میان بزرگ‌ترین‌های جهان قرار دارد. سرمایه‌گذاری‌های بازی تنسنت شبیه فهرست چهره‌های شاخص صنعت است؛ رایوت گیمز، سوپرسل، فانکام و همچنین سهام در اکتیویژن بلیزارد، اپیک گیمز و یوبی‌سافت. وقتی شرکتی با چنین اندازه‌ای درباره محتوا نظر می‌دهد، ترجیحاتش می‌تواند هم در سینما و هم در توسعه بازی‌های بزرگ و پرهزینه موج ایجاد کند.

نگرانی اینجا فقط به یک فیلم محدود نمی‌شود. مسئله، نفوذ فرهنگی است که بر اهرم مالی سوار می‌شود. وقتی یک سرمایه‌گذار بزرگ تغییراتی در انتخاب بازیگران یا زیبایی‌شناسی پیشنهاد می‌کند، گروه‌های تولید یاد می‌گیرند به آن گوش دهند. همین روند تعیین می‌کند چه کسانی روی پرده دیده شوند و چگونه دیده شوند.

زاویه دیگری هم ارزش توجه دارد. سرمایه‌گذاران بزرگ اغلب ادعا می‌کنند از نظر تحریریه و خلاقانه فاصله دارند: آن‌ها تامین مالی می‌کنند، نه دستوردهی. اما مرز میان پول و کنترل خلاقانه در مذاکرات خصوصی به‌سرعت محو می‌شود. صنعت سرگرمی سال‌هاست با این مسئله دست‌وپنجه نرم می‌کند که سلیقه تامین‌کنندگان مالی، پروژه‌ها را از روایت‌های پرریسک‌تر و متنوع‌تر دور می‌کند. اگر این ادعا درست باشد، نقطه تنش تازه‌ای در همین بحث خواهد بود.

برای مخاطبان جهانی و سازندگانی که با دقت موضوع را دنبال می‌کنند، شفافیت اهمیت دارد. آیا این‌ها فقط زمزمه‌هایی پراکنده‌اند یا نشانه یک الگوی نهادی؟ آیا استودیوها و فیلم‌سازان مستقل خواهان قراردادهای روشن‌تر خواهند شد یا روند معامله‌گری همچنان مبهم می‌ماند؟ اعتبارهایی برای دفاع وجود دارد و برای برخی نیز معیشتشان در میان است.

نتیجه هرچه باشد، این ماجرا تنشی آشنا در رسانه‌های مدرن را برجسته می‌کند: برخورد سرمایه و فرهنگ. همچنین پرسشی باز پیش روی هر کسی می‌گذارد که به بازنمایی در سینما و بازی‌های ویدیویی اهمیت می‌دهد؛ کیف پول تا چه حد باید بر داستان نفوذ داشته باشد؟