نقد فیلم دختران اشتباهی؛ کمدی پرآشوب و رفاقتی

هر از گاهی فیلمی از راه می‌رسد که حال‌وهوایش شبیه یک بحث پر سر و صدا در مهمانی شام است: بلند، شلوغ، برای بعضی‌ها مقاومت‌ناپذیر و برای بعضی دیگر کمی کلافه‌کننده. «دختران اشتباهی» دقیقا در همین دسته قرار می‌گیرد. این فیلم که نخستین تجربه بلند دیلن مایر در مقام نویسنده و کارگردان است، یک کمدی با حال‌وهوای استونر است که روی شیمی میان بازیگران، موقعیت‌های پوچ و اغراق‌آمیز و گروهی از بازیگران تکیه دارد که با تمام توان وارد قلمرو آشوب می‌شوند.

کریستن استوارت در کنار آلیا شوکت نقش‌های اصلی را بر عهده دارد و فهرست بازیگران مکمل هم پرستاره است؛ از جمله لاکیت استنفیلد، تونی هیل، ست روگن، کمیل نانجیانی، کیت مک‌کینون و جینا دیویس. همین گروه بازیگری موتور فیلم را روشن نگه می‌دارد، حتی وقتی بعضی شوخی‌ها آن‌طور که باید نمی‌نشینند. در مرکز داستان، ایده‌ای ساده قرار دارد: دو دوست جدانشدنی که با دستمزدهای اندک و مشکلاتی بزرگ‌تر روزگار می‌گذرانند، با آدم‌های دیگری اشتباه گرفته می‌شوند و زندگی‌شان در زنجیره‌ای از ماجراهای عجیب‌تر، خنده‌دارتر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر از هم فرو می‌پاشد. می‌توان آن را فیلمی درباره رفاقت دانست که ناگهان سر از یک باشگاه کمدی سوررئال درآورده است.

بازخورد منتقدان

واکنش منتقدان به فیلم، ترکیبی اما متمایل به مثبت بوده است. در راتن تومیتوز، «دختران اشتباهی» بر اساس ۲۷ نقد امتیاز ۶۷ درصد را به دست آورده است. متاکریتیک نیز با جمع‌بندی ۱۲ نقد، امتیاز ۶۱ از ۱۰۰ را برای فیلم ثبت کرده است. این اعداد نشان می‌دهند فیلم به اندازه‌ای جذابیت دارد که بخشی از تماشاگران و منتقدان را با خود همراه کند، اما برای برخی دیگر چندان اثرگذار نیست.

در سوی مثبت‌تر نقدها، منتقد ایندی‌وایر به فیلم امتیاز ۹۱ از ۱۰۰ داده و مایر را صدایی تازه، غافلگیرکننده و پرانرژی توصیف کرده است؛ کارگردانی که کمدی استونر آمریکایی را با سبک و جسارت دوباره زنده می‌کند. دِرَپ و هالیوود ریپورتر نیز امتیازهایی در محدوده ۸۰ داده‌اند و از جهت‌مندی فیلم، قلب مهربان و بامزه و حماقت دوست‌داشتنی آن ستایش کرده‌اند. منتقدان این گروه، فیلم را بیشتر شبیه یک سواری پرهیاهو می‌بینند: پرسروصدا، گاهی بی‌پروا و اغلب شیرین.

نقدهای میانه، به نقاط قوت فیلم اشاره می‌کنند؛ میل بی‌وقفه به شوخی‌سازی، بازی گروهی قدرتمند و لحنی که بی‌خیالی و مسخرگی را با آغوش باز می‌پذیرد. با این حال، همین نقدها تأکید دارند که فیلم به‌ندرت فرمول خود را از نو می‌سازد. اسکرین دیلی با امتیاز ۷۰، لحن همواره مضحک و افراطی فیلم را تحسین کرده است. اسلش‌فیلم با امتیاز ۶۵ نوشته که «دختران اشتباهی» شاید لزوما علاقه عمومی به کمدی‌های استونر را احیا نکند، اما نیازی هم به این کار ندارد؛ بخشی از لذت فیلم در تماشای دو رفیق است که دردسر درست می‌کنند، ترانه‌های سلین دیون را می‌خوانند و میان وقفه‌های دودآلود، پیوند همیشگی‌شان را فریاد می‌زنند.

البته همه از فیلم خوششان نیامده است. اسکرین رنت و گاردین داوری‌های سخت‌گیرانه‌تری داشته‌اند و هر دو امتیاز ۴۰ داده‌اند. منتقدان این طیف معتقدند شوخی‌ها یکدست عمل نمی‌کنند و فیلم گاهی بیشتر مناسب پخش در پس‌زمینه به نظر می‌رسد تا تجربه‌ای سینمایی روی پرده. گاردین پذیرفته که احتمالا پشت صحنه فیلم برای عوامل بسیار خوش گذشته است، اما نتیجه نهایی بیش از حد شیفته سرخوشی خودش به نظر می‌رسد.

پس این ترکیب نظرها برای تماشاگر چه معنایی دارد؟ اگر شیمی میان بازیگران برایتان مهم است و می‌توانید به خاطر لحظه‌های بزرگ و پوچ، ساختار پراکنده فیلم را ببخشید، «دختران اشتباهی» احتمالا برایتان جواب می‌دهد. اما اگر کمدی‌های منسجم، دقیق و بی‌لغزش را ترجیح می‌دهید، ممکن است فیلم کمی آزاردهنده باشد. این اثر کمتر مقاله‌ای درباره اصالت و نوآوری است و بیشتر یک حال‌وهواست؛ حال‌وهوایی که یا شما را با خود می‌برد یا وادارتان می‌کند مدام به ساعت نگاه کنید.

در هر صورت، نخستین فیلم بلند مایر از حضور صدایی متمایز خبر می‌دهد. شلوغ است. پر سر و صداست. دلش می‌خواهد جمعی دیده شود. آن را با کسی تماشا کنید که بلند می‌خندد. بعد سر یک فنجان قهوه درباره‌اش بحث کنید.