خیابان خود را تصور کنید: ردیفی آرام از خانه‌ها، یک خشکشویی در نبش خیابان و ابری نامرئی از مواد شیمیایی که از میان پی و زیرزمین ساختمان‌ها عبور می‌کند. شاید بعید به نظر برسد، اما پژوهش‌های تازه نشان می‌دهد نزدیکی به مراکز خشکشویی می‌تواند احتمال ابتلا به بیماری پارکینسون را تا حدی افزایش دهد.
پژوهشگرانی که نتایج مطالعه خود را در نشریه npj Parkinson's Disease منتشر کرده‌اند، گزارش می‌دهند افرادی که در فاصله حدود ۱۵۰ متری یک خشکشویی زندگی می‌کردند، در مقایسه با کسانی که چند کیلومتر دورتر ساکن بودند، برآورد بالاتری از بروز پارکینسون داشتند. این نشانه کوچک اما پایدار است. یافته‌ها به آلودگی محیطی به عنوان یکی از عوامل مؤثر بر خطر بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی اشاره می‌کند و پرسش‌های فوری درباره میزان گسترش این مواد شیمیایی صنعتی در محله‌ها پیش می‌کشد.
افرادی که در فاصله ۱۵۰ متری، معادل ۵۰۰ فوت یا ۰.۱ مایل، از خشکشویی‌ها زندگی می‌کردند، تا ۲۳ درصد با خطر بالاتر ابتلا به پارکینسون روبه‌رو بودند.
این مطالعه چگونه به این نتیجه رسید
این تیم پژوهشی داده‌های ثبت‌نام و مطالبات بیمه مدیکر آمریکا را برای بیش از ۱۹ میلیون نفر ۶۷ ساله و بالاتر، در بازه سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸، به هم متصل کرد. حدود ۱۸۰ هزار پرونده دارای تشخیص پارکینسون بود. پژوهشگران این سوابق سلامت را با پایگاه داده‌ای مربوط به سال ۲۰۱۳ شامل حدود ۳۰ هزار محل کسب‌وکار خشکشویی ترکیب کردند تا نزدیکی محل سکونت افراد به منابع احتمالی انتشار حلال‌ها را برآورد کنند.
پس از تعدیل عواملی مانند سن، جنسیت، نژاد و درآمد در سطح شهرستان، مطالعه نشان داد خطر برآوردی پارکینسون در میان افرادی که نزدیک‌ترین محل زندگی را به خشکشویی‌ها داشتند، یعنی حدود ۱۵۰ متر، در مقایسه با افرادی که ۶.۴ تا ۸ کیلومتر دورتر زندگی می‌کردند، حدود ۱۴ درصد بیشتر بود. این ارتباط در برخی زیرگروه‌های بالینی قوی‌تر شد: در مواردی که با مشکلات راه‌رفتن و تحرک همراه بودند، خطر برآوردی تا ۲۳ درصد بالاتر رفت و در موارد پارکینسون همراه با زوال عقل به ۲۵ درصد رسید، هرچند رابطه آن با فاصله در این بخش استحکام کمتری داشت.
برد راست، متخصص مغز و اعصاب در مؤسسه عصب‌شناسی بارو، گفت: «این مطالعه به شواهد رو به افزایش می‌افزاید که نشان می‌دهد مواجهه‌های محیطی ممکن است نقش مهمی در بیماری پارکینسون داشته باشند. شناسایی این مواجهه‌ها گامی مهم برای فهم این است که چگونه می‌توانیم در آینده بار این بیماری را کاهش دهیم.»
چرا خشکشویی می‌تواند مهم باشد
فعالیت‌های خشکشویی در گذشته اغلب از حلال‌هایی مانند تری‌کلرواتیلن، که به طور رایج تی‌سی‌ای نامیده می‌شود، استفاده می‌کردند. تری‌کلرواتیلن یک ترکیب آلی فرّار است. این ماده می‌تواند از طریق خاک حرکت کند و با نفوذ بخار وارد ساختمان‌ها شود، در آب‌های زیرزمینی باقی بماند و سال‌ها در لوله‌کشی و زیرساخت‌های قدیمی شهری پایدار بماند. در پژوهش‌های پیشین، این ترکیب با خطر بالاتر پارکینسون و آسیب‌های عصبی دیگر مرتبط دانسته شده است.
اما مسیرهای مواجهه پیچیده‌اند. مسئله فقط نزدیکی به ویترین یک مغازه نیست. نوع ساخت‌وساز ساختمان، زمین‌شناسی محلی، فرسودگی خطوط فاضلاب و الگوهای فعالیت کسب‌وکارها همگی بر این اثر می‌گذارند که مواد شیمیایی چگونه و تا چه اندازه وارد فضای زندگی شوند. تحلیل حاضر از داده‌های مکانی به عنوان شاخصی جایگزین برای مواجهه استفاده کرد. بنابراین همچنان درباره دوز واقعی در سطح فردی و زمان‌بندی مواجهه نسبت به آغاز بیماری عدم قطعیت وجود دارد.
از دیگر عوامل محیطی که پیش‌تر در پارکینسون مطرح شده‌اند می‌توان به آفت‌کش‌های مصرف‌شده در زمین‌های کشاورزی یا زمین‌های گلف، ذرات آلودگی هوا و نگرانی‌های نوظهور مانند آلودگی مرتبط با میکروپلاستیک‌ها اشاره کرد. این مطالعات در کنار هم بر یک حقیقت گسترده‌تر تأکید می‌کنند: محل زندگی شما محیط شیمیایی‌ای را شکل می‌دهد که بدن شما طی دهه‌ها با آن روبه‌رو می‌شود.
زندگی در نزدیکی زمین گلف نیز می‌تواند خطر بیماری پارکینسون را افزایش دهد.
محدودیت‌ها و آنچه یافته‌ها ثابت نمی‌کنند
- این مطالعه مشاهده‌ای است. همبستگی به معنای اثبات رابطه علت و معلولی نیست.
- مکان‌های خشکشویی استفاده‌شده مربوط به سال ۲۰۱۳ بودند و ممکن است تعطیلی کسب‌وکارها، جابه‌جایی آن‌ها یا تغییر در نوع حلال‌های مصرفی بین سال ۲۰۱۳ و بازه داده‌های مدیکر را منعکس نکنند.
- برای افراد بررسی‌شده، اندازه‌گیری مستقیمی از غلظت تری‌کلرواتیلن یا سایر حلال‌ها در هوا، خاک یا محیط‌های داخلی انجام نشده بود.
با این حال، الگوی جغرافیایی این ارتباط در بسیاری از شهرستان‌های آمریکا پایدار بود و نشان می‌داد برخی مناطق ممکن است به دلیل زمین‌شناسی محلی یا آسیب‌پذیری زیرساخت‌ها، در برابر جابه‌جایی آلاینده‌ها حساس‌تر باشند. همین ثبات جغرافیایی نگرانی را تقویت می‌کند که این یافته‌ها صرفا تصادف‌های پراکنده نیستند، بلکه نشانه‌هایی ارزشمند برای بررسی عمیق‌ترند.
دیدگاه کارشناس
دکتر النا مورالس، اپیدمیولوژیست محیطی که مسیرهای انتقال آلاینده‌ها را مطالعه می‌کند، گفت: «حتی افزایش‌های اندک خطر هم زمانی مهم می‌شوند که میلیون‌ها نفر در معرض آن باشند. این نوع تحلیل در سطح جمعیت کمک می‌کند نقاط داغ برای آزمایش‌های هدفمند محیطی در اولویت قرار گیرند. اگر تری‌کلرواتیلن یا حلال‌های مشابه در خانه‌ها پیدا شوند، پاکسازی و تغییر سیاست‌ها می‌تواند در پی آن انجام شود. پیشگیری همچنان بسیار ارزان‌تر و مؤثرتر از تلاش برای درمان بیماری عصبی در مراحل پیشرفته است.»
نویسندگان مطالعه خواستار پایش متمرکز بیماری در مناطق اطراف خشکشویی‌ها، همراه با اندازه‌گیری‌های محیطی و در صورت نیاز، اقدامات پاکسازی شده‌اند. آن‌ها نقشه‌برداری از نفوذ بخار، به‌روزرسانی فهرست حلال‌های تجاری و پاکسازی آب‌های زیرزمینی یا خاک آلوده را به عنوان گام‌های عملی بعدی مطرح می‌کنند.
جمع‌بندی
تحلیل تازه بر روایت رو به رشد سلامت عمومی وزن بیشتری می‌افزاید: مکان‌های روزمره گاهی خطرات شیمیایی ماندگاری را پنهان می‌کنند. زندگی در نزدیکی منابع حلال‌های صنعتی به نظر می‌رسد با افزایش کوچک اما معنادار خطر پارکینسون در سالمندان همراه باشد. شواهد هنوز رابطه علت و معلولی را ثابت نمی‌کند، اما از پایش محیطی هدفمندتر، مقررات سخت‌گیرانه‌تر درباره آلاینده‌های قدیمی مانند تری‌کلرواتیلن و سیاست‌هایی حمایت می‌کند که پاکسازی را در جوامع آسیب‌پذیر در اولویت قرار دهند.
سیاست‌گذاران، مسئولان سلامت عمومی و پزشکان برای اقدام قاطع به داده‌های محیطی دقیق‌تری نیاز خواهند داشت. در حال حاضر، این مطالعه یادآوری می‌کند که محیط ساخته‌شده و شیمی نامرئی پیرامون ما می‌تواند بر سلامت بلندمدت مغز اثر بگذارد.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.