تصور کنید از بیهوشی خارج میشوید و تازه میفهمید محتویات معده خودتان را به داخل ریهها کشیدهاید. این وضعیت شبیه یک کابوس است و یک مطالعه تازه در بریتانیا نشان میدهد بیمارانی که داروهای جیالپی-۱ مصرف میکنند، با احتمال بهمراتب بیشتری برای بروز همین عارضه روبهرو هستند.
این پژوهش به سرپرستی کریم البغدادی، متخصص بیهوشی در کینگز کالج لندن، پرونده بیش از ۴۷ هزار بیمار را بررسی کرده است که در سراسر بریتانیا تحت مراقبت بیهوشی برای اعمال انتخابی یا اورژانسی قرار گرفته بودند. عدد اصلی این مطالعه بهسختی نادیده گرفته میشود: افرادی که آگونیستهای گیرنده جیالپی-۱ مصرف میکردند، یعنی داروهایی مانند سماگلوتاید، از جمله اوزمپیک و ویگووی، و تیرزپاتاید، مانند مونجارو، حدود ۱۱ برابر بیشتر از افرادی که این داروها را مصرف نمیکردند، در زمان بیهوشی دچار برگشت محتویات معده شدند.
این افزایش خطر نسبی در عمل به حدود یک مورد برگشت محتویات معده به ازای هر ۷۱ بیمار مصرفکننده داروهای جیالپی-۱ در برابر یک مورد به ازای هر ۸۰۲ بیمار در گروه غیرمصرفکننده تبدیل شد؛ جهشی بزرگ از نظر نسبی، هرچند خطر مطلق همچنان پایین است.
چرا چنین اتفاقی رخ میدهد؟ داروهای جیالپی-۱ تخلیه معده را کند میکنند. بیمار بیهوش نمیتواند از راه هوایی خود محافظت کند؛ اگر محتویات معده بالا بیاید، این مواد ممکن است وارد ریهها شوند و آسیب ناشی از آسپیراسیون یا انسداد راه هوایی ایجاد کنند. افزوده شدن داروهای شلکننده عضلات که در جراحی استفاده میشوند نیز میتواند این خطر را تشدید کند.
نکته مهم این است که مطالعه نشان داد برگشت محتویات معده میتواند در هر مرحلهای رخ دهد: هنگام القای بیهوشی، در طول عمل یا وقتی بیمار دوباره به هوش میآید. با این حال، مرحله بیدار شدن یکی از زمانهای شایع بروز این رخداد بود. دو مورد از موارد ثبتشده در بیماران تحت درمان با جیالپی-۱ به آسپیراسیون ریوی منجر شد.
پژوهشگران ۱۳۴۸ بیمار مصرفکننده داروهای جیالپی-۱ را بررسی کردند؛ بنابراین اگرچه رقم ۱۱ برابری بسیار جلب توجه میکند، تعداد واقعی رخدادهای آسپیراسیون کم بود. همین موضوع لزوم احتیاط در تفسیر رابطه علت و معلولی را نشان میدهد. چاقی و دیابت، که اغلب همراه با مصرف داروهای جیالپی-۱ دیده میشوند، خود بهطور مستقل با خطر آسپیراسیون ارتباط دارند و ممکن است این رابطه را مخدوش کنند. نویسندگان مطالعه خواستار انجام پژوهشهای آیندهنگر برای روشن شدن علت و شناسایی راهبردهای مؤثر در مراقبت پیش از عمل و حین عمل شدهاند.
یکی از چالشهای عملی که این مطالعه برجسته میکند، زمانبندی است: بسیاری از پزشکان توصیه میکنند داروهای جیالپی-۱ پیش از جراحی قطع شوند، اما برای چه مدت؟ سماگلوتاید و تیرزپاتاید نیمهعمر حذف طولانی دارند، بهترتیب حدود هفت و پنج روز، یعنی پاک شدن کامل دارو از بدن ممکن است به حدود پنج نیمهعمر نیاز داشته باشد، چیزی در حدود ۲۵ تا ۳۵ روز. با این حال، قطع درمان برای چنین مدت طولانی میتواند پیامدهای نامطلوبی برای کنترل قند خون و اهداف مدیریت وزن داشته باشد.
برخی بیمارستانها در بریتانیا به بیماران توصیه کردهاند داروهای جیالپی-۱ را هشت تا ۱۴ روز پیش از عمل مصرف نکنند. اما دادهها نشان میدهد چنین وقفههای کوتاهی ممکن است تخلیه طبیعی معده را بازنگرداند و در عین حال مشکلات پزشکی یا اجرایی دیگری ایجاد کند. انجمن متخصصان بیهوشی آمریکا در حال حاضر توصیه میکند بیشتر بیماران پیش از اعمال انتخابی درمان با جیالپی-۱ را ادامه دهند، اما برای افرادی که از نظر عوارض گوارشی پرخطر تشخیص داده میشوند، رژیم مایعات به مدت ۲۴ ساعت را پیشنهاد میکند.
پیچیدگی دیگر این است که بسیاری از افراد داروهای جیالپی-۱ را خارج از مسیرهای معمول نسخهنویسی، از جمله از طریق داروخانههای آنلاین، تهیه میکنند و ممکن است هنگام ارزیابیهای پیش از عمل مصرف آنها را اعلام نکنند. این ناقص بودن فهرست داروهای مصرفی، کار تیمهای بیهوشی را برای ارزیابی خطر آسپیراسیون و برنامهریزی درباره ناشتا بودن یا مدیریت راه هوایی دشوارتر میکند.
برای پزشکان، این مطالعه بار دیگر بر ضرورت پرسش مستقیم درباره مصرف داروهای جیالپی-۱ تأکید میکند و نشان میدهد باید مزایا و معایب قطع درمان در برابر آسیبهای احتمالی ناشی از تخلیه کند معده سنجیده شود. برای بیماران، پیام ساده است: به متخصص بیهوشی خود بگویید چه داروهایی مصرف میکنید. حذفهای کوچک در کنار تخت بیمار میتواند زیر بیهوشی پیامدهای بزرگی داشته باشد.
در حالی که داروهای جیالپی-۱ مراقبت از دیابت و کاهش وزن را در سراسر جهان دگرگون میکنند، همزمان شیوههای مراقبت پیرامون جراحی را نیز وادار به بازنگری کردهاند. اکنون به کارآزماییهای دقیق و آیندهنگر نیاز داریم تا زمانبندی ایمن، قواعد ناشتا بودن و احتیاطهای مربوط به راه هوایی را مشخص کنند، تا فواید این داروها در کاهش وزن همواره با ایمنی بیمار در اتاق عمل همراه باشد.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات (3)
من پرستار اتاق عملم، یه بیمار با GLP-1 داشتیم که موقع بیدارشدن برگشت محتویات داشت، واقعاً ترسناک بود، از اون به بعد همیشه تو چک لیست میپرسم
آیا واقعا این نشوندهنده علت و معلول هست؟ چاقی و دیابت خودشون ممکنه نتایج رو مخدوش کنن، دادهها به نظرم هنوز کافی نیست، نیاز به کارآزماییهای آیندهنگر
وای اینو نمیدونستم! ۱۱ برابر؟ یعنی واقعا باید قبل از عمل حتما بپرسن، خیلی نگرانکننده ست... همچین چیزی رو جدی بگیرن