تصور کنید به جای برداشتن شیشه قرص، سراغ کفشهای دویدنتان بروید. شاید بعید به نظر برسد، اما یک تحلیل گسترده تازه نشان میدهد ورزش ملایم میتواند درد را تقریبا به اندازه بسیاری از مسکنهای رایج کاهش دهد.
این پژوهش که به رهبری تیمهایی از دانشگاه آدلاید انجام شد، شواهد ۱۵۷ مرور نظاممند و ۲٬۷۳۶ کارآزمایی تصادفی کنترلشده را گردآوری کرد؛ در مجموع، بیش از ۲۲۰ هزار شرکتکننده در این بررسی حضور داشتند. هدف پژوهش پاسخ به یک پرسش روشن بود: ورزش به عنوان درمان درد چقدر قدرت دارد؟
در میان شرایط مختلف، ورزش درد را حدود ۱٫۱ امتیاز در مقیاس ۰ تا ۱۰ کاهش داد؛ اثری که تقریبا ۶۰ درصد بیشتر از تسکینی است که معمولا با مسکنهای رایج برای درد مزمن دیده میشود.
این عدد پژوهشگران را شگفتزده کرد. با این حال، ماجرا به سادگی این نیست که «هرچه بیشتر، بهتر». بیشترین کاهشهای معنادار در برنامههای کمشدت و مداخلات کوتاهتر دیده شد، اغلب در حدود ۱۲ هفته. برنامههایی که میانگین فعالیت آنها کمتر از ۱۲۰ دقیقه در هفته بود، بهتر از برنامههای طولانیتر و وقتگیرتر عمل کردند.
چرا ورزش سبک و کوتاه میتواند از برنامههای طولانیتر و سنگینتر پیشی بگیرد؟ بن سینگ، سرپرست تیم مرور، به زیستشناسی بدن و امکانپذیری اجرای برنامه اشاره میکند. حرکتهای کوتاه و منظم باعث ترشح اندورفین و افزایش سروتونین میشوند؛ مواد شیمیاییای که ادراک درد را کاهش میدهند و آستانه تحمل درد را بالا میبرند. ورزش همچنین التهاب را آرام میکند، شیوه پاسخ مغز به پیامهای دردناک را بازتنظیم میکند و خلقوخو را بهبود میدهد. به زبان ساده: تغییرات کوچک و مداوم، سیستم عصبی را به سمت درد کمتر هدایت میکنند.
عامل انسانی هم اهمیت دارد. افراد بیشتر احتمال دارد به برنامههای کوتاه و ملایم پایبند بمانند. تداوم و پایبندی به درمان نقش تعیینکننده دارد. یک برنامه کوتاه که فرد ماهها آن را دنبال کند، اغلب از برنامهای شدید که پس از چند هفته رها میشود نتیجه بهتری میدهد.
کارول ماهر، پژوهشگر ارشد این پروژه، میگوید این نتایج پشتوانهای قوی برای گنجاندن ورزش در مراقبت معمول درد فراهم میکند. با این حال، پزشکان به ندرت فعالیت بدنی را با همان دقتی تجویز میکنند که داروها را تجویز میکنند. ورزش معمولا به عنوان توصیهای اختیاری مطرح میشود، نه یک درمان رسمی با دوز، دفعات و پایش مشخص.
این فراتحلیل به معنای منسوخ شدن قرصها نیست. درد حاد و شدید همچنان به مداخله دارویی سریع نیاز دارد. اما برای بسیاری از افراد مبتلا به میگرن، درد قاعدگی، کمردرد یا سایر بیماریهای مزمن، یک برنامه ورزشی شخصیسازیشده میتواند ابزار خط اول باشد؛ کمهزینه، کمخطر و همراه با فواید گستردهتر برای سلامت.
اگر میپرسید از کجا باید شروع کرد، شواهد از برنامههای کوتاه و قابل مدیریت حمایت میکنند، نه تمرینهای فرساینده و تنبیهی. پیادهروی، تمرینهای قدرتی ملایم یا حرکات بهبود دامنه حرکتی، و فعالیت کمشدت اما منظم میتوانند درد را به شکلی ملموس تغییر دهند. پزشکان و بیماران هر دو شاید لازم باشد واکنش سریع و همیشگی به مصرف دارو را بازنگری کنند و حرکت را به عنوان دارو جدی بگیرند.
این تغییر به مسیرهای بالینی تازه، نسخههای روشنتر برای فعالیت بدنی، و پژوهشهایی نیاز دارد که مشخص کند کدام نوع ورزش برای کدام نوع درد مناسبتر است. اما پیام اصلی ساده است: حرکت اهمیت دارد و گاهی، به اندازه یک قرص اثرگذار است.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.