در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، آینده پورشه چندان مطمئن به نظر نمیرسید. این شرکت که سالها با خودروهای اسپرت شناخته میشد، در سال مالی ۱۹۹۱/۹۲ تنها ۲۳٬۰۶۰ دستگاه خودرو تحویل داد و این رقم در سال مالی ۱۹۹۲/۹۳ به ۱۴٬۳۶۲ دستگاه کاهش یافت، در حالی که زیانهای سنگینی نیز روی دست شرکت مانده بود. این آمار بهروشنی نشان میداد که اتکای صرف به خودروهای اسپرت نمیتواند بقای پورشه را تضمین کند.
در چنین شرایطی، پورشه در سال ۱۹۹۸ با اعلام توسعه یک خودروی شاسیبلند اسپرت، صنعت خودرو را غافلگیر کرد؛ تصمیمی که با توجه به هویت کاملاً اسپرت این برند، پرریسک به نظر میرسید. این پروژه با همکاری فولکسواگن پیش رفت و به تولید دو خودروی مرتبط از نظر فنی، اما متمایز از نظر شخصیت و جایگاه بازار انجامید: پورشه کاین و فولکسواگن توارگ. پورشه کاین در سپتامبر ۲۰۰۲ در نمایشگاه خودروی پاریس برای نخستین بار بهصورت عمومی رونمایی شد و تقاضای بازار خیلی زود از پیشبینی محتاطانه پورشه، یعنی حدود ۲۵٬۰۰۰ دستگاه در سال، فراتر رفت.
چرخشی پرریسک که نتیجه داد
در طول هشت سال تولید نسل اول، پورشه ۲۷۶٬۶۵۲ دستگاه کاین فروخت؛ یعنی بهطور میانگین حدود ۳۵٬۰۰۰ دستگاه در سال. این موفقیت ثابت کرد که این مدل بسیار محبوبتر از حد انتظار بوده است. در سال مالی ۲۰۰۳/۰۴، پورشه کاین با فروش ۳۹٬۹۱۳ دستگاه به پرفروشترین مدل پورشه تبدیل شد، در حالی که فروش ۹۱۱ و باکستر کاهش یافت. گزارش سالانه پورشه نشان میدهد فروش کاین در آمریکای شمالی طی همان دوره به ۱۷٬۲۱۶ دستگاه رسید و این مدل راه ورود به بازارها و مشتریان جدید را باز کرد و به بینالمللیتر شدن شبکه نمایندگیهای پورشه کمک کرد.
پورشه اعلام کرده است که کاین پایه اقتصادی لازم را برای پایداری شرکت و سرمایهگذاری در نسلهای آینده خودروهای اسپرت فراهم کرد.
این شاسیبلند فقط حجم فروش را افزایش نداد. پورشه کاین مدل کسبوکار پورشه را دگرگون کرد و به این خودروساز اجازه داد وارد بخشهای تازهای از بازار خودروهای لوکس و پرفورمنس شود؛ پس از آن، مدلهایی مانند پانامرا نیز از راه رسیدند. بعدها تولید کاین از مرز یک میلیون دستگاه عبور کرد؛ نشانهای روشن از اینکه یک شاسیبلند جنجالی چگونه به یکی از ستونهای اصلی پورشه و عاملی تعیینکننده در تضمین آینده اقتصادی این برند تبدیل شد.
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.