فیلمنامه تازه راکی؛ بازگشت احتمالی سیلوستر استالونه

یک بوکسور هرگز واقعاً از دل داستان بازنشسته نمی‌شود. او فقط راندهای تازه‌ای پیدا می‌کند. سیلوستر استالونه بی‌سروصدا آخرین اصلاحات را روی فیلمنامه جدید راکی انجام داده و این متن بیش از آنکه یک به‌روزرسانی ساده داستانی باشد، شبیه نامه‌ای شخصی به زندگی‌ای است که او روی پرده سینما تجربه کرده است.

به سال ۱۹۷۶ برگردید: یک درام کوچک و سرسختانه درباره آدمی گمنام از محله‌ای سخت در فیلادلفیا، به نقطه عطفی فرهنگی تبدیل شد. استالونه نه‌تنها در آن فیلم اصلی راکی بازی کرد، بلکه نویسنده آن هم بود. پس از آن، شش فیلم اصلی راکی و سه اسپین‌آف کرید راه این میراث را ادامه دادند. کرید ۲ در سال ۲۰۱۸ آخرین حضور استالونه در نقش راکی بالبوا روی پرده بود، شاید تا امروز.

او در گفت‌وگو با تی‌وی اینسایدر تأیید کرد که نگارش فیلمنامه دنباله تازه را به پایان رسانده است. این بازیگر ۸۰ ساله آن را پروژه‌ای توصیف کرد که از دل نوشته شده، اثری که بیشتر برای خودش ساخته و پرداخته کرده تا برای بازار. استالونه می‌گوید این داستان را نوشته تا زندگی راکی را فراتر از رینگ بررسی کند، هرچند مطمئن نیست این فیلمنامه هرگز به فیلم تبدیل شود یا نه.

زاویه روایت جذاب است. به‌جای بازگشت به صدای زنگ گوشه رینگ، داستان به درون شخصیت می‌رود: راکی سالخورده‌ای که در محله‌ای دگرگون‌شده راهش را پیدا می‌کند و می‌کوشد به آدم‌هایی کمک کند که زمان و پیشرفت از کنارشان گذشته است. این بوم آرام‌تری برای روایت است. چرم دستکش کمتر، حساب‌وکتاب زندگی بیشتر. هیاهوی جمعیت کمتر، گفت‌وگو بیشتر. تصویری از قهرمانی که دیگر لباس مبارزه بر تن ندارد.

استالونه همچنین ایده یک پیش‌درآمد را مطرح کرده است، روایتی که نسخه‌های جوان‌تر این شخصیت‌ها را در دل تحولات اجتماعی دهه ۱۹۶۰ دنبال کند. تصور کنید جهان راکی با موسیقی و سیاست آن دهه روبه‌رو شود. این ایده ظرفیت زیادی دارد. او گفته ایده‌های فراوانی درباره تلاقی زندگی این آدم‌ها و تأثیر آن دوران بر سرنوشتشان دارد.

مسیر این مجموعه هرگز خطی نبوده است. راکی بالبوا در سال ۲۰۰۶ برای این شخصیت لحظه‌ای شبیه آخرین زنگ رینگ ساخت. در فیلم‌های کرید، راکی دستکش‌هایش را کنار می‌گذارد و به رستوران آدریان، که به نام همسر فقیدش نام‌گذاری شده، رسیدگی می‌کند و هم‌زمان نسل تازه‌ای را آموزش می‌دهد. در کرید ۲، تماشاگران آخرین بار او را دیدند که برای آشتی با پسر دورافتاده‌اش، رابرت جونیور، به ونکوور سفر می‌کرد.

آیا مخاطبان داستانی از راکی را می‌پذیرند که خود ورزش بوکس را به حاشیه می‌برد؟ پرسش اصلی همین است. این مجموعه بر پایه بوکس ساخته شد؛ ضرب‌آهنگ و خطرهایش ملموس و بنیادی‌اند. یک فیلم تأمل‌برانگیز و شخصیت‌محور می‌تواند اسطوره را عمیق‌تر کند. یا ممکن است تماشاگرانی را که برای مبارزه می‌آیند از خود دور کند. هنر یک قمار است. میراث هم همین‌طور.

در همین حال، جهان پیرامون راکی همچنان در حال تغییر است. فیلم «من نقش راکی را بازی می‌کنم» ساخته پیتر فارلی، با بازی آنتونی ایپولیتو در نقش استالونه، قرار است ۲۰ نوامبر اکران شود و نبرد دشوار برای رساندن یک قهرمان شخصی و سرسخت به پرده بزرگ را دراماتیزه می‌کند. از سوی دیگر کرید هم ادامه دارد: فیلم سوم در سال ۲۰۲۳ موفقیتی تحسین‌شده و پرفروش بود و مایکل بی. جردن تأیید کرده که کرید ۴ در دست توسعه است. راکی در کرید ۳ حضور نداشت، بنابراین هنوز معلوم نیست آیا او در یکی از فیلم‌های آینده کرید ظاهر خواهد شد یا نه.

فعلاً این فیلمنامه وجود دارد. همین واقعیت به‌تنهایی مهم است. این متن امکان بازگشت راکی بالبوا را زنده نگه می‌دارد و پرسشی ساده اما سرسختانه پیش می‌کشد: یک چهره افسانه‌ای را از چند راه می‌توان دوباره معرفی کرد، بی‌آنکه همان چیزی را از دست بدهد که در ابتدا او را افسانه‌ای کرد؟ گوش‌تان به رینگ باشد؛ شاید زنگ بعدی نزدیک‌تر از چیزی باشد که فکر می‌کنید.