فیلم بلادبورن با انتخاب نویسنده و کارگردان جان گرفت

هواداران کابوس‌های گوتیک، این خبر را جدی بگیرند. آینده سینمایی بلادبورن بی‌سروصدا در حال پیشروی است و فردی که هدایت این پروژه را بر عهده دارد، تأیید کرده که کار واقعا جلو رفته است: نویسنده و کارگردان انتخاب شده‌اند و پروژه دیگر فقط یک ایده روی کاغذ نیست.

شان مک‌لافلین، تهیه‌کننده پروژه، به آی‌جی‌ان گفت اقتباسی که حدود شش ماه پیش برای نخستین بار معرفی شد، اکنون از مرحله ابتدایی بسیار فراتر رفته است. البته همه‌چیز هنوز در هاله‌ای از راز قرار دارد. نام‌ها همچنان محفوظ مانده‌اند. اما او روشن کرد که چارچوب خلاقانه و بسیاری از نقاط کلیدی داستان نهایی شده و افراد مناسب برای جان بخشیدن به این جهان انتخاب شده‌اند.

اما چرا این همه پنهان‌کاری؟ مک‌لافلین گفت خودش هم به‌عنوان یک طرفدار دوست دارد همه جزئیات را فاش کند، اما چنین کاری آن حس رازآلودی را که انتظار کشیدن را جذاب می‌کند از بین می‌برد. او همچنین پذیرفت که بار مسئولیت بسیار سنگین است. اقتباس از یکی از جهان‌های محبوب فرام‌سافتور انتظارات بزرگی به همراه دارد. راضی کردن همه، تلاشی بی‌نتیجه خواهد بود. با این حال، او به کاری که تاکنون انجام شده افتخار می‌کند و مطمئن است تیم در آستانه خلق چیزی ویژه قرار دارد.

نویسنده و کارگردان اکنون به پروژه پیوسته‌اند، هرچند هویت آن‌ها همچنان محرمانه مانده تا تیم بتواند معرفی‌های مرحله‌ای را هم‌زمان با رویدادهای مهم صنعت سرگرمی انجام دهد.

درباره رونمایی‌ها، مک‌لافلین اشاره کرد که رویدادهای بزرگ بازی می‌توانند میزبان خبرهای بعدی باشند. مراسم گیم اواردز در اواخر سال ۲۰۲۶ یا دیگر نمایش‌های مهم سال آینده ممکن است همان زمان‌هایی باشند که اطلاعات بیشتری درباره تیم خلاق، مسیر روایی انتخاب‌شده و نخستین نشانه‌ها از لحن فیلم منتشر شود.

یکی از نکات جالب مصاحبه، مقایسه این بلادبورن انیمیشنی با فیلم لایو اکشن الدن رینگ به کارگردانی الکس گارلند است. مک‌لافلین معتقد است انیمیشن به‌طور ویژه برای تصاویر وهم‌آلود، بیگانه و فرازمینی بلادبورن مناسب است. چرا باید صحنه‌های ماورایی را به لایو اکشن تحمیل کرد و امیدوار بود پرده سبز بتواند کابوس را باورپذیر جلوه دهد؟ انیمیشن امکان طراحی آگاهانه و دقیق را فراهم می‌کند. این قالب به سازندگان اجازه می‌دهد محیط‌ها و موجودات را بدون همان محدودیت‌های بودجه‌ای یا فیزیکی خلق کنند.

و بله، هزینه هم اهمیت دارد. مک‌لافلین توضیح داد که بازسازی کامل جهان الدن رینگ در قالب لایو اکشن هزینه‌ای نجومی خواهد داشت؛ به برآورد او، یک اقتباس تمام‌عیار می‌تواند بودجه را به صدها میلیون دلار برساند. در مقابل، انیمیشن می‌تواند زشتی هولناک و شکوه بصری را به شکلی ثبت کند که هدفمند به نظر برسد، نه وصله‌پینه‌شده.

با این حال، او واقع‌گراست. تیم سازنده انتخاب‌های سینمایی فیلم الدن رینگ را دنبال خواهد کرد و از آن‌ها درس خواهد گرفت. اما هدف، تقلید نیست. بلادبورن و الدن رینگ ریشه‌ای مشترک دارند، اما فضای آن‌ها از هم جداست: یکی غرق در انگلستانی ویکتوریایی و گرفتار طاعون است؛ دیگری گسترده، اسطوره‌ای و کوهستانی. مک‌لافلین ترجیح می‌دهد صدایی منحصربه‌فرد حفظ شود، نه اینکه مسیر شخص دیگری دنبال شود.

این تهیه‌کننده همچنین درباره فلسفه اقتباس صحبت کرد. او علاقه‌ای ندارد رویدادهای بازی را صحنه‌به‌صحنه و برده‌وار تکرار کند. فیلم و بازی دو موجود متفاوت‌اند. قدرت یک بازی در تعامل است؛ قدرت فیلم در دقت روایت. به گفته او، پرسش اصلی این نیست که «آیا می‌توانیم از این یک فیلم بسازیم؟» بلکه این است که «یک فیلم چه چیزی می‌تواند به این جهان اضافه کند؟» اگر اقتباس نتواند فراتر از تکرار، وجود خود را توجیه کند، نباید ساخته شود.

پیشینه مک‌لافلین در تلاش‌های تبدیل بازی به فیلم فقط به بلادبورن محدود نمی‌شود؛ او با اقتباس‌های دیگری نیز در ارتباط بوده و بارها از روایت‌هایی حمایت کرده که به‌جای بازگویی صرف، جهان یک بازی را گسترش می‌دهند. او به نمونه‌های موفق اخیر اشاره می‌کند؛ پروژه‌هایی که فضا و حال‌وهوای اثر اصلی را وام می‌گیرند، اما داستان‌هایی تازه و غافلگیرکننده روایت می‌کنند.

یک لحظه سبک‌تر هم در میان گفت‌وگو وجود داشت: پس از مصاحبه‌ای در بفتا گیمز که در آن بن استار، بازیگر، پرسید آیا هر بازی واقعا به اقتباس تصویری نیاز دارد یا نه، کاربران شبکه‌های اجتماعی به شوخی از شکل‌گیری یک دشمنی گفتند. مک‌لافلین با خنده تعریف کرد که به استار پیام داده و شوخی کرده است که حالا آن‌ها «دشمنان قسم‌خورده» یکدیگرند. چشمکی کوتاه در میان گفت‌وگوهای جدی استودیویی.

هنوز تاریخ اکرانی در کار نیست. خبری از بازیگران نیست. تصویری هم منتشر نشده است. فقط پیشرفتی آرام و پیوسته، خوش‌بینی محتاطانه و فلسفه‌ای در تولید دیده می‌شود که وحشت بلادبورن را چیزی برای بازآفرینی می‌داند، نه تکرار. آیا تیم سازنده از آزادی‌های انیمیشن بهره می‌برد و کابوسی سینمایی ارائه می‌کند که هم به منبع اصلی وفادار باشد و هم مستقل بایستد؟ باید منتظر بمانیم.