هابل بیش از سه دهه است که به دور زمین می‌چرخد و تصاویری ثبت کرده که نگاه ما به کیهان را دگرگون کرده‌اند. اکنون این رصدخانه فضایی باسابقه با فرودی آهسته و گریزناپذیر به سوی جو زمین روبه‌رو است و ناسا برای یافتن راه‌های احتمالی نجات، به بخش خصوصی صنعت فضایی روی آورده است. این یک تصمیم عملی و حساب‌شده است: یا عمر علمی هابل تمدید شود، یا این تلسکوپ به شکلی ایمن از مدار خارج گردد.
فرصتی محدود برای اقدام
ناسا فراخوانی برای دریافت پیشنهاد از شرکت‌های خصوصی منتشر کرده و از تیم‌های صنعتی خواسته است توضیح دهند چگونه می‌توانند عمر عملیاتی هابل را افزایش دهند، آن را ارتقا دهند، یا در پایان مأموریت، تلسکوپ را به شکلی کنترل‌شده از مدار خارج کنند. این فراخوان تا ساعت ۳ بعدازظهر ۳۰ نوامبر به وقت شرق آمریکا باز خواهد بود.
دلیل این شتاب چیست؟ هابل در مدار پایین زمین قرار دارد؛ جایی که هنوز ردپای نازکی از جو وجود دارد و با ایجاد کشش، به‌آرامی انرژی مداری را کاهش می‌دهد. برخلاف بسیاری از ماهواره‌ها، هابل سامانه پیشرانش مستقل و توانمندی برای افزایش ارتفاع خود ندارد. بر اساس تحلیل‌های ناسا، اگر اقدامی انجام نشود، این تلسکوپ احتمالا در بازه‌ای حدود سال‌های ۲۰۳۳ تا ۲۰۳۴ دوباره وارد جو زمین خواهد شد. این جدول زمانی نشان می‌دهد هر مأموریت افزایش ارتفاع باید حداکثر تا سال ۲۰۳۲ تکمیل شود.
سه مسیر احتمالی پیش روی تیم‌های خصوصی
ناسا سه نوع مأموریت کلی را برای شرکای تجاری خود مشخص کرده است. نخست، انتقال هابل به مداری بالاتر و پایدارتر که می‌تواند بهره‌وری علمی این تلسکوپ فضایی را برای سال‌های بیشتری ادامه دهد. دوم، خدمات‌دهی در مدار برای تعمیر یا ارتقای ابزارها که احتمالا توانمندی‌های هابل را افزایش می‌دهد و عمر مفید آن را طولانی‌تر می‌کند. سوم، خروج کنترل‌شده از مدار یا انجام مانور دفع ایمن برای جلوگیری از ورود غیرقابل‌کنترل به جو و کاهش خطر برای مردم و اموال روی زمین.
هر یک از این گزینه‌ها با چالش‌های فنی و مقرراتی جدی همراه است. عملیات نزدیک‌شدن و اتصال به هابل در مدار شلوغ آن، ناوبری بسیار دقیق و رابط‌های رباتیک قابل اعتماد می‌طلبد. ارتقای ابزارها نیز نیازمند کار با سخت‌افزاری حساس و چند دهه عمرکرده است. از سوی دیگر، خروج کنترل‌شده به پیشرانش مطمئن برای کاهش مدار و برنامه‌ریزی سخت‌گیرانه برای ورود دوباره به جو نیاز دارد تا مناطق مسکونی در امان بمانند.
این ایده‌ها تا چه اندازه شدنی هستند؟ تجربه‌های گذشته پاسخ‌هایی امیدوارکننده ارائه می‌کنند. مأموریت‌های خدمات‌دهی انسانی به هابل که طی چند دهه با شاتل فضایی انجام شدند، نشان دادند تعمیرات و ارتقاهای پیچیده نه‌تنها ممکن است، بلکه از نظر علمی بسیار ارزشمند است. البته آن مأموریت‌ها اکنون به تاریخ پیوسته‌اند. در مقابل، بخش تجاری نوظهور فضا امروز مفاهیمی مانند رباتیک پیشرفته، یدک‌کش‌های فضایی و خدمات‌دهی در مدار را ارائه می‌کند؛ فناوری‌هایی که هنگام پرتاب هابل به‌سختی قابل تصور بودند.
یکی از مقام‌های ناسا گفته است هابل هنوز توان تولید داده‌های علمی ارزشمند را دارد و این سازمان قصد دارد همه گزینه‌های منطقی را برای حفظ و گسترش این دستاوردها بررسی کند. این تلسکوپ که پروژه‌ای مشترک میان ناسا و آژانس فضایی اروپا است، دهه‌ها پس از پرتاب همچنان به کشف‌های تازه ادامه می‌دهد.
جمع‌بندی
این فراخوان، آزمونی برای توان فنی و قدرت تصور صنعت فضایی خصوصی است. شرکت‌ها باید آمادگی فنی، برنامه‌ریزی ایمنی و واقع‌بینی هزینه‌ای خود را نشان دهند. نتیجه می‌تواند چشمگیر باشد: سال‌های بیشتر رصدهای هابل، ابزارهای ارتقایافته، یا بازنشستگی دقیق و مدیریت‌شده‌ای که هیچ غافلگیری برای زمین به‌جا نگذارد. محدودیت واقعی، زمان است. شمارش معکوس از همین حالا آغاز شده است.
.avif)
نظر بگذارید
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.